Βέροια: Με την ευκαιρία της θερινής πανηγύρεως του Οσίου Αντωνίου του Νέου Πολιούχου Βεροίας, το Σάββατο 1 Αυγούστου το πρωί, ο Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων λειτούργησε και κήρυξε τον θείο λόγο στον πανηγυρίζοντα Ιερό Προσκυνηματικό Ναό του Οσίου Αντωνίου στη Βέροια. Μαζί του συλλειτούργησε ο Επίσκοπος Δομενίκου κ. Αθηναγόρας.
Ακολούθησε ο καθιερωμένος αγιασμός με την ευκαιρία της προόδου του Τιμίου Σταυρού. Aπό εχθές το απόγευμα μεταφέρθηκε ο Τίμιος Σταυρός από το Ιερό Προσκύνημα της Παναγίας Σουμελά, που όπως κάθε χρόνο συμπανηγυρίζει με τον πολιούχο της Βεροίας. Τον Τίμιο Σταυρό μετέφερε ο Πανοσιολιγιώτατος Καθηγούμενος της Ιεράς Μονής Παναγίας Σουμελά Αρχιμ. Παντελεήμων Παπαεμμανουήλ.
Της εκκλησιαστικής τάξεως επιμελήθηκε ο Πρωτοσύγκελλος της Ιεράς Μητροπόλεως Αρχιμ. Δημήτριος Μπακλαγής.
Ομιλία Σεβασμιωτάτου
«Ο υπομείνας εις τέλος ούτος σωθήσεται».
Αυτή τη διαβεβαίωση ακούσαμε στη σημερινή ευαγγελική περικοπή, στην οποία ο Χριστός περιέγραψε τη θέση των μαθητών του μέσα στον κόσμο, ανάμεσα στους ανθρώπους, οι οποίοι και στην εποχή μας, όπως και στην εποχή του Κυρίου μας, ζούσαν μέσα στην αμαρτία και στην ασωτία, ζούσαν μακριά από τον Θεό, αδιαφορώντας για τις εντολές και το θέλημά του. Γι᾽ αυτό και όσοι πίστευαν και πιστεύουν στον Χριστό, όσοι αγωνιζόταν και αγωνίζονται να βαδίσουν τον δρόμο του ήταν και είναι σαν προβάτα εν μέσω λύκων.
Ο κόσμος ενοχλείται συχνά από την παρουσία των πιστών και των ευσεβών, γιατί η δική τους ζωή, ζωή ενάρετη, ζωή σωφροσύνης και καθαρότητος, έρχεται σε αντίθεση με τη δική του αμαρτωλή και αυτό τον ελέγχει. Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο ο κόσμος προσπαθεί να εξαφανίσει και να εξοντώσει τους πιστούς και τους ευσεβείς.
Όλα αυτά δεν είναι υποθέσεις και θεωρίες, δεν είναι ένας τρόπος με τον οποίο η Εκκλησία προσπαθεί να μας πείσει για την αλήθεια της διδασκαλίας της. Είναι πραγματικότης, πραγματικότης η οποία αποδεικνύεται και από την ίδια την ιστορία πρό και μετά Χριστόν. Αποδεικνύεται από τη ζωή του Χριστού, ο οποίος παρότι «διήλθεν ευεργετών και ιώμενος», οι ομοεθνείς του τον κατεδίκασαν στον πιό φρικτό και οδυνηρό θάνατο, στον θάνατο του Σταυρού. Αποδεικνύεται όμως και από τη ζωή των δικαίων και των οσίων, των προφητών και των μαρτύρων της Εκκλησίας μας.
Και δεν είναι χωρίς σημασία το γεγονός ότι σήμερα, εορτή των αγίων επτά Μακκαβαίων, της μητέρας τους αγίας Σολομονής και του διδασκάλου τους αγίου Ελεαζάρου, οι οποίοι οδηγήθηκαν στο μαρτύριο, γιατί πίστευαν στον αληθινό Θεό και δεν ήθελαν να λατρεύσουν τους ψεύτικους θεούς των ειδωλολατρών, η Εκκλησία μας προβάλλει και το κατ᾽ εξοχήν σύμβολο του μαρτυρίου, προβάλλει τον Σταυρό του Χριστού, εορτάζοντας την πρόοδό του, δηλαδή την έξοδό του από το μέγα Παλάτιο της Κωνσταντινουπόλεως και την περιφορά του στην πόλη.
Και οι δύο αυτές εορτές μας υπενθυμίζουν και μας διδάσκουν και τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζεται το μαρτύριο, οι διωγμοί και η κακία των ανθρώπων που δεν ανέχονται εκείνους που πιστεύουν στον Χριστό. Και ο τρόπος είναι αυτός που μας υπέδειξε στο σημερινό ευαγγελικό ανάγνωσμα ο ίδιος Χριστός· «ο υπομείνας εις τέλος ούτος σωθήσεται».
Υπομονή έδειξε πρώτος ο Χριστός, ο οποίος, αν και ήταν Θεός, που δεν είχε καμία αμαρτία και δεν είχε ανάγκη να υποστεί καμία τιμωρία, υπέμεινε τις ύβρεις και τους ραπισμούς και τον ακάνθινο στέφανο, και τον πόνο της εγκαταλείψεως από τον Θεό-Πατέρα και αυτόν τέλος τον σταυρικό θάνατο, για τη δική μας σωτηρία.
Υπομονή έδειξαν και οι επτά Μακκαβαίοι παίδες και η μητέρα τους, η αγία Σολομονή, που τιμούμε σήμερα. Γιατί είναι δύσκολο να αντέξει κανείς να βλέπει το μαρτύριο του αδελφού του, και είναι ακόμη δυσκολότερο να βλέπει μία μητέρα το μαρτύριο των παιδιών της, αν δεν έχει υπομονή. Και οι εορταζόμενοι άγιοι όχι μόνο αντιμετώπισαν με υπομονή το μαρτύριο των προσφιλών τους προσώπων, αλλά και τους ενεθάρρυναν και τους προέτρεπαν να μη δειλιάσουν, υπομένοντας και οι ίδιοι με καρτερία το δικό τους μαρτύριο.
Ανάλογη όμως υπομονή με τους αγίους Μακκαβαίους και την μητέρα τους αγία Σολομονή έκανε και ο πολιούχος μας όσιος Αντώνιος. Διότι μπορεί να μην είχε να αντιμετωπίσει διωγμούς και μαρτύρια, αλλά είχε να αντιμετωπίσει τον πόλεμο του διαβόλου και τους πειρασμούς του με σκοπό να τον απομακρύνει από την άσκηση και την προσευχή. Χωρίς την υπομονή δεν θα μπορούσε να ζήσει σαράντα και πλέον έτη μόνος στην ερημία. Χωρίς υπομονή δεν θα μπορούσε να φθάσει στα ύψη της αγιότητος και να κερδίσει τη σωτηρία, διότι, όπως λέγει ο Χριστός, «ο υπομείνας εις τέλος ούτος σωθήσεται».
Αυτή την υπομονή καλούμεθα να αποκτήσουμε και εμείς, για να κερδίσουμε τη σωτηρία μας. Την υπομονή των αγίων Μακκαβαίων, της αγίας Σολομονής και του διδασκάλου τους αγίου Ελεαζάρου, αλλά και του προστάτου μας αγίου Αντωνίου του νέου.
Και η υπομονή αυτή δεν είναι για μία ημέρα η για ένα γεγονός στη ζωή μας, αλλά υπομονή σε όλη μας τη ζωή, υπομονή για όλα τα εμπόδια και τις δυσκολίες που θα συναντήσουμε στη ζωή μας. Υπομονή και στις θλίψεις και στους πειρασμούς και στις ασθένειες και σε ό,τι επιτρέψει ο Θεός να δοκιμάσουμε. Υπομονή μέχρι τέλους, διότι «ο υπομείνας εις τέλος σωθήσεται». Και αυτή τη σωτηρία εύχομαι να κερδίσουμε όλοι μας με τις πρεσβείες της αγίας Σολομονής και των τέκνων της, του πολιούχου μας αγίου Αντωνίου και πρωτίστως με τη χάρη και την ευλογία του τιμίου και ζωοποιού Σταυρού που τιμούμε και προσκυνούμε σήμερα.
Στο τέλος της θείας Λειτουργίας ο Σεβασμιώτατος προχείρισε σε Αρχιμανδρίτη τον Ιερομόναχο π. Αμβροσιο Γεωργιάδη.
Για περισσότερες φωτογραφίες πατήστε τον σύνδεσμο ΕΔΩ
