Ι.Μ. ΒΕΡΟΙΑΣ: Την Τρίτη 4 Ιανουαρίου το απόγευμα ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων χοροστάτησε και κήρυξε τον θείο λόγο, όπως κάθε Τρίτη απόγευμα, στον Εσπερινό και στην Παράκληση του Αγίου Λουκά του Ιατρού στον Ιερό Ναό του στην Ιερά Μονή Παναγίας Δοβρά Βεροίας.
Στην Ιερά Ακολουθία τέθηκαν σε προσκύνηση τεμάχια Ιερών Λειψάνων του Οσίου Νικηφόρου του Λεπρού και του Οσίου Σεραφείμ του Σάρωφ και το χαριτόβρυτο Ιερό Λείψανο του Αγίου Λουκά που αποθησαυρίζονται στην Ιερά Μονή της Παναγίας Δοβρά.
Η Ιερά Ακολουθία μεταδόθηκε απευθείας στην ιστοσελίδα της Ιεράς Μητροπόλεως, στην αντίστοιχη σελίδα στο Facebook και στον ραδιοφωνικό σταθμό «Παύλειος Λόγος 90,2 FM».
Ο Σεβασμιώτατος στην ομιλία του ανέφερε μεταξύ άλλων: Προετοιμαζόμεθα νά εορτάσουμε τήν τρίτη κατά σειρά Δεσποτική εορτή, τήν εορτή τής θείας Επιφανείας, πού συμπίπτει μέ τή βάπτιση τού Χριστού στόν Ιορδάνη από τόν Ιωάννη.
«Τού μεγάλου αυτού γεγονότος τής Θεοφανείας», γράφει ο άγιος Λουκάς, αρχιεπίσκοπος Συμφερουπόλεως, ο θαυματουργός, «προηγείται τό κήρυγμα στίς όχθες τού Ιορδάνη ποταμού, τό κήρυγμα τού Ιωάννου, τού Προδρόμου τού Κυρίου, τού μείζονος μεταξύ τών ανθρώπων. Τό φλογερό του κήρυγμα τής μετανοίας, γιά τό οποίο προετοιμαζόταν είκοσι ολόκληρα χρόνια στήν έρημο τής Ιουδαίας είλκυε πρός αυτόν μεγάλο πλήθος ανθρώπων. Ο πύρινος λόγος τού κηρύγματός του έκαιε τίς καρδιές τών ανθρώπων, τούς οποίους βάπτιζε στά νερά τού Ιορδάνου, καθαρίζοντας τίς αμαρτίες τους.
Καί άν ο λόγος τού τιμίου Προδρόμου έκανε τίς καρδιές τών ανθρώπων πού άκουαν τό κήρυγμά του νά φλέγονται, πολύ περισσότερο κάνει τίς καρδιές τών ανθρώπων νά φλέγονται ο λόγος τού Χριστού καί τού Ευαγγελίου του. Υπό τήν προϋπόθεση βέβαια ότι δέν ακούμε τόν λόγο του αδιάφορα ή χωρίς νά δίδουμε σημασία, αλλά τόν ακούμε μέ προσοχή καί δίδουμε τή σημασία πού τού αρμόζει, διότι δέν είναι λόγος ανθρώπινος, αλλά λόγος θείος καί σωτήριος.
Αυτή τή φλόγα αισθάνθηκαν καί οι άγιοι απόστολοι, όταν άκουσαν τόν Χριστό, καί έτσι εγκατέλειψαν τά πάντα γιά νά τόν ακολουθήσουν. Αυτή τή φλόγα αισθάνθηκαν καί οι δύο μαθητές, πού τόν συνάντησαν αναστημένο στόν δρόμο πρός τούς Εμμαούς καί συνομιλούσαν μαζί του χωρίς νά τόν αναγνωρίσουν. Αυτή τή φλόγα αισθανόταν καί οι δύο άγιοι, τών οποίων τά ιερά καί χαριτόβρυτα λείψανα προσκυνούμε απόψε, μαζί μέ τό ιερό λείψανο τού αγίου Λουκά τού θαυματουργού: ο άγιος Σεραφείμ τού Σάρωφ, τού οποίου επιτελέσαμε προχθές τή μνήμη, καί ο άγιος Νικηφόρος ο λεπρός, τόν οποίο εορτάσαμε σήμερα.
Γιατί τί άλλο παρά η φλόγα γιά τόν Χριστό πού αισθανόταν στήν ψυχή του ο άγιος Σεραφείμ, τόν έκανε όχι μόνο νά εγκαταλείψει τά πάντα καί νά αφιερωθεί στόν Χριστό, αλλά καί στή συνέχεια νά παραμείνει χίλιες ημέρες καί χίλιες νύκτες, επί τρία δηλαδή σχεδόν χρόνια, πάνω σέ μία πέτρα καί νά προσεύχεται διαρκώς; Καί τό έκανε χωρίς νά υπολογίζει ούτε νά ενοχλείται από τό πολύ κρύο καί τό χιόνι πού επί μήνες επικρατεί στή Ρωσία, ιδιαιτέρως κατά τή νύκτα, καί τό οποίο δέν μπορεί νά αντέξει τό ανθρώπινο σώμα.
Όμως ο άγιος Σεραφείμ είχε τόσο μεγάλη φλόγα στήν καρδιά του γιά τόν Χριστό, ώστε αυτή θέρμαινε καί τό σώμα του καί τόν έκανε νά υπομένει μέ χαρά αυτή τή δοκιμασία χωρίς νά δίδει σημασία στήν κακοπάθεια τού σώματός του, γιατί η ψυχή του καί ο νούς του ήταν προσηλωμένα στόν Χριστό καί στήν προσευχή.
Ανάλογη φλόγα γιά τόν Χριστό είχε καί ο όσιος Νικηφόρος ο λεπρός, τόν οποίο εόρτασε η Εκκλησία μας σήμερα. Ένας σύγχρονος όσιος, ο οποίος από παιδί αρρώστησε από τή φοβερή ασθένεια τής εποχής, τή λέπρα. Γιά νά αποφύγει τόν εγκλεισμό στή Σπιναλόγκα πήγε από τό χωριό του, από τά Χανιά, στήν Αλεξάνδρεια τής Αιγύπτου καί εργαζόταν εκεί. Όταν όμως η ασθένειά του προχώρησε μέ τή μεσολάβηση ενός κληρικού, τού μετάπειτα οσίου Ανθίμου τής Χίου, πήγε στό λεπροκομείο τής Χίου. Εκεί ο νεαρός Νικόλαος, όπως ήταν τό κοσμικό του όνομα, έλαβε τό μοναχικό σχήμα από τόν όσιο Άνθιμο, καί ονομάσθηκε Νικηφόρος.
Παρά τή φοβερή ταλαιπωρία πού τού προκαλούσε η ασθένεια, ο όσιος Νικηφόρος ζούσε μέ μεγάλη άσκηση καί πολλή προσευχή. Μάλιστα λέγεται ότι προσευχόταν όλη τή νύκτα, άν καί προοδευτικά δυσκολευόταν ακόμη καί νά σταθεί όρθιος, διότι τά μέλη του είχαν παραμορφωθεί από τήν ασθένεια, καί ήταν σχεδόν τυφλός. Όμως ο όσιος δέν έπαυε νά δοξολογεί τόν Θεό καί νά προσεύχεται διαρκώς. Γι’ αυτό καί έλαβε πλούσια τή χάρη του καί επιτελούσε πλήθος θαυμάτων. Καί αυτός ο άρρωστος άνθρωπος θεράπευε άλλους ανθρώπους πού τόν πλησίαζαν, ιδιαιτέρως όταν ζούσε στόν Αντιλεπρικό Σταθμό τών Αθηνών, καί τούς παρηγορούσε καί τούς έδινε χαρά.
Καί όταν μερικά χρόνια μετά τήν κοίμησή του, μετά δηλαδή τό 1964, έγινε η εκταφή τού λειψάνου του, αυτό εξέπεμπε μία άρρητη ευωδία, δείγμα καί αυτή τής αγιότητός του καί τής χάριτος τού Θεού, η οποία θαυματουργεί δι’ αυτού, όπως καί διά τών ιερών λειψάνων τού αγίου Λουκά καί τού αγίου Σεραφείμ καί όλων τών αγίων τής Εκκλησίας μας, μέχρι σήμερα.
Πολλές είναι οι μαρτυρίες αδελφών μας πού καθημερινά μάς γράφουν γιά νά ευχαριστήσουν τόν άγιο καί νά μάς πούν πώς έζησαν τήν παρουσία του στή ζωή τους.
Μία από αυτές θά ήθελα νά σάς διαβάσω καί απόψε.
Στίς 5 Ιουνίου τού 2021 η συμπεθέρα μου (Μαρία Νοταρίδου) μαζί μέ τόν σύζυγό της τράκαραν μέ τό μηχανάκι καί νοσηλεύτηκαν. Οι γιατροί διέγνωσαν σοβαρό τραυματισμό. Τό γόνατό της είχε γίνει θρύψαλα καί τής είπαν ότι ίσως νά μήν μπορούσε νά ξυπνήσει από τό χειρουργείο καί νά μήν δέσει τό πόδι της.
Μετά από προσευχές όλης τής οικογενείας καί τής ίδιας πρός τόν άγιο Λουκά, τής πήγαμε ένα γάντι πού ήταν διαβασμένο στά λείψανά του στή Μονή τής Παναγίας Δοβρά καί λαδάκι από τό καντήλι του. Μόλις τά έβαλε στό στήθος της καί έκλεισε τά μάτια της, ένιωσε ένα βάρος στό σημείο πού είχα βάλει τό γάντι σάν νά τήν ακουμπάει ένα χέρι.
Μέ τή βοήθεια τού Θεού καί τού Αγίου μας, συνεχίζει η κυρία, τό χειρουργείο κλείστηκε τήν ημέρα της εορτής του, δηλ. 11 Ιουνίου, 7 η ώρα τό πρωί, ώρα πού εκοιμήθη ο άγιος.
Μπαίνοντας στό χειρουργείο η συμπεθέρα μου είδε γραμμένο τό όνομα «Άγιος Λουκάς» στήν αίθουσα, όπου θά γινόταν τό χειρουργείο. Άς σημειωθεί ότι κάθε χειρουργείο έγραφε απ’ έξω τό όνομα κάποιου Αγίου. Μπήκε, λοιπόν, καί απέναντί της είδε μιά πόρτα πού μέχρι τή μέση ήταν πόρτα καί από πάνω ήταν τζάμι, όπου απ’ έξω φαινόταν ένα εκκλησάκι τού αγίου Λουκά. Ένιωθε ήσυχη ότι μέσα ήταν ο ίδιος ο άγιος καί ότι εκείνος ήταν ο χειρουργός καί ο αναισθησιολόγος της.
Μέ τή βοήθεια τού Θεού ξύπνησε καλά από τό χειρουργείο καί όλα πήγαν καλά μέ τήν επέμβαση, ώστε σύντομα επέστρεψε στό σπίτι της. Όταν πήγε μία ημέρα η μεγάλη της κόρη στήν εκκλησία τού τιμίου Προδρόμου, όπου εκκλησιαζόταν πάντα, πήγε νά προσκυνήσει καί σέ ένα παρεκκλήσι, στό οποίο στεκόταν όλη η οικογένεια κατά τή διάρκεια τής θείας Λειτουργίας. Εκεί υπήρχαν ανέκαθεν τρείς εικόνες, τής Παναγίας, τού Χριστού καί τής αγίας Υπομονής. Πρός μεγάλη της έκπληξη διαπίστωσε ότι στή θέση τής αγίας Υπομονής ήταν πλέον η εικόνα τού προστάτου τους αγίου, τού αγίου Λουκά, τόν οποίο ευγνωμονεί πλέον όλη η οικογένεια γιά τό θαύμα πού έκανε καί δοξάζει τόν Θεό, γιατί τούς τόν έστειλε ιατρό καί θεραπευτή τής μητέρας της.
Έτσι επεμβαίνουν οι άγιοι στή ζωή μας, καί ο άγιος Λουκάς καί ο άγιος Σεραφείμ καί ο άγιος Νικηφόρος, γιατί βλέπουν τή δική μας πίστη. Όταν έχουμε πίστη «ως κόκκον σινάπεως», λέγει, μπορούμε νά μετακινήσουμε όρη, πολύ περισσότερο όταν αυτή η πίστη είναι σταθερή καί ζητούμε τή βοήθεια τού Θεού. Καί τή βλέπουμε καθημερινά μπροστά μας, ιδιαίτερα εδώ, πού είναι ένας τόπος σάν τήν κολυμβήθρα τού Σιλωάμ μέ τήν παρουσία τού αγίου Λουκά, έχουμε καθημερινά τά θαύματα τά οποία επιτελεί γιά τή σωτηρία τών ανθρώπων καί γιά νά μάς δώσει τήν ευκαιρία νά τόν γνωρίσουμε περισσότερο καί νά συνδεθούμε περισσότερο μέ τόν Θεό.
Άς μήν χάνουμε τέτοιες ευκαιρίες καί ο άγιος Θεός θά είναι πάντοτε κοντά μας διά τών αγίων του καί θά μάς απαλλάξει καί από τόν πειρασμό τού κορωνοϊού.
ΓΙΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΚΑΝΤΕ ΚΛΙΚ ΕΔΩ
){kind=link}