ΝΑΟΥΣΑ: Τη Δευτέρα 10 Φεβρουαρίου ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων λειτούργησε και κήρυξε τον θείο λόγο στην πανηγυρίζουσα, επί τη εορτή του Αγίου Χαραλάμπους, παλαιά ιστορική Ιερά Μονή της Ζωοδόχου Πηγής «Παναγιοπούλα» Ναούσης.
Η παλαιά ιστορική Ιερά Μονή της Ζωοδόχου Πηγής «Παναγιοπούλα» Ναούσης χρονολογείται τον 19ο αιώνα και κατόπιν ενεργειών του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου κ. Παντελεήμονος τα τελευταία έτη στην Ιερά Μονή εγκαταβιούν η Γερόντισσα Κασσιανή και η συνοδεία της.
Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης κ. Παντελεήμων στην ομιλία του ανέφερε μεταξύ άλλων: «Έλαμψας εν τώ κόσμω διά του μαρτυρίου … διό εν παρρησία πρέσβευε σωθήναι ημάς».
Στη χορεία των μαρτύρων που ως νέφος προστατευτικό σκέπουν τη στρατευομένη Εκκλησία του Χριστού και όλους εμάς τους πιστούς που ζούμε και αγωνιζόμαστε «τόν καλόν αγώνα της πίστεως» επάνω στη γη τιμητική θέση κατέχει ο άγιος που εορτάζουμε σήμερα, ο άγιος ιερομάρτυς Χαράλαμπος.
Και η θέση του οφείλεται στο γενναίο αγώνα του και στον διπλό στέφανo που έλαβε από τον Θεό. Διότι ο άγιος Χαράλαμπος δεν απολαμβάνει στο ουρανό μόνο τη δόξα των μαρτύρων, απολαμβάνει ταυτόχρονα και τον μισθό των φρονίμων και πιστών οικονόμων του Κυρίου, οι οποίοι, κατά την υπόσχεση του Χριστού, εφόσον αναδείχθηκαν επί γης πιστοί και συνεπείς διάκονοι του Κυρίου, κατέστησαν «επί πολλών» στον ουρανό, όπου απολαμβάνουν τα αγαθά του Θεού, «ά οφθαλμός ουκ είδε και ούς ουκ ήκουσε και επί καρδίαν ανθρώπου ουκ ανέβη».
Έτσι τιμάται στον ουρανό για τη διπλή προσφορά της ζωής του. Αφενός για την προσφορά της ζωής του στη διακονία της Εκκλησίας και αφετέρου την προσφορά της ζωής του στο μαρτύριο.
Δεν θα ήθελα όμως σήμερα να σταθώ στα περιστατικά της ζωής και του μαρτυρίου του αγίου, που πιστεύω πως είναι σε όλους σας γνωστά. Θα ήθελα να σταθώ για λίγο στην επίκληση με την οποία τελειώνει ο ιερός υμνογράφος το απολυτίκιο του αγίου Χαραλάμπους· «διό εν παρρησία Χριστώ πρέσβευε σωθήναι ημάς».
Η επίκληση των πρεσβειών των αγίων είναι πολύ συνηθισμένη τόσο μέσα στη λειτουργική ζωή της Εκκλησίας μας, στους ύμνους, στις ευχές και στις ακολουθίες της, όσο και στην καθημερινή ζωή του καθενός μας. Δεν είναι λίγες οι φορές που επικαλούμαστε τους αγίους, που ζητούμε τις πρεσβείες τους και τη μεσιτεία τους.
Γιά ποιο λόγο όμως τις ζητούμε; Ποιά είναι η σημασία τους και ποιά η ισχύς τους στη ζωή και στον πνευματικό μας αγώνα;
Η επίκληση των αγίων είναι μία ευλογημένη συνήθεια που επικράτησε από τα πρώτα χριστιανικά χρόνια, τότε που ο σύνδεσμος των πιστών με τους αγίους ήταν πολύ στενότερος και πολύ πιό προσωπικός από ό,τι είναι σήμερα. Οι μάρτυρες ήταν σάρκα από τη σάρκα της Εκκλησίας· ήταν γνωστοί, συγγενείς, οικείοι με τα μέλη της χριστιανικής κοινότητος της πόλεώς τους. Λίγο πρίν από το μαρτύριό τους μετείχαν στις ιερές συνάξεις, στις λειτουργίες· ήταν πρόσωπα που δεν μπορούσαν οι πιστοί να τα ξεχάσουν. Πίστευαν ακόμη ότι καθώς επέτυχαν με το μαρτύριο και την ομολογία τους αυτό που και οι ίδιοι ποθούσαν και επεδίωκαν, να φθάσουν δηλαδή κοντά στον Θεό, ήταν φυσικό να διαθέτουν θάρρος και παρρησία ενώπιον του Θεού χάριν του οποίου προσέφεραν τη ζωή τους. Αυτός, λοιπόν, ο στενός σύνδεσμος ανάμεσα στα μέλη της επί γης Εκκλησίας και στα μέλη της επουρανίου, και παράλληλα η βεβαιότητα που πήγαζε από την υπόσχεση του Χριστού ότι όποιος με ομολογήσει ενώπιον των ανθρώπων, θα τον ομολογήσω και εγώ ενώπιον του πατρός μου του εν ουρανοίς, έκανε τους πρώτους χριστιανούς να στρέφονται προς τους μάρτυρες και τους αγίους και να ζητούν τη βοήθεια και τη μεσιτεία τους.
Την πίστη αυτή των πρώτων χριστιανών καλλιέργησε η Εκκλησία μας και στους επόμενους αιώνες, αφενός, γιατί δημιουργεί στις ψυχές των πιστών το αίσθημα της ενότητος με τη θριαμβεύουσα Εκκλησία, και αφετέρου, γιατί αποτελεί ακλόνητη πίστη της ότι οι άγιοι έχουν πραγματικά παρρησία ενώπιον του Θεού, γιατί τον ευαρέστησαν με τη ζωή και το μαρτύριό τους και έτσι μπορούν με τις πρεσβείες τους να βοηθήσουν και τους επί γης αγωνιζόμενους αδελφούς τους.
Δεν θα μπορούσε, άλλωστε, να συμβαίνει διαφορετικά. Το αίσθημα της ενότητος με τους αγίους μας μας βοηθά πολύ στην πνευματική μας πορεία. Μάς βοηθά, γιατί αισθανόμαστε πως μπορούμε και εμείς να πετύχουμε την αγιότητα, αφού και οι άγιοι πρίν από εμάς την επέτυχαν· μας βοηθά να επιθυμούμε και εμείς τον ουρανό, όπου κατοικούν οι οικείοι μας άγιοι, όπως επιθυμούμε να πάμε σε ένα άλλο τόπο προκειμένου να συναντήσουμε τους κατά σάρκα συγγενείς μας. Μάς βοηθούν όμως περισσότερο από όλα οι πρεσβείες τους, γιατί οι άγιοι ως άνθρωποι γνωρίζουν τις δυσκολίες της ζωής, αλλά και ως εκλεκτά τέκνα του Θεού εισακούονται από τον Θεό, με τον ίδιο τρόπο που και ο φυσικός πατέρας ανταποκρίνεται στα αιτήματα των υπάκουων παιδιών του. Οι άγιοι δεν έχουν πιά ανάγκη να ζητήσουν κάτι για τον εαυτό τους, γιατί απολαμβάνουν ό,τι περισσότερο και μεγαλύτερο πόθησαν, τον Θεό και τη σωτηρία τους.
Αυτήν άς ζητήσουμε και εμείς από τον εορταζόμενο άγιο Χαράλαμπο, επαναλαμβάνοντας μαζί με τον ιερό υμνογράφο όχι μόνο σήμερα αλλά καθημερινά την επίκληση: «Ως στύλος ακλόνητος της Εκκλησίας Χριστού … εν παρρησία πρέσβευε σωθήναι ημάς».
