Βεροίας Παντελεήμων: Την Παρασκευή 22 Οκτωβρίου ο Μητροπολίτης Βεροίας κατόπιν ευγενούς προσκλήσεως, χοροστάτησε στην Ακολουθία του Επιταφίου του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Δημητρίου του Μυροβλύτου στον Ιερό Προσκυνηματικό Ναό της Θεσσαλονίκης.
Με την ευκαιρία της εορτής της μετακομιδής των χαριτοβρύτων Ιερών Λειψάνων της Αγίας Ανυσίας πραγματοποιήθηκε εντός του Ιερού Ναού λιτανεία της λάρνακος της Οσιομάρτυρος.
Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βεροίας κ. Παντελεήμων εξέφρασε τις ευχαριστίες του προς τον πολιό Ποιμενάρχη της των Θεσσαλονικέων Αποστολικής Εκκλησίας Παναγιώτατο Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης κ. Άνθιμο για την σχετική άδεια και ευλογία καθώς και προς τον Προϊστάμενο του Ιερού Ναού του Πολιούχου και Εφόρου των Θεσσαλονικέων, Πανοσιολογιώτατο Αρχιμανδρίτη π. Δαμασκηνό Πέτικα για τη φιλοξενία και την πρόσκληση που του απηύθυνε.
Ο Σεβασμιώτατος στην ομιλία του ανέφερε μεταξύ άλλων: «Μακαρίζομέν σε, αθλητά τού Χριστού, καί τιμώμεν τήν αγίαν σου λάρνακα, ως πηγάζουσαν τά μύρα τοίς πιστοίς».
Mέ τήν ευγενή πρόσκληση τού ιερατικώς προϊσταμένου τού πανσέπτου τούτου ναού, πανοσιολογιωτάτου αρχιμανδρίτου π. Δαμασκηνού, καί τήν άδεια καί ευλογία τού Ποιμενάρχου, τού Παναγιωτάτου Μητροπολίτου Θεσσαλονίκης κ. Ανθίμου, τόν οποίο καί θερμώς ευχαριστούμε, μακαρίσαμε απόψε μέ βαθεία συγκίνηση καί καρδιακή κατάνυξη, εν ενί στόματι, κλήρος καί λαός τής αγιοτόκου καί αγιοφρουρήτου πόλεως τής Θεσσαλονίκης καί οι παρεπιδημούντες ευλαβείς προσκυνητές καί λάτρεις τού μυροβλύτου πολιούχου της, «τόν μέγαν οπλίτην καί αθλητήν, τόν στεφανηφόρον καί εν μάρτυσι θαυμαστόν», τόν μυρορρόα Δημήτριο, τό καύχημα τής γενετείρας του καί τό αγλάισμα τής υπ’ ουρανόν οικουμένης.
Τόν μακαρίσαμε ψάλλοντας κατά τήν παλαιά βυζαντινή παράδοση, τήν οποία διέσωσε ο τελευταίος πρό τής αλώσεως τής πόλεως από τούς Τούρκους αρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης, άγιος Συμεών ο μυσταγωγός, διαμορφώνοντάς την συγχρόνως κατά τόν τύπο τής Μεγάλης Εβδομάδος τού θείου Πάθους, καθώς η διά τού λογχισμού τής πλευράς μαρτυρική τελείωση τού αγίου μεγαλομάρτυρος Δημητρίου εθεωρήθη ανέκαθεν ως μίμηση τού Πάθους τού Κυρίου μας καί τό μαρτύριό του χριστομίμητο.
Μακαρίσαμε καί εμείς, «τόν ευθαρσώς εναθλήσαντα μάρτυρα τού Χριστού», ψάλλοντας τούς θεσπεσίους ύμνους, τούς οποίους συνέθεσε η πλημμυρίζουσα από αγάπη καρδία τού αγίου Συμεών πρός τόν φιλόπολι μάρτυρα γιά τή Μεγάλη Παρασκευή τού χριστομιμήτου πάθους τού αγίου μεγαλομάρτυρος Δημητρίου, ενώπιον τής χαριτοβρύτου καί μυροβλύτου λάρνακός του στόν περίκλυτο αυτόν ιερό ναό, όπου αναπαύεται καί πάλι τό μαρτυρικώτατό του σώμα, 43 χρόνια μετά τήν επανακομιδή τής τιμίας του κάρας καί 41 μετά τήν επιστροφή καί τού λοιπού ιερού λειψάνου του, κατόπιν ενός μηνός παραμονής τής ελαχιστότητός μου στό Μιλάνο καί διαπραγματεύσεων μέ τίς εκκλησιαστικές αρχές τού San Lorenzo in Campo, μέ τήν ευλογία καί τή συμπαράσταση τού μακαριστού Μητροπολίτου Θεσσαλονίκης Παντελεήμονος τού Β/, ο οποίος καί συνόδευσε τά χαριτόβρυτα λείψανα στήν πόλη τού αγίου Δημητρίου.
Τόν μακαρίσαμε ως άξιο παντός μακαρισμού, έστω καί άν αυτός προέρχεται από ταπεινά καί χοϊκά χείλη, γιά τήν αγία καί πάναγνο ζωή του, γιά τήν τελεία αγάπη καί τήν ολόθυμη αφοσίωσή του στόν Χριστό, γιά τήν παρρησία τού λόγου καί τής ομολογίας του, γιά τήν ακοίμητη μέριμνά του χάριν τής πόλεώς του καί τών κατοίκων της, γιά τήν ακένωτη ροή τού μύρου καί τά αναρίθμητα θαύματά του, προσωπικά καί συλλογικά.
Διότι, καί όταν τό ιερώτατο λείψανό του ευρίσκετο αναγκαστικά μακριά από τήν πατρίδα του, όταν εκλάπη από τόν τάφο του, τόν οποίο οι Θεσσαλονικείς ουδέποτε εδέχθησαν νά τόν ανοίξουν, παρά τίς παρακλήσεις καί τά αιτήματα πολλών ευσεβών αυτοκρατόρων νά λάβουν τμήμα μόνο τού χαριτοβρύτου λειψάνου του εις ευλογία, ο φιλόπατρις μεγαλομάρτυς δέν εγκατέλειψε τούς συμπολίτες του.
Ήταν παρών σέ κάθε ανάγκη τους, πρόθυμος συμπαραστάτης σέ κάθε δυσκολία τους, ταχύς αρωγός σέ κάθε κλύδωνα, τόν οποίο αντιμετώπιζε η Θεσσαλονίκη, όπως στόν μεγάλο σεισμό τού 1978, καί ανύστακτος πρεσβευτής στόν θρόνο τής χάριτος υπέρ τών προσφιλών του Θεσσαλονικέων αλλά καί υπέρ παντός επικαλουμένου τή βοήθειά του καί λέγοντος μαζί μέ τόν νεαρό μαθητή του, τόν άγιο Νέστορα: «Ο Θεός τού Δημητρίου, βοήθει μοι».
Καί αυτό αποτελεί απόδειξη ότι ο τιμώμενος άγιος μεγαλομάρτυς καί μυροβλύτης Δημήτριος δέν αξιώθηκε απλώς χριστομιμήτου μαρτυρίου, αλλά υπήρξε διά βίου μιμητής τού Κυρίου· καί δέν ανεζωγράφησε μόνο τό σωτήριο πάθος διά τής λογχονύκτου πλευράς του, αλλά, κατά τούς ιερούς υμνογράφους, έλαβε καί «τής σωτηρίου πλευράς τήν χάριν», η οποία ερμηνεύει καί τήν απέραντη ευσπλαγχνία καί αγάπη τού μεγαλομάρτυρος αγίου πρός τούς ανθρώπους καί τόν κόσμο.
Έκφραση τής αγαπώσης τόν Χριστό καρδίας του ήταν η πίστη του. Έκφραση τής ιδίας αγάπης καί τό κήρυγμά του πρός τούς νέους τής Καταφυγής τής Θεσσαλονίκης. Έκφραση τής αγάπης του τό μαρτύριό του αλλά καί τά θαύματά του καί τό μύρο πού ανέβλυζε καί αναβλύζει από τό ιερό λείψανό του καί άρδευε τίς ψυχές τών ανθρώπων καί τά πέρατα τής οικουμένης.
Ένα τέτοιο μεγάλο θαύμα ζήσαμε, αελφοί μου, τό 1986, τήν ημέρα τής εορτής τού αγίου, όταν στό Πανεπιστήμιο τό απόγευμα έγινε η καθιερωμένη εορτή ενώπιον τών αρχών καί τών εξουσιών, ενώπιον τού Προέδρου τής Δημοκρατίας αλλά καί τού Παναγιωτάτου Μητροπολίτου, τού αειμνήστου Παντελεήμονος τού Β/, ο ομιλητής δέν κατεδέχθη νά ομιλήσει περί τού αγίου Δημητρίου. Ούτε κάν ανέφερε τό όνομά του. Μίλησε γιά τά ελευθέρια τής πόλεως. Μά ποιός βοήθησε τήν ημέρα τής εορτής τού αγίου Δημητρίου νά ελευθερωθεί η Θεσσαλονίκη από τούς Τούρκους. Τίποτε όμως.
Αφού τελείωσε, ο αείμνηστος Μητροπολίτης χτύπησε τή μαγκούρα ενώπιον τού Προέδρου καί είπε: «Ντροπή, κύριε Πρόεδρε. Τέτοια ημέρα νά μήν μνημονεύεται ποιός; Ο πολιούχος μας, αυτός πού έγινε αιτία νά ελευθερωθεί η πόλη μας μετά από 500 σχεδόν χρόνια». Έφυγε στενοχωρημένος, τόν συνόδευσα στό Επισκοπείο καί επέστρεψα στήν οικία μου. Μόλις έφθασα, μού τηλεφώνησαν από τόν ναό ήμουν τότε προϊστάμενος καί μού είπαν «ελάτε, διότι ο άγιός μας μυρόβλυσε». Καί ώ τού θαύματος! Όταν έφθασα, από τόν δρόμο έξω έτρεχαν τά μύρα καί η ευωδία. Όταν εισήλθα στόν ναό, η λάρνακα ήταν λουσμένη στά μύρα. Καί όχι μόνο η λάρνακα. Οι εικόνες τού τέμπλου, όλες οι εικόνες παντού, ακόμη καί οι κίονες, έτρεχαν μύρα. Ήταν η απάντηση τού αγίου σ’ αυτόν πού ούτε κάν ανέφερε τό όνομά του. Έτσι, λοιπόν, η πόλη μας έχει αυτή τήν ευλογία, τής προστασίας τού μεγάλου μυροβλύτου αγίου Δημητρίου.
Έκφραση όμως τής αγάπης του καί πρός όλους εμάς, οι οποίοι συρρεύσαμε σήμερα στόν περικαλλή ιερό ναό του γιά νά τόν τιμήσουμε, γιά νά τόν υμνήσουμε αλλά καί γιά νά λάβουμε τή χάρη καί τήν ευλογία του είναι αυτό πού θά μάς παρότρυνε νά κάνουμε, άν θέλαμε νά ακούσουμε τή φωνή του.
Τί θά μάς έλεγε ο άγιος Δημήτριος; Θά μάς επαναλάμβανε τούς λόγους τού πρωτοκορυφαίου αποστόλου Παύλου, τού ιδρυτού τής τοπικής μας Εκκλησίας, τούς οποίους ακολούθησε καί ο ίδιος μέ πιστότητα στή ζωή του: «μιμηταί μου γίνεσθε, καθώς καγώ Χριστού».
Άς ακούσουμε τήν παρότρυνση τού προσφιλούς μας αγίου καί άς προσπαθήσουμε νά μιμηθούμε καί εμείς τήν καθαρότητα τής ζωής του, τήν αγάπη του στόν Χριστό καί τούς αδελφούς του καί τήν πίστη στόν Θεό, πού τόν οδήγησε νά θεωρήσει τά πάντα σκύβαλα, ακόμη καί τό υψηλό αξίωμά του, ακόμη καί τή συμπάθεια τού Ρωμαίου αυτοκράτορα αλλά καί τήν ίδια του τή ζωή. Διότι έτσι θά έχουμε πάντοτε τόν άγιο μεγαλομάρτυρα καί μυροβλύτη Δημήτριο βοηθό καί αντιλήπτορα στή ζωή μας, θά έχουμε τή χάρη του νά μάς προστατεύει καί νά μάς λυτρώνει από κάθε ανάγκη καί θλίψη καί νά μάς σώζει από κάθε κακό.
Μέ αυτή τή βεβαιότητα καί τήν πίστη δεόμεθα καί εμείς απόψε καί τόν ικετεύουμε ταπεινά νά απαλλάξει καί τή Θεσσαλονίκη καί τήν πατρίδα μας καί τόν κόσμο ολόκληρο, ως μέγας υπέρμαχος όχι μόνο τής πατρίδος του αλλά καί τής οικουμένης, από τή δεινή αυτή μάστιγα τού κορωνοϊού, όπως πολλές φορές απάλλαξε τή Θεσσαλονίκη από ποικίλες λοιμώδεις νόσους, καί νά πρεσβεύει διηνεκώς στόν Χριστό γιά όλους μας καί γιά τόν ποιμενάρχη μας, τόν Παναγιώτατο Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης κ. Άνθιμο, τόν οποίο ιδιαιτέρως ευχαριστώ εκ βάθους καρδίας γι’αυτή τήν ευλογία πού μού χάρισε. Τόν ευχαριστώ καί πάλιν καί πολλάκις διά τήν άδειά του νά χοροστατήσω στόν περίκλυτο αυτόν ναό τού πολιούχου μας καί προστάτου μας αγίου μεγαλομάρτυρος Δημητρίου κατά τήν αποψινή Ακολουθία καί νά συμπροσευχηθώ μαζί σας καί διά μία εισέτι φορά νά διαπιστώσουμε, αδελφοί μου, ότι «μεθ’ ημών ο χαριτόβρυτος Δημήτριος».
