Με την ευκαιρία της συμπληρώσεως 170 ετών από την κοίμηση του Θεοδώρου Κολοκοτρώνη, τελέστηκε στην Πάτρα, στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό της Ευαγγελιστρίας, Ιερό Μνημόσυνο, την Κυριακή 3/2/2013, χοροστατούντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πατρών κ.κ. Χρυσοστόμου, ο οποίος ετέλεσε και την Θεία Λειτουργία.
Ο Μητροπολιτικός Ναός κατεκλύσθη από πλήθος κόσμου, ενώ έδωσαν δυναμική παρουσία οι Αρκάδες, των οποίων ο εν Πάτραις Σύλλογος είχε αναλάβη τα της ετοιμασίας του Μνημοσύνου.
Ο Σεβασμιώτατος σε μια συγκλονιστική και συγκινητική συγχρόνως ομιλία του, αναφέρθηκε στην προσωπικότητα του μεγάλου πολέμαρχου, του ανεπανάληπτου πατριώτη και απελευθερωτού της Πατρίδος μας, Θεοδώρου Κολοκοτρώνη, του οποίου η φωνή και η παρακαταθήκη, είναι επίκαιρες σήμερα παρά ποτέ.
Σε χρόνους και καιρούς δύσκολους για την Ελλάδα, η ηγετική και αγωνιστική μορφή του Γέρου του Μωρηά, εμπνέει καθοδηγεί και ελέγχει. Ο λόγος του, «είπαμε πρώτα υπέρ πίστεως και ύστερα υπέρ πατρίδος», αποτελεί εγερτήριο σάλπισμα για τις υπνώττουσες συνειδήσεις των Νεοελλήνων.
Ο Σεβασμιώτατος μέσα σε μια συναισθηματικά φορτισμένη ατμόσφαιρα (από τα μάτια πολλών έτρεχαν δάκρυα), ανεφέρθη σε σημεία-σταθμούς της ζωής του Κολοκοτρώνη, που έχουν σημαδέψει την Ιστορία της Ελλάδος.
Οδήγησε νοερά τον Πατραϊκό Λαό, στο Λιμποβίσι, όπου τα πατρογονικά των Κολοκοτρωναίων, στην Αλωνίσταινα όπου αναπαύεται η ηρωϊκή μάνα του Θεοδωράκη, Ζαμπέτα (Ελισάβετ) Κολοκοτρώνη, στην Ζάκυνθο, στο Βαλτέτσι όπου Εκκλησιά αφιερωμένη στην Παναγία μας έκτισε μετά την νίκη (13 Μάη 1821), στο Χρυσοβίτσι όπου ο Γέρος γονάτισε με κλάματα παρακαλώντας την Παναγία, για να σώση την Ελλάδα, στην Επάνω-Χρέπα και στην Τριπολιτσά, που την απελευθέρωσε σηματοδωτώντας έτσι την πορεία και την έκβαση του αγώνα για την λευτεριά. Μετέφερε τον Λαό, νοερά, στο Ανάπλι (Ναύπλιο) για να παρακολουθήση την δίκη και καταδίκη του Κολοκοτρώνη.
Την ομιλία του ο Ιεράρχης, διάνθισε με λόγια από την λαϊκή μούσα, η οποία συνόδευσε δοξαστικά αλλά και πονεμένα τον Κολοκοτρώνη σε κάθε πτυχή της ζωής του, επιτείνοντας έτσι την συγκίνηση που επικρατούσε στον Ιερό Ναό κατά την διάρκεια του Μνημοσύνου και της ομιλίας.
Δεν παρέλειψε να αναφερθή στην ομιλία του Κολοκοτρώνη στην Πνύκα, η οποία είναι μνημείο για την αλήθεια του αγώνα και μεγίστη παρακαταθήκη για τους Έλληνες όλων των εποχών.
Εν συνεχεία είπε: «Ελάτε τώρα να πάμε νοερά στην Τριπολιτσά, στην μεγάλη της πόλεως Πλατεία, όπου ο ανδριάς του Κολοκοτρώνη, να γονατίσωμε ευγνωμόνως ευχαριστούντες αυτόν για τους υπέρ της πίστεως και της φιλτάτης ημών Πατρίδος αγώνας και για την ελευθερία που μας χάρισε. Ελάτε να γονατίσωμε εκεί όπου, πλέον φυλλάσονται τα λείψανα του Κολοκοτρώνη, ως Θησαυρός ιερός και κληρονομιά βαρειά για την Ελλάδα».
Αφού ο Σεβασμιώτατος αναφέρθηκε στην τραγική κατάσταση στην οποία ευρίσκεται η χώρα μας, η οποία κατάσταση είναι αποτέλεσμα της πνευματικής ραστώνης των Ελλήνων, της απεμπολήσεως των ηθικών αξιών, της αρνήσεως της πατροπαράδοτης ευσέβειας και της αγάπης προς την Πατρίδα μας, ως και της εύκολης και τρυφηλής ζωής που κάναμε τα τελευταία χρόνια, ως μη ώφελεν, εκάλεσε όλους να αναλάβουν τις ευθύνες τους, από τους κυβερνώντες μέχρι τον τελευταίο πολίτη, με το χέρι στην καρδιά και με συνείδηση ευθύνης έναντι αυτού του τόπου, έναντι του παρελθόντος, του παρόντος και κυρίως του μέλλοντος και να προχωρήσωμε με ενότητα και ομόνοια, αν θέλωμε να βγούμε σε αναψυχή από την πολυεπίπεδη κρίση που ταλανίζει την Πατρίδα μας, γιατί όπως είπε ο Κολοκοτρώνης, «χωρίς ομοψυχία ποτέ σπίτι δεν χτίζεται, ούτε και τελειώνει».
Ο Σεβασμιώτατος κατέληξε με απόσπασμα από τον επικήδειο στον Κολοκοτρώνη, ο οποίος εκφωνήθηκε στον Ιερό Ναό Αγίας Ειρήνης, οδού Αιόλου Αθηνών, από τον μεγάλο Ιεροκήρυκα Κωνσταντίνο Οικονόμο των εξ Οικονόμων, ως εξής:
«Δώμεν αδελφοί την χάριν ταύτην. Δεύτε και συνάψωμεν τας εγκαρδίους ημών δεήσεις, ευχόμενοι προς τον Θεόν του ελέους υπέρ αυτού. Ω Θεέ των πνευμάτων και πάσης σαρκός, ω γένους θνητού τε και αθανάτου και πάσης αοράτου και ορατής φύσεως δημιουργέ, ήλιε δόξης αϊδίου, και αέναε πηγή της αθανασίας, επάκουσον ημών δεομένων σου και ανάπαυσον την ψυχήν του δούλου σου Θεοδώρου, εν τόπω φωτεινώ, εν χώρα ζώντων, εν ταις σκηναίς των δικαίων, παριδών τας αμαρτίας αυτού. Πολλά εκοπίασεν υπέρ της Αγίας σου πίστεως, πολλά την Εκκλησίαν ηγάπησε και πάντοτε πιστώς επεκαλείτο το πανάγιον σου Όνομα. Άφες αυτώ Κύριε πάσας τας ανομίας, ο την πίστιν αποδεξάμενος του εκατοτοντάρχου και πάσι τοις χρεωφειλέταις του δανείου των πολλών του θείου σου νόμου παραβάσεων χαριζόμενος. Κύριε ο Θεός ημών, ο τους δικαίους αγαπών και τους αμαρτωλούς ελεών, το έλεός σου επικαλούμεθα προς σε οι λειτουργοί σου, προς σε πας ο Λαός σου, προς σε μετά πίστεως εκβοώμεν, ο Θεός συγχωρήσαις αυτώ, ο Θεός συγχωρήσαις αυτώ, ο Θεός συγχωρήσαις αυτώ.
Και σεις θάλασσαι και νήσοι και όρη και κοιλάδες και φρούρια και πολυημνήτων μαχών παλαίστραι αντιβοάται εις αιώνας το Όνομά του.
Συ δε αοίδιμε Κολοκοτρώνη, της απολυτρώσεως μας γενναίε πρωταγωνιστά, αλυποτάτην αιώνιον και μακαρίαν ευφραίνου ευφροσύνην».
Μετά το πέρας του Μνημνοσύνου όλος ο Λαός έψαλε τον Εθνικό Ύμνο.
 |
 |
 |
){kind=link}