Νάουσα: Την Τρίτη 13 Αυγούστου το απόγευμα στον κατάμεστο Ιερό Ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου Ναούσης, ξεκίνησαν όπως κάθε χρόνο στην Ημαθία οι λατρευτικές εκδηλώσεις για την εορτή της Κοιμήσεως της Υπεραγίας Θεοτόκου.
Αρχικά τελέστηκε ο Εσπερινός και στη συνέχεια η Μεγάλη Παράκληση και η ακολουθία των Εγκωμίων του Επιταφίου προς την Υπεραγία Θεοτόκο χοροστατούντος του Μητροπολίτου Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμονος, ο οποίος κήρυξε και το θείο λόγο. Ακολούθησε Ιερά Λιτανεία του Επιταφίου της Παναγίας πέριξ του Ιερού Ναού.
Διαβάστε την ομιλία του Μητροπολίτη:
«Oυκ αποστώμεν, Δέσποινα, εκ σού· σούς γάρ δούλους σώζεις αεί εκ παντοίων δεινών».
Ψάλαμε απόψε, αδελφοί μου, για τελευταία φορά πρίν από τη μεγάλη εορτή της ενδόξου Kοιμήσεως της Παναγίας μας τον Παρακλητικό της Κανόνα. Και της υποσχεθήκαμε ότι δεν θα απομακρυνθούμε από κοντά της, γιατί αυτή σώζει όσους την λατρεύουν και την αγαπούν από όλες τις συμφορές.
Και δεν είναι λίγες οι συμφορές που μας επικρέμανται στη ζωή μας, δεν είναι λίγοι οι κίνδυνοι που ελλοχεύουν, δεν είναι λίγες οι στιγμές που φέρνουμε το ιερό όνομά της στα χείλη μας και ζητούμε τη βοήθειά της.
Και αν γυρίσουμε λίγο πίσω τον χρόνο, και αν θυμηθούμε το παρελθόν και την ιστορία μας, θα βρούμε αναρίθμητες περιπτώσεις κατά τις οποίες ζητήσαμε τη βοήθειά της, και η Παναγία μας επενέβη για τη σωτηρία μας και τη σωτηρία του Γένους μας.
Και αν διαβάσουμε τους βίους των αγίων της Εκκλησίας μας, θα βρούμε αναρίθμητα παραδείγματα αγίων, οσίων, ευλαβών ασκητών και γερόντων, που αισθάνθηκαν δίπλα τους το προστατευτικό χέρι της Παναγίας μας να τους λυτρώνει από δυσκολίες, να τους απαλλάσσει από ασθένειες, να τους ανακουφίζει από τους πόνους, να τους προστατεύει από τα πεπυρωμένα βέλη του πονηρού.
Αναρίθμητα είναι και τα παραδείγματα εκείνων που είδαν την ιερή μορφή της και άκουσαν τη φωνή της να τους υπόσχεται πως αυτή θα είναι η διαρκής και μόνιμη προστάτις τους, η ασφαλής και βεβαία ελπίς της ζωής τους, εκείνη που θα τους οδηγήσει στη σωτηρία τους.
Και αυτή η τελευταία υπόσχεση της Παναγίας είναι η αιτία του ακαταλύτου συνδέσμου μας με την Παναγία μας. Γιατί η Παναγία μας δεν φροντίζει και δεν μεριμνά μόνο για την απαλλαγή μας από τα προβλήματα και τις δυσκολίες της παρούσης ζωής, αλλά είναι αυτή που δανείζοντας την ανθρώπινη σάρκα στον Yιό και Λόγο του Θεού εξασφάλισε και τη δική μας γέννηση στην αληθινή και ατελεύτητη ζωή, την οποία χαρίζει σε όσους τον πιστεύουν ο Xριστός.
Kαί δεν μας την εξασφάλισε μόνο εφάπαξ, αλλά αγρυπνά γι’ αυτήν, αγρυπνά πάντοτε προκειμένου να είναι βέβαιη ότι η πορεία της ζωής μας θα είναι τέτοια που θα μας οδηγήσει στη βίωση της εν Xριστώ ζωής και δι’ αυτής στην αιώνια ζωή.
Γιατί, εάν ο Xριστός είναι ο σωτήρας του κόσμου και των ανθρώπων, η Παναγία μας είναι η εγγύηση αυτής της σωτηρίας για τον καθένα μας. Eίναι αυτή που υπόσχεται στον καθένα μας ότι θα συνηγορήσει υπέρ ημών ενώπιον του Yιού της, εφόσον εμείς κατά τη διάρκεια της επίγειας ζωής μας αποδειχθούμε γνήσια τέκνα της, εφόσον εμείς με τις πράξεις και τη συμπεριφορά μας, με τις σκέψεις και τις επιθυμίες μας, δεν θελήσουμε να απομακρυνθούμε από αυτήν.
Ποιος όμως από εμάς θα ήθελε ειλικρινά να απομακρυνθεί από μια τόσο φιλόστοργη μητέρα που δεν υπόσχεται στα παιδιά της πρόσκαιρα αγαθά αλλά αιώνια; Kανείς ασφαλώς. Γι’ αυτό και απόψε ψάλλοντας με κατάνυξη τον Παρακλητικό της Κανόνα της δώσαμε και τη διαβεβαίωση, ότι «ουκ αποστώμεν, Δέσποινα, εκ σού· σούς γάρ δούλους σώζεις αεί εκ παντοίων δεινών».
Και καθώς απόψε κλείνει ο κύκλος του Δεκαπενταυγούστου και με τα εγκώμια που θα ψάλουμε σε λίγο στην Παναγία μας, για να τιμήσουμε την Κοίμησή της και να την δούμε να μεθίσταται στους ουρανούς, η υπόσχεσή μας αυτή έχει ιδιαίτερη σημασία.
Το «ουκ αποστώμεν, Δέσποινα, εκ σού» είναι, αδελφοί μου, η δική μας ανταπόκριση στην πραγματικότητα που μας χαρίζει η Παναγία, η οποία και μετά την Κοίμησή της δεν εγκαταλείπει τον κόσμο, δεν εγκαταλείπει τα ευσεβή τέκνα της, αλλά είναι πάντοτε παρούσα και ετοίμη βοηθός και αντιλήπτωρ της ζωής τους.
Άν, λοιπόν, η Παναγία μας δεν μας εγκαταλείπει ποτέ, πως είναι δυνατόν να την εγκαταλείψουμε εμείς;
Γι᾽ αυτό άς της δώσουμε για άλλη μία φορά τη διαβεβαίωση ότι «ουκ αποστώμεν» απ᾽ αυτής και άς την επαναλαμβάνουμε καθημερινά στη ζωή μας όχι μόνο με τα λόγια αλλά και με τα έργα μας και άς την παρακαλούμε πάντοτε να είμαστε και εμείς ανάμεσα σε αυτούς που θα σώζει πάντοτε «εκ παντοίων δεινών», ψυχικών και σωματικών.
