Ι.Μ.Διδυμοτείχου: Την Πρωτοχρονιάτικη Βασιλόπιτα του ιερού κλήρου της Ιεράς Μητροπόλεως Διδυμοτείχου, Ορεστιάδος και Σουφλίου ευλόγησε ο Μητροπολίτης της κ. Δαμασκηνός, την Πέμπτη 16 του μηνός Ιανουαρίου 2025, στην πρώτη για το νέο έτος 2025 Ιερατική Σύναξη, που πραγματοποιήθηκε στο Πνευματικό Κέντρο του Ιερού Καθεδρικού Ναού Παναγίας Ελευθερωτρίας Διδυμοτείχου.
Ο Μητροπολίτης με την ευκαιρία αυτή ανεκοίνωσε ότι, επι τη συμπληρώσει 1700 ετών από της συγκλήσεως της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου στη Νίκαια της Βιθυνίας το 325, η τοπική Εκκλησία αφιερώνει το 2025 στη διδασκαλία των 318 Θεοφόρων Πατέρων της Συνόδου αυτής και στο Σύμβολο της Πίστεως, με σειρά εισηγήσεων, που θα πραγματοποιηθούν καθ’ όλο το έτος ανά μήνα. Στην εναρκτήρια εισήγησή του ο Μητροπολίτης τόνισε «Η Εκκλησία του Χριστού είναι ο Ίδιος ο Κύριος παρατεινόμενος εις τους αιώνες. Η Εκκλησία είναι μία διαρκής Πεντηκοστή. Παρά το γεγονός ότι πορεύεται μέσα στον χώρο και τον χρόνο η διάστασή της είναι αιώνια. Σταθμός στην εν χρόνω πορεία της Εκκλησίας είναι η σύγκληση της Α ́ Οικουμενικής Συνόδου το 325 μ.Χ. στη Νίκαια της Βιθυνίας, με την προτροπή του Μεγάλου Κωνσταντίνου.
»Η Α ́ Οικουμενική Σύνοδος συνεκλήθη κυρίως, για να αντιμετωπίσει την αίρεση του Αρείου, που είχε Χριστολογική απόκλιση, δηλαδή αναφερόταν στον Χριστό και αμφισβητούσε τη Θεότητά Του. Κατά τη διδασκαλία του Αρείου, ο Λόγος του Θεού «ην ποτέ ότε ούκ ην», δηλαδή υπήρχε χρόνος κατά τον οποίο δεν υπήρχε, οπότε μεταξύ του Πατρός και του Λόγου μεσολαβούσε ο χρόνος. Αυτό σημαίνει ότι ο Άρειος θεωρούσε τον Χριστό «κτιστόν», «τρεπτόν», «αλλοιωτόν», το πρώτο κτίσμα της δημιουργίας. Συγχρόνως υποστήριζε ότι δεν υπήρχε πριν γεννηθή και κτίσθηκε εξ ουκ όντων. Έτσι, κατά τον Άρειο, ο Υιός του Θεού δεν είναι αληθινός Θεός, αλλά κτίσμα.
»Στο «Σύμβολο της Πίστεως» της Νικαίας διατυπώνεται η Ορθόδοξη πίστη της Εκκλησίας περί της Τριαδικότητος του Θεού ̇ ότι ο Λόγος του Θεού, το Δεύτερο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος που εσαρκώθη και στη συνέχεια εσταυρώθη δι’ ημάς και ανέστη εκ νεκρών για τη δική μας σωτηρία, είναι Θεός αληθινός και υπήρχε προ πάντων των αιώνων. Αν αναλύσουμε περισσότερο τα σχετικά άρθρα θα διαπιστώσουμε ότι η πίστη της Εκκλησίας στη θεότητα του Λόγου, είναι θεμελιώδες δόγμα.
»Το Δεύτερο Πρόσωπο της Αγίας Τριάδος αποκαλείται «Κύριος Ιησούς Χριστός». Η φράση αυτή υπάρχει στο σχετικό χωρίο της προς Φιλιππησίους επιστολής του Αποστόλου Παύλου: «διό και ο Θεός αυτόν υπερύψωσε και εχαρίσατο αυτώ όνομα το υπέρ παν όνομα, ίνα εν τω ονόματι Ιησού παν γόνυ κάμψη επουρανίων και επιγείων και καταχθονίων, και πάσα γλώσσα εξομολογήσηται ότι Κύριος Ιησούς Χριστός εις δόξαν Θεού Πατρός» (Φιλ. β ́, 9-11). Ο Λόγος του Θεού, το Δεύτερο Πρόσωπο της Αγίας Τριάδος, με την ενανθρώπησή Του, προσέλαβε την ανθρώπινη φύση και είναι Θεάνθρωπος. Έτσι, η φράση «Κύριος Ιησούς Χριστός» αναφέρεται στη Θεανθρωπότητα του Χριστού, αφού είναι τέλειος Θεός και τέλειος άνθρωπος. Ο Θεάνθρωπος Ιησούς Χριστός έδωσε τη μεγάλη μάχη και νίκησε κατά κράτος τη δύναμη της αμαρτίας, την κατάρα του νόμου, την αδυσώπητη μοίρα των θνητών, το κράτος του θανάτου. Όσοι βαπτίζονται στο Όνομα της Αγίας και Ομοουσίου και αδιαιρέτου Τριάδος ενδύον ται τον Κύριο και εισέρχονται στο Σώμα Του, την Εκκλησία, και με τη Χάρη του Πνεύματος οικειοποιούνται αυτή τη νίκη επί του θανάτου και της αμαρτίας.
»Ο Χριστός, στην Ορθόδοξη πίστη μας και στο βίωμα της Εκκλησίας μας, είναι αχώριστος από την Εκκλησία, που είναι το Σώμα Του, και η Εκκλησία είναι αχώριστη από τον Χριστό, που είναι η κεφαλή και η απαρχή της, η ζωή και το ήθος της. Όσοι θεωρούν ότι ο Χριστός και η Εκκλησία είναι κάτι διαφορετικό σφάλλουν οικτρώς. Απογυμνώνουν τον Χριστό, τον «Σαρκωθέντα» Θεό Λόγο, και Τον απομονώνουν από τον άνθρωπο και τον κόσμο. Οι αποφάσεις της Α ́ Οικουμενικής Συνόδου υπήρξαν πολύ σημαντικές για την Εκκλησία διότι, εκτός της καταδίκης του Αρείου και των αιρετικών δοξασιών του, διευκρινίσθη ότι ο Υιός είναι «ομοούσιος τω Πατρί», το δεύτερο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος, που «εγεννήθη εκ του Πατρός προ πάντων των αιώνων» και δεν είναι κτίσμα του Θεού-Πατρός ̇ καθωρίσθη το Πάσχα να εορτάζεται την πρώτη Κυριακή μετά την πανσέληνο της εαρινής ισημερίας ̇ εθεραπεύθη το Νοβατιανό και Μελιτιανό σχίσμα ̇θεσπίστηκαν κανόνες αφορώντες στη χειροτονία και την προαγωγή των κληρικών, στο βάπτισμα των εθνικών ειδωλολατρών και στη ρύθμιση θεμάτων εκκλησιαστικής τάξεως και διοικήσεως και τέλος συντάχθηκαν τα 7 πρώτα άρθρα του Συμβόλου της Πίστεως…
»Η φετινή επέτειος 1700 χρόνων από της συγκλήσεως της Α ́ Οικουμενικής Συνόδου μας παρέχει την ευκαιρία να προσεγγίσουμε το μήνυμα της εν Χριστώ αληθείας, για να γίνει η πίστη μας βίωμα, τρόπος και στάση ζωής. Εκείνο που χρειαζόμεθα είναι να αφήσουμε τον εαυτό μας να πυρακτωθεί στη φλόγα της φλογερής πίστεως και της εμπνεύσεως των 318 θεοφόρων Πατέρων, διότι, ο μέγιστος εχθρός των χριστιανών είναι η αδιαφορία, που συνεπάγεται την απώλεια της αυτοσυνειδησίας μας, τη φθορά της Πίστεώς μας και την αλλοίωση του ήθους μας».
Το απόγευμα της αυτής ημέρας ο Μητροπολίτης προέστη της ακολουθίας του Μεγάλου Εσπερινού, επι τη μνήμη του Οσίου Αντωνίου του Μεγάλου, ευλόγησε τους άρτους και μίλησε κατάλληλα στον Ιερό Ενοριακό Ναό Τιμίου Σταυρού Στέρνας, Παρεκκλήσιο του οποίου τιμάται επ’ ονόματι του καθηγητού της ερήμου και θεμελιωτού του αναχωρητικού μοναχισμού.
