Την Κυριακή του Παραλύτου 10 Μαΐου το πρωί ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων λειτούργησε και κήρυξε το θείο λόγο (κεκλεισμένων των θυρών) στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό των Αγίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου Βεροίας.
Ο Σεβασμιώτατος μεταξύ άλλων ανέφερε στο κήρυγμα του: «Ίδε υγιής γέγονας, μηκέτι αμάρτανε, ίνα μη χείρόν τι σοι γενηται».
Σε ορισμένα από τα θαύματα του Χριστού οι ιεροί ευαγγελιστές περιγράφουν και μία εκ των υστέρων συνάντηση του Κυρίου με τον θεραπευθέντα άνθρωπο, κατά την οποία ο Χριστός κάνει συνήθως καποια παραίνεση ανάλογα με την περίπτωση.
Στο σημερινό θαύμα της θεραπείας του παραλυτικού της Βηθεσδά ο παράλυτος δεν προλαβαίνει να συνειδητοποιήσει ποιος είναι αυτός ο οποίος όχι μόνο τον θεράπευσε μετά από τριάντα οκτώ χρόνια παραλυσίας, αλλά του έδωσε και τη δύναμη να σηκώσει το κρεββάτι του και να περπατησει. Γι᾽ αυτό και, όταν οι Ιουδαίοι τον επιπλήττουν γιατί ημέρα Σαββατο, ημέρα δηλαδή αργίας, τολμησε να παραβεί τον Μωσαικό νομο και να σηκώσει το κρεβάτι του, εκείνος δηλώνει ότι δεν γνωρίζει ποιος είναι αυτός ο οποίος του έδωσε την εντολή να το κάνει.
Ο Χριστός όμως τον συναντά κατ᾽ ιδίαν και τον προτρέπει: «ίδε υγιής γέγονας, μηκέτι αμάρτανε, ίνα μη χείρόν τι σοι γένηται». Βλεπεις, του λέγει, έγινες υγιής, θεραπεύτηκες. Πρόσεξε, λοιπόν, να μην αμαρτήσεις πλέον, για να μη σου συμβεί κάτι χειρότερο.
Δεν γνωρίζουμε κάτι για την προηγούμενη ζωή του παραλύτου, ούτε ο Χριστός μας λέγει εάν η παραλυσία του οφειλόταν σε καποια αμαρτία δική του ή των γονέων του, όπως λέγει κάποιες αλλες φορές απαντώντας σε ερωτηματα των μαθητών του. Δεν έχει, άλλωστε, και ιδιαίτερη σημασία. Αυτό που είναι σημαντικό για μας είναι η προτροπή του Χριστού, που δεν ισχύει μόνο για τον θεραπευθέντα παράλυτο αλλά και για καθε άνθρωπο.
Συχνά οι άνθρωποι, όταν βρεθούμε κάποια στιγμή της ζωής μας σε μία ασθένεια, σε μία δύσκολη κατασταση, σε μία ανάγκη στρεφόμεθα προς τον Θεό, σπεύδουμε στους ναούς και τάπροσκυνήματα, παρακαλούμε και ικετεύουμε την Παναγία και τους αγίους με δάκρυα στα μάτια, υποσχόμεθα ότι θα αλλάξουμε στάση ζωής, θα είμεθα πιο πιστοί και πιο προσεκτικοί στην αναστροφή και στις πράξεις μας, πιο συνεπείς στις εντολές του Θεού.
Και όμως πολλές φορές, μόλις πραγματοποιηθεί το αίτημά μας, μόλις φύγει ο κίνδυνος και λάβουμε αυτό που ζητούμε, ξεχνούμε και τι ζητούσαμε και από ποιόν το ζητούσαμε και όσα υποσχόμασταν.
Αυτό φαίνεται πως προέβλεπε ο παντογνώστης και καρδιογνώστης Χριστός ότι θα συμβεί και με τον επί τριάντα οκτώ χρόνια παραλυτικό, και γι᾽ αυτό θέλησε να τον προειδοποιήσει: «μηκέτι αμάρτανε, ίνα μη χείρον τι σοι γένηται».
Η προειδοποίηση του Χριστού που ακούσαμε σήμερα, τέταρτη Κυριακή από του Πάσχα, και ενώ περιμένουμε να ανοίξουν την επόμενη Κυριακή και πάλι οι ιεροί μας ναοί, οι οποίοι παρέμεναν για πολλές εβδομάδες αναγκαστικά κλειστοί, εξαιτίας της πανδημίας που έπληξε ολόκληρο τον κόσμο και την πατρίδα μας και μας υποχρέωσε να απομονωθούμε ο ένας από τον άλλο για να προστατευθούμε και να προστατεύσουμε και τους αδελφούς μας από την λοιμώδη αυτή και επικίνδυνη ασθένεια, και ενώ αναμένουμε την ημέρα από την οποία θα αρχίσουμε να τελούμε τη θεία Λειτουργία με τη συμμετοχή των πιστών, έστω και με τους απαιτούμενους όρους ασφαλείας, η σημερινή προειδοποίηση του Χριστού προς τον παραλυτικό έχει και για μας ένα σημαντικό μήνυμα.
Όλη αυτή η μεγάλη δοκιμασία έκανε πολλούς από εμάς να στραφούμε περισσότερο προς τον Θεό, να στραφούμε προς τους αγίους και να τους παρακαλέσουμε να μας βοηθήσουν, να μας σώσουν. Και πολλοί από εμάς, μέσα από την ευκαιρία που μας έδωσε ο αναγκαστικός περιορισμος στα σπίτια μας, ίσως θελήσαμε να αναθεωρήσουμε τη στάση και τη ζωή μας, να αναθεωρησουμε τη σχέση μας με την πίστη και με τον Χριστό. Να κατανοήσουμε τη σημασία και την αξία των πραγμάτων που έχουμε στη ζωή μας.
Όλα αυτά είναι ασφαλώς ένα κέρδος πνευματικό, μία ωφέλεια πνευματική, γιατί τίποτε από όσα επιτρέπει ο Θεός να συμβούν στη ζωή μας δεν είναι χωρίς σημασία. Όμως για να έχει αντίκρυσμα αυτη η πνευματική ωφέλεια, θα πρέπει να ακούσουμε και εμείς την προτροπή του Κυρίου και να την λάβουμε σοβαρά υπόψη μας. Θα πρέπει να μην ξεχάσουμε όλα αυτά τα οποία είπαμε στον Θεό, όλα αυτά τα οποία ζήσαμε αυτή την περίοδο, όλα αυτά που αποφασίσαμε για τη ζωή μας, μόλις αυτή επανέλθει στους κανονικούς της ρυθμούς.
Η προτροπή του Κυρίου «μηκέτι αμάρτανε, ίνα μη χείρόν τι σοι γένηται», δεν σημαίνει ότι ο Χριστός τιμωρεί, όποιον αμαρτάνει. Ο Χριστος είναι ελεήμων και φιλεύσπλαγχνος και είναι έτοιμος να συγχωρήσει τις πτώσεις και τις αμαρτίες μας και εβδομηκοντάκις επτά, αν μετανοήσουμε και του το ζητήσουμε. Η αμαρτία όμως μας απομακρύνει από τον Θεό και την προστασία του και μας αφήνει εκθετους στην επήρεια του πονηρού.
Γι᾽ αυτό ας είμεθα προσεκτικοί όχι μόνο έναντι της σωματικής ασθενείας και επιδημίας, από την οποία προσευχόμεθα θερμά να μας απαλλάξει οριστικά ο Θεός, αλλά και έναντι της αμαρτίας, της ασθενείας της ψυχής μας, που είναι πιο ύπουλη και πιο επικίνδυνη, για να έχουμε τη χάρη του Θεού και την ευλογία του στη ζωή μας και να μπορούμε να τον υμνούμε και να τον λατρεύουμε συνηγμένοι όλοι επί το αυτό στον οίκο του, στους ιερούς μας ναούς, σύμφωνα με την τάξη και την παράδοση της Εκκλησίας και των αγίων μας.
Θα ήθελα κλείνοντας αυτές τις ταπεινές σκέψεις να εκφράσω προς όλους όσους με ακούτε μέσα από τη συχνότητα του ραδιοφωνικού σταθμού της Ιεράς μας Μητροπόλεως, τη μεγάλη λύπη μου για όλο αυτό το διάστημα, και ιδίως για τη Μεγάλη Εβδομάδα και το Πάσχα, που ζήσαμε χωρίς τη λειτουργική ζωή, όπως τη ζούσαμε πάντοτε μέσα στους ναούς μας.
Ήταν για όλους μας μία οδυνηρή εμπειρία, αλλά ιδιαίτερα για τους κληρικούς και τον Επίσκοπο, που αισθανόταν και γνώριζαν και τη δική σας αγωνία για τη στερηση της θείας Λατρείας και της μέσω αυτής κοινωνίας μας με τον Θεό και επικοινωνίας μας με τους αγίους και τους αδελφούς μας.
Εύχομαι η χάρη του Θεού, διά πρεσβειών του ιδρυτού της τοπικης μας Εκκλησίας, πρωτοκορυφαίου αποστόλου Παύλου, και όλων των αγίων να μην επιτρέψει να ζήσουμε ποτέ ξανά μια τέτοια δοκιμασία.
