Ναύπακτος: Την Τρίτη, 17 Νοεμβρίου 2026, πραγματοποιήθηκε η δεύτερη Ιερατική Σύναξη των Κληρικών της Ιεράς Μητροπόλεως Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου για το Εκκλησιαστικό έτος 2026-2027, στο Πνευματικό Κέντρο της Ιεράς Μητροπόλεως στη Ναύπακτο.
Η πρώτη Σύναξη ήταν Κληρικολαϊκή και πραγματοποιήθηκε στις 3 Οκτωβρίου, με αφορμή το ΙΒ΄ Θεολογικό Συνέδριο της Ιεράς Μητροπόλεως. Αρχικά, ο Μητροπολίτης Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου κ. Ιερόθεος καλωσόρισε τους Ιερείς στην πρώτη Σύναξη που απευθυνόταν αποκλειστικά στους Κληρικούς και ευχήθηκε να έχουμε μια ευλογημένη χρονιά.
Ακολούθως, τον λόγο έλαβε ο Γενικός Αρχιερατικός Επίτροπος της Ιεράς Μητροπόλεως, Πρωτοπρεσβύτερος π. Θωμάς Βαμβίνης, ο οποίος ενημέρωσε τους Κληρικούς για διάφορα ποιμαντικά και διοικητικά θέματα. Στη συνέχεια, ο Μητροπολίτης κ. Ιερόθεος αναφέρθηκε στο ΙΒ΄ Θεολογικό Συνέδριο, με τίτλο: «Η σημασία του 11ου αιώνα μ.Χ. για την κατανόηση της σύγχρονης πραγματικότητας», και στις ουσιαστικές διαφορές ανάμεσα στη θεολογία της Ορθόδοξης Εκκλησίας και τον Σχολαστικισμό, ο οποίος επικράτησε στη Δύση και παγιώθηκε κατά τον σημαντικό αυτόν αιώνα. Με αυτή την αφορμή, παρουσίασε τον τρόπο με τον οποίο οι Φράγκοι και οι Λατίνοι έφτασαν στην αλλοίωση της θεολογίας και της εκκλησιολογίας.
Ο Καρλομάγνος, βασιλιάς των Φράγκων και ιδρυτής της Αυτοκρατορίας των Καρολιδών, όταν απέκτησε την εξουσία στο μεγαλύτερο μέρος της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, επέβαλε σταδιακά τη διακοπή της εκκλησιαστικής μνημόνευσης του Ρωμαίου Αυτοκράτορα και, στη συνέχεια, τη διακοπή της μνημόνευσης του Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως, τον οποίο, μαζί με ολόκληρη την Ορθόδοξη Εκκλησία, χαρακτήρισε «Γραικό», δηλαδή ειδωλολάτρη. Ο Καρλομάγνος, προκειμένου να διαχωρίσει τη θέση του από την Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, προχώρησε σε δύο κινήσεις.
Η πρώτη ήταν να οργανώσει στα ανάκτορά του την Παλατινή Ακαδημία (Academia Palatina) στο Άαχεν. Ο Καρλομάγνος κάλεσε τον Αγγλοσάξονα λόγιο Αλκουίνο ως διευθυντή και βασικό δάσκαλο της Παλατινής Ακαδημίας. Ο Αλκουίνος δίδαξε τον ίδιο τον Κάρολο, καθώς και μέλη της οικογένειάς του, της βασιλικής αυλής και νέους. Η μέθοδος του Αλκουίνου ακολουθούσε δύο κύκλους σπουδών, το Trivium (Τρίοδος) και το Quadrivium (Τετράοδος). Στο Trivium διδάσκονταν η Γραμματική, η Ρητορική και η Διαλεκτική, ενώ στο Quadrivium η Αριθμητική, η Γεωμετρία, η Αστρονομία και η Μουσική. Μέσα από την Παλατινή Ακαδημία αναδείχθηκε και ο Θεοδούλφος της Ορλεάνης, ο οποίος ανέλαβε να γράψει κριτική εναντίον της Ζ΄ Οικουμενικής Συνόδου, που πραγματοποιήθηκε στη Νίκαια. Στα λεγόμενα Libri Carolini, τα οποία διαβάστηκαν στη Σύνοδο της Φρανκφούρτης το 794 μ.Χ., ο Θεοδούλφος κατηγορεί τους Ορθοδόξους ότι αποδίδουν στις εικόνες λατρευτική και όχι τιμητική προσκύνηση, μεταφράζοντας την προσκύνηση ως adoratio, δηλαδή λατρεία. Αυτή η σκόπιμη παρερμηνεία έδωσε τη δυνατότητα στον Καρλομάγνο να κατηγορήσει τους Ορθοδόξους ως ειδωλολάτρες, «Γραικούς», που λατρεύουν ξύλα, και να διακόψει την εκκλησιαστική κοινωνία μαζί τους.
Η δεύτερη κίνηση ήταν να επιβάλει τα λατινικά ως βασική γλώσσα της διοίκησης, αλλά και της εκκλησιαστικής εκπαίδευσης των Φράγκων. Αυτό τον οδήγησε στην επιλογή του ιερού Αυγουστίνου ως βασικού Πατέρα της δυτικής χριστιανοσύνης, επειδή έγραψε στα λατινικά. Ιδιαίτερα αγαπούσε το έργο του Αυγουστίνου «Η Πολιτεία του Θεού» και το όριζε ως ανάγνωσμα κατά τη διάρκεια των γευμάτων στο παλάτι του. Μέσα από αυτές τις επιλογές γεννήθηκε και η Σχολαστική θεολογία της Δύσης, η οποία άνθισε τον 11ο αιώνα και οδήγησε τους Δυτικούς στην απόσχισή τους από τη Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία.
Τέλος, ανέφερε ότι οι διαφορές που έχουμε με τους Λατίνους δεν περιορίζονται σε κάποιους όρους (filioque, actus purus), αλλά αφορούν και τις 13 «Οικουμενικές» Συνόδους, όπως τις χαρακτηρίζουν οι ίδιοι, οι οποίες πραγματοποιήθηκαν μετά την Ζ΄ Οικουμενική Σύνοδο. Δηλαδή, θεωρούν ως όγδοη Οικουμενική Σύνοδο εκείνη του 869 μ.Χ., η οποία καθαίρεσε τον Μέγα Φώτιο, και όχι τη Σύνοδο του 879 μ.Χ., η οποία τον αποκατέστησε, παρουσία του εκπροσώπου του Πάπα. Επίσης, δεν αποδέχονται τη Σύνοδο επί αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, την οποία εμείς θεωρούμε Οικουμενική, και έχουν προσθέσει άλλες 13 Συνόδους. Έτσι, σήμερα η «ετερόδοξη Εκκλησία» της Ρώμης αριθμεί συνολικά 21 Οικουμενικές Συνόδους, με τελευταία τη Β΄ Σύνοδο του Βατικανού (1962-1965).
Για να δείτε τις φωτογραφίες πατήστε τον σύνδεσμο ΕΔΩ























