Με κατάνυξη ο Όρθρος της Μεγάλης Τετάρτης στον πολιούχο της Βεροίας

Ι.Μ. ΒΕΡΟΙΑΣ: Τη Μεγάλη Τρίτη 19 Απριλίου το απόγευμα ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων χοροστάτησε στην Ακολουθία του Νυμφίου και κήρυξε τον θείο λόγο στον Ιερό Ναό του Οσίου Αντωνίου Πολιούχου Βεροίας.

Ο Σεβασμιώτατος στην ομιλία του ανέφερε μεταξύ άλλων: «Η μέν έχαιρε κενούσα τό πολύ­τι­­μον, ο δέ έσπευδε πωλήσαι τόν ατί­μητον».

Δύο διαφορετικά πρόσωπα, δύο διαμετρικά αντίθετες συμπερι­φο­ρές μάς παρουσίασε κατά τή ση­μερινή εσπέρα η Εκκλησία μας. Από τή μία η αμαρτωλή γυναίκα. Από τήν άλλη ο μαθητής τού Χριστού, ο Ιούδας.

Η γυναίκα, έχοντας ομολογήσει τήν αμαρτωλότητά της καί έχο­ντας λάβει τήν άφεση από τόν φι­λάνθρωπο Κύριο, τολμά νά αγνο­ήσει τίς προκαταλήψεις τής εποχής τόσο γιά τό φύλο της όσο καί γιά τήν προηγούμενη ζωή της, καί εισέρχεται στήν οικία τού Σίμωνος, όπου βρίσκεται ο Χριστός, γιά νά τού προσφέρει τό αντίτιμο τής ευγνωμοσύνης της.

Ο μαθητής, αντίθετα, ενώπιον τού Διδασκάλου του, δέν τολμά νά αποκαλύψει τό πάθος του, δέν τολμά νά ζητήσει συγχώρηση γιά τή φιλαργυρία του, πού τόν οδη­γούσε νά υπεξαιρεί τά χρήματα από τό κοινό ταμείο τών μαθητών, καί καλύπτει τή φιλαργυρία μέ τήν υποκριτική φιλοπτωχία.

Η γυναίκα μέ χαρά πλύνει μέ τό πολύτιμο μύρο τά πόδια τού ευερ­γέτου της Χριστού, καί ο Ιούδας θρηνεί γιά τή δήθεν σπατάλη, υπο­λογίζοντας καί τό κέρδος από τά τριά­κοντα αργύρια πού επρόκειτο νά λάβει από τήν προδοσία τού Κυ­ρίου.

Δύο διαφορετικά πρόσωπα, δύο διαφορετικές συμπεριφορές. Η αμαρ­τωλή γυναίκα ανταποδίδει τήν αγάπη τού Χριστού μέ σεβασμό καί ευγνωμοσύνη. Ο μαθητής αντα­ποδίδει τήν αγάπη μέ υπο­κρι­σία καί προδοσία.

Άς μήν σπεύσουμε νά εκφρά­σου­με τήν έκπληξή μας. Άς μήν βια­στούμε νά επαινέσουμε τή γυναίκα καί νά κατακρίνουμε τόν μαθητή, αλλά άς σκεφθούμε πρώτα καί άς εξετάσουμε ο καθένας μας τόν εαυτό του.

Τά δύο πρόσωπα τά οποία εμφα­νίζονται ενώπιόν μας μέσα από τούς ύμνους καί τό Συναξάριο τής σημερινής εσπέρας κυκλοφορούν ανά τούς αιώνες μεταξύ τών αν­θρώ­πων. Καί οι συμπεριφορές τους εκφράζουν τά συναισθήματα καί τή στάση τών ανθρώπων σέ κάθε εποχή.

Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι, οι οποίοι από σεβασμό καί ευγνωμο­σύνη πρός τόν Χριστό είναι έτοιμοι νά τού προσφέρουν μέ χαρά τά πάντα. Επιθυμούν νά τού προσφέ­ρουν ό,τι πιό πολύτιμο έχουν, χω­ρίς νά υπολογίζουν ούτε τό κόστος, ούτε τόν κόπο, ούτε τόν κόσμο, όπως έκανε καί η γυναίκα προσ­φέροντας στόν Χριστό τό πολύτιμο μύρο.

Υπάρχουν πολλοί, οι οποίοι ανα­γνωρίζουν ότι οφείλουν στόν Χρι­στό ό,τι έχουν, ό,τι είναι, ό,τι επέ­τυχαν στή ζωή τους, ότι τού οφεί­λουν τά χαρίσματά τους, τά χρή­ματά τους, τήν κοινωνική τους θέση, τήν επαγγελματική τους εξέ­λι­ξη, τίς συνθήκες μέσα στίς οποίες ζούν καί τίς οποίες άλλοι στερού­νται, έστω καί άν γιά όλα αυτά αγω­νίσθηκαν καί τά απέκτησαν μέ πολ­λή προσπάθεια καί κόπο, διότι χωρίς τή δική του χάρη καί βοή­θεια θά ήταν αδύνατο νά τά κα­τορ­θώσουν, όπως καί ο ίδιος ο Χριστός μάς διαβεβαιώνει λέγοντας: «χω­ρίς εμού ου δύνασθε ποιείν ουδέν».

Υπάρχουν καί εκείνοι, πολλοί ίσως καί αυτοί, οι οποίοι, σάν τόν Ιούδα, όχι μόνον δέν αναγνω­ρί­ζουν τί οφείλουν στόν Χριστό καί δέν αισθάνονται τήν ανάγκη νά τού ανταποδώσουν τήν ευγνωμο­σύνη τους, αλλά σπεύδουν νά κρί­νουν καί νά κατακρίνουν καί νά θέσουν εμπόδια καί προσκόμματα καί σέ όσους θέλουν νά προσφέ­ρουν στόν Χριστό.

Υπάρχουν εκείνοι, οι οποίοι όχι μόνο δέν θέλουν νά προσφέρουν οτιδήποτε στόν Χριστό, αλλά καί στό τέλος καταλήγουν νά τόν αρ­νούνται καί νά τόν προδίδουν.

Σέ ποιά από τίς δύο αυτές ομάδες άραγε ανήκουμε εμείς;

Είμαστε πρόθυμοι νά εκφράσουμε τήν αγάπη καί τήν ευγνωμοσύνη μας στόν Χριστό προσφέροντάς του ό,τι πολυτιμότερο έχουμε;

Καί δέν χρειάζεται νά είναι χρή­ματα ή υλικά πράγματα, αλλά μπορεί καί πρέπει νά είναι πρωτί­στως η ψυχή μας καί η υπακοή μας στό θέλημά του. Τού τήν προσφέ­ρουμε ή εφευρίσκουμε προφάσεις καί δικαιολογίες γιά νά μήν τό κάνουμε;

Άς εξετάσουμε τούς εαυτούς μας καί άς ελέγξουμε τή στάση μας ένα­ντι τού Χριστού, πού πορεύεται πρός τό Πάθος γιά τή δική μας σω­τηρία. Άς εξετάσουμε τούς εαυ­τούς μας καί άς δούμε άν βρισκό­μαστε μαζί μέ τήν πρώην αμαρ­τωλή πού τίμησε ο ίδιος ο Χριστός, δίνοντας εντολή νά μνημονεύεται η πράξη της ανά τούς αιώνες, ή άν είμαστε μαζί μέ τόν Ιούδα πού έλαβε, δυστυχώς, τόν μισθό τής φιλαργυρίας καί τής προδοσίας του.

Καί άς παρακαλέσουμε τόν δι’ ημάς πάσχοντα Κύριο νά μάς χαρί­σει τό έλεος καί τήν ευσπλαγχνία του.

ΓΙΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΚΑΝΤΕ ΚΛΙΚ ΕΔΩ