Ι.Μ. ΒΕΡΟΙΑΣ: Την Τρίτη 15 Φεβρουαρίου το πρωί ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων λειτούργησε και κήρυξε τον θείο λόγο στον πανηγυρίζοντα Ιερό Ναό των Αγίων Νεομαρτύρων Χαλάστρας με την ευκαιρία της εορτής του Αγίου Ιωάννου του Κουλακιώτου.
Ο Σεβασμιώτατος στην ομιλία του ανέφερε μεταξύ άλλων: «Πάς όστις ομολογήσει εν εμοί έμπροσθεν τών ανθρώπων, ομολογήσω καγώ εν αυτώ έμπροσθεν τού Πατρός μου τού εν ουρανοίς».
Ο λόγος αυτός τού Κυρίου μας επιβεβαιώνεται στό πρόσωπο τού εορταζομένου σήμερα αγίου Ιωάννου τού Χαλαστρηνού, τού Κουλακιώτου, ενός εκ τών δύο πολιούχων τής πόλεώς μας.
Ελάχιστα γνωρίζουμε γιά τή ζωή του, ελάχιστα καί γιά τό μαρτύριό του. Ήταν δάσκαλος ο άγιος Ιωάννης καί έζησε καί στό Άγιο Όρος. Όταν ήρθε κάποτε στή Θεσσαλονίκη, σέ ένα συμπόσιο, οι Τούρκοι, όπως έκαναν συχνά, θέλησαν νά τόν παγιδεύσουν καί ισχυρίσθηκαν ότι ήθελε νά γίνει μουσουλμάνος.
Ο άγιος Ιωάννης τό αρνήθηκε. Οι Τούρκοι επέμεναν, χαρακτηρίζοντάς τον προδότη καί αρνητή τής θρησκείας τους. Εκείνος όμως δέν δεχόταν νά αρνηθεί τόν Χριστό καί διαμαρτυρόταν λέγοντας ότι ποτέ δέν είχε πεί ότι θέλει νά γίνει μουσουλμάνος. Οι Τούρκοι όμως τόν οδήγησαν στήν αγορά τής πόλεως καί στό πρόχειρο δικαστήριο πού στήθηκε γιά τόν δήθεν εξωμότη αποφασίσθηκε ο απαγχονισμός του.
Η αγχόνη έγινε γιά τόν άγιο Ιωάννη η σκάλα πού ανέβασε τήν ψυχή του στόν ουρανό, ενώ τό σώμα του οι Τούρκοι τό έριξαν στή θάλασσα γιά νά μήν τό βρούν οι χριστιανοί καί τόν τιμήσουν ως μάρτυρα τής Εκκλησίας.
Η είδηση τού μαρτυρίου του όμως διαδόθηκε γρήγορα καί ο άγιος Ιωάννης τιμήθηκε ως μάρτυρας τού Χριστού τόσο στήν πατρίδα του, τήν Κουλακιά, τή Χαλάστρα, όσο καί στόν τόπο τού μαρτυρίου του, τή Θεσσαλονίκη, καί σέ όλη τήν Εκκλησία πού όρισε νά τιμάται καί νά εορτάζεται η μνήμη του κατά τήν ημέρα τού μαρτυρίου του, δηλαδή στίς 15 Φεβρουαρίου.
Τιμώντας καί εμείς σήμερα τόν άγιο Ιωάννη τόν Κουλακιώτη στόν περικαλλή αυτόν ναό, τόν αφιερωμένο στούς δύο αγίους νεομάρτυρες καί πολιούχους τής Χαλάστρας, τιμούμε τήν πίστη καί τό θάρρος του.
Μία πρόταση ήταν γι’ αυτόν τό όριο μεταξύ ζωής καί θανάτου, η ομολογία του ότι ήταν χριστιανός. Ήξερε ότι άν τήν κάνει, θά οδηγηθεί στό μαρτύριο καί στόν θάνατο, άν δέν τήν κάνει, θά τό αποφύγει καί θά γλιτώσει τή ζωή του. Όμως ο άγιος Ιωάννης δέν έκανε κάν τή σκέψη αυτή. Δέν ήταν δυνατόν νά αρνηθεί τόν Χριστό γιά λίγα χρόνια ζωής, όταν Εκείνος υπόσχεται σέ όσους τόν ομολογήσουν τήν αιώνια ζωή. Γι’ αυτό καί προχώρησε μέ αποφασιστικότητα στό μαρτύριο καί χωρίς νά δειλιάσει κέρδισε τό στεφάνι τής νίκης καί απολαμβάνει τώρα τή χαρά καί τή μακαριότητα στή βασιλεία τών ουρανών.
Η ομολογία τού ονόματος τού Χριστού δέν είναι όμως μόνο προνόμιο τών αγίων μαρτύρων καί νεομαρτύρων. Μπορεί νά γίνει καί δικό μας, γιατί ο καθένας από εμάς στή ζωή του καί στήν καθημερινότητά του, έχει τήν ευκαιρία νά ομολογήσει τό όνομα τού Χριστού είτε μέ τά λόγια του είτε μέ τή ζωή του.
Ζούμε σέ ένα κόσμο γεμάτο προκλήσεις, σέ έναν κόσμο στόν οποίο η αθεΐα καί η αδιαφορία γιά τήν πίστη, γιά τόν Θεό, γιά τήν εν Χριστώ ζωή έχει πληθυνθεί, σέ έναν κόσμο πού πολλοί είναι εκείνοι πού συκοφαντούν τήν Εκκλησία καί ειρωνεύονται τά πιστά τέκνα της, είναι πολλοί εκείνοι πού χλευάζουν όσους αγωνίζονται νά ζούν σύμφωνα μέ τό θέλημα τού Θεού. Όλοι αντιμετωπίζουμε τέτοιους ανθρώπους στή ζωή μας, όλοι βρισκόμαστε μπροστά σέ τέτοιες συζητήσεις. Καί τότε γεννάται τό ερώτημα, τί κάνουμε εμείς;
Υπερασπιζόμαστε τήν πίστη μας; Υπερασπιζόμαστε τήν Εκκλησία; Ομολογούμε ότι καί εμείς ζούμε μέ τόν τρόπο τόν οποίο εκείνοι αμφισβητούν καί ειρωνεύονται, ή σιωπούμε καί προσπαθούμε νά αποφύγουμε οποιαδήποτε απάντηση;
Η δική μας ομολογία στίς περιπτώσεις αυτές δέν έχει βέβαια ως συνέπεια τό μαρτύριο, αλλά αυτό δέν μάς απαλλάσσει από τήν ευθύνη νά κάνουμε αυτή τήν ομολογία, γιατί ισχύει καί γιά μάς ο λόγος τού Κυρίου μας: «Πάς όστις ομολογήσει εν εμοί έμπροσθεν τών ανθρώπων, ομολογήσω καγώ εν αυτώ έμπροσθεν τού Πατρός μου τού εν ουρανοίς».
Μέ τήν ομολογία μας εκφράζουμε όχι μόνο τήν πίστη μας αλλά καί τήν αγάπη μας στόν Χριστό, εκφράζουμε τήν επιθυμία μας νά είμαστε ενωμένοι μαζί του καί τώρα, εδώ στή γή, αλλά ιδιαίτερα στό μέλλον, στήν αιώνια ζωή στούς ουρανούς. Ο Χριστός προσφέρει καί σέ μάς αυτό πού προσφέρει στούς αγίους μάρτυρες, χωρίς νά θυσιάσουμε τή ζωή μας. Άς μήν αδιαφορήσουμε γι’ αυτή τή μεγάλη τιμή πού μάς κάνει ο Χριστός. Άς εμπνευσθούμε από τό παράδειγμα τής ζωής τών συμπολιτών μας, τού αγίου Αθανασίου αλλά καί τού αγίου Ιωάννου τών Κουλακιώτων καί άς τούς μιμηθούμε, έτσι ώστε νά τόν τιμήσουμε όχι μόνο μέ τά χείλη αλλά καί μέ τή ζωή μας, καθώς, όπως λέγει καί ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, «τιμή μάρτυρος μίμησις τής ζωής αυτού».
Εάν πράγματι θέλουμε νά λεγόμεθα χριστιανοί, νά φέρουμε δηλαδή αυτό τό τιμημένο όνομα, θά πρέπει σέ κάθε περίπτωση τής ζωής μας, στήν καθημερινότητά μας, θά πρέπει νά έχουμε τό θάρρος νά ομολογούμε τόν Χριστό, νά λέμε «ναί, είμαι άνθρωπος πού εκκλησιάζομαι, πού εξομολογούμαι, πού πιστεύω, πού δέν δέχομαι νά βλασφημείται η Εκκλησία μου καί τό πιστεύω μου», αυτά μάς καθιερώνουν καί μάς στή θέση πού ήταν καί οι νεομάρτυρες καί οι μάρτυρες τής Εκκλησίας. Εκείνοι, ήταν οι συνθήκες τέτοιες, καί έδωσαν τή ζωή τους, έδωσαν τό αίμα τους. Εμείς δέν μπορούμε νά δώσουμε μία ομολογία, ότι ανήκουμε στόν Χριστό, ανήκουμε στήν Εκκλησία, καί τότε καί εμείς μαζί μέ όλους τούς μάρτυρες καί τούς νεομάρτυρες θά απολαύσουμε αυτά τά οποία υπόσχεται ο Χριστός σέ αυτούς οι οποίοι τόν αγαπούν. Τί υπόσχεται; Πράγματα πού δέν μπορούμε νά συλλάβουμε μέ τόν νού μας, «ά οφθαλμός ουκ είδε καί ούς ουκ ήκουσεν καί επί καρδίαν ανθρώπου ουκ ανέβη, ά ητοίμασεν ο Θεός τοίς αγαπώσιν αυτόν», λέει ο απόστολος Παύλος. Μέ τήν ομολογία μας δείχνουμε τήν αγάπη μας, διαφορετικά είναι κίβδηλη η αγάπη μας, είναι ψεύτικη η αγάπη μας, είναι συμφεροντολογική. Όταν έχουμε ανάγκη, επικαλούμεθα τόν Χριστό, τήν Παναγία, τούς αγίους, όταν όμως βρεθούμε σέ μία τέτοια στιγμή ομολογίας, τότε κλείνουμε τό στόμα μας καί απερχόμεθα. Γι’ αυτό άς προσέξουμε πάρα πολύ, γιατί δέν ξέρουμε πότε θά μάς καλέσει ο Κύριος. Ζούμε σέ τέτοιες εποχές πού καθημερινά φεύγουν αδελφοί μας χωρίς νά τό καταλάβουμε. Λοιπόν, μήν βρεθούμε σέ μία τέτοια στιγμή ανέτοιμοι. Γι’αυτό «στώμεν καλώς, στώμεν μετά φόβου», γιά νά κερδίσουμε όλα αυτά τά οποία υπόσχεται ο Θεός σέ αυτούς πού τόν αγαπούν.
