Ι.Μ. ΒΕΡΟΙΑΣ – Την Κυριακή 19 Νοεμβρίου το πρωί ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων λειτούργησε και κήρυξε το θείο Λόγο στον Ιερό Ναό Αγίου Μηνά Ναούσης.
Στην ομιλία του ο Σεβασμιώτατος τόνισε:
«Τι ποιήσω, ότι ουκ έχω που συνάξαι τους καρπούς μου;»
Ένα ασυνήθιστο ερώτημα ακούσαμε στο σημερινό ευαγγελικό ανάγνωσμα. Ένα ερώτημα που εκφράζει την απορία και την απόγνωση του ερωτώντος, ενός ανθρώπου ο οποίος, σύμφωνα με την περιγραφή του ιερού ευαγγελιστού, κάθε άλλο παρά προβλήματα θα έπρεπε να αντιμετωπίζει, κάθε άλλο παρά σε δύσκολη θέση θα έπρεπε να ευρίσκεται. Γιατί ο άνθρωπος της σημερινής ευαγγελικής περικοπής δεν είναι μόνο πλούσιος, αλλά έχει και την ευλογία να αποδώσουν τα κτήματά του πολλούς καρπούς.
Ο ιερός ευαγγελιστής δεν αφήνει καμία απορία ως προς αυτό. «Ανθρώπου τινός πλουσίου ευφόρησεν η χώρα», μας λέγει. Και εκεί που όλοι θα περιμέναμε ο πλούσιος άνθρωπος να περνά χαρούμενος και ευτυχισμένος τη ζωή του, χωρίς να βασανίζεται από σκέψεις και προβλήματα, φαίνεται ότι βρίσκεται σε απόγνωση.
Για ποιόν άραγε λόγο;
Γιατί δεν γνωρίζει που να συγκεντρωσει και που να αποθηκεύσει τους καρπούς από τα κτήματά του. «Τι ποιήσω, ότι ουκ έχω που συνάξαι τους καρπούς μου;» Τι να κάνω που δεν έχω που να συγκεντρώσω όλα όσα αποκόμισα από τα κτήματα μου;
Και μπορεί μέσα στην απορία του και μέσα στην απόγνωσή του να βρίσκει ο πλούσιος τη λύση, η οποία θα τον διευκολύνει και θα τον βγάλει από τη δύσκολη θέση, στην οποία παρά τη θέλησή του βρέθηκε, όμως η λύση αυτή δεν θα ευοδωθεί, γιατί ο ίδιος μπορεί να είναι κύριος των κτημάτων και των καρπών του, κύριος των αποθηκων και των χρημάτων του, δεν είναι όμως καθόλου κύριος της ζωής και της υπάρξεώς του.
Γι᾽ αυτό και παρότι ο πλούσιος μπορεί να δώσει μία απάντηση στο ερώτημα που έθεσε ο ίδιος στον εαυτό του, που θα αποθηκεύσει, δηλαδή, τους καρπούς του, αδυνατεί να απαντήσει στην ερώτηση του Θεού, του κυρίου της ζωής και του θανάτου, ο οποίος τον πληροφορεί ότι αυτή είναι η τελευταία ημέρα της ζωής του και τον ρωτά «α δε ητοίμασας τίνι έσται;» Όλα αυτά που συγκέντρωσες, όλα αυτά που μάζευες σε ποιόν θα τα αφήσεις;
Το ερώτημα αυτό του Θεού δεν απευθύνεται όμως μόνο προς τον άφρονα πλούσιο της σημερινής ευαγγελικής περικοπής. Απευθύνεται προς όλους μας, ανεξαρτητως της οικονομικής μας καταστάσεως, γιατί τίποτε από όσα συγκεντρώνουμε κατά την επίγεια ζωή μας δεν θα μας συνοδεύσει κατά την έξοδό μας από τον κόσμο.
Απευθύνεται το ερώτημα αυτό και σε μας. Γι᾽ αυτό και αντί να σπεύσουμε να απαντήσουμε ότι εμείς δεν είμαστε πλούσιοι, άρα δεν πρόκειται να βρεθούμε στη θέση του πλουσίου του Ευαγγελίου, ας δούμε πως μπορούμε να γίνουμε και εμείς πλούσιοι. Να γίνουμε πλούσιοι όχι σε υλικά αγαθά, όχι σε καρπούς της γης και σε κάθε είδους επενδύσεις και αγορες και αποταμιεύσεις, αλλά να γίνουμε πλούσιοι σε πνευματικά αγαθά.
Τα υλικά αγαθά, τα οποία μπορεί να μας ελκύουν, επειδή μας προσφέρουν μία άνετη ζωή, επειδή μας προσφέρουν κύρος και τιμή μεταξύ των ανθρώπων, δεν είναι εύκολο να τα αποκτήσουμε όλοι. Η αξία τους, άλλωστε, είναι αμφισβητούμενη, όχι μόνο γιατί, εκτός από την ευχαρίστηση που προσφέρουν σε όσους τα έχουν, δημιουργούν, όπως είδαμε, μέριμνες και προβλήματα, αλλά και γιατί δεν συνοδεύουν τον ανθρωπο στην πιο καθοριστική στιγμη της ζωής του, αυτή της εξόδου του από τον κόσμο.
Αντίθετα με τα υλικά αγαθά, τα πνευματικά αγαθά είναι προσιτά σε όλους μας. Όλοι μπορούμε να γίνουμε πλούσιοι, όλοι μπορούμε να τα αποκτήσουμε, εάν το επιδιώξουμε και αγωνισθούμε γι᾽ αυτά. Όλοι μπορούμε να αποκτήσουμε πλούτο αρετών και πλούτο καλών έργων, εάν θελήσουμε να βαδίσουμε τον δρόμο των εντολών του Θεού και τις κάνουμε πράξη στη ζωή μας.
Και όταν αγωνιζόμαστε να καλλιεργήσουμε τις αρετές και να κανουμε τα καλά έργα τρόπο ζωής, τότε θα έχουμε εκτός από αυτόν τον πλούτο και τον πλούτο της χάριτος του Θεού.
Αντί, λοιπόν, να επιδιώκουμε τον υλικό πλούτο, ας αγωνιζόμεθα για τον πνευματικό, τον οποίον όχι μόνο μπορούμε να τον αποκτήσουμε όλοι και μπορούμε να τον διαφυλάξουμε ανέπαφο στα ταμιεία του ουρανού, εκεί «όπου σης ούτε βρώσις αφανίζει» αλλά «ούτε κλέπται διορύσσουσιν ουδέ κλεπτουσιν», και ο οποίος δεν χάνεται αλλά μας συνοδεύει στον ουρανό.
Αυτόν τον πνευματικό πλούτο, τον πλούτο των αρετών, των καλων έργων και της χάριτος του Θεού, διέθεταν οι άγιοι της Εκκλησίας μας, διέθετε και ο άγιος Μηνάς, ο προστάτης της ενορίας σας, τον οποίο εορτάσαμε την προηγούμενη Κυριακή, και γι᾽ αυτό ευφραίνονται στον ουρανό απολαμβάνοντας όχι υλικά αγαθά, αλλά τα ουράνια αγαθά, «α ητοίμασεν ο Θεός τοις αγαπώσιν αυτον».
