Η Ακολουθία του Νιπτήρος στη Χαλάστρα χοροστατούντος του Μητροπολίτη Βεροίας

Ι.Μ. ΒΕΡΟΙΑΣ: Το βράδυ της Μεγάλης Τετάρτης, 16ης Απριλίου, ο Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων χοροστάτησε στην Ακολουθία του Νιπτήρος και κήρυξε τον θείο λόγο στον Ιερό Ναό των Αγίων Νεομαρτύρων Αθανασίου και Ιωάννου των Κουλακιωτών στη Χαλάστρα.

Ο Μητροπολίτης κ. Παντελεήμων κηρύττοντας τον θείο λόγο ανέφερε: «Ει ούν υμείς φίλοι μου εστε, εμέ μιμείσθε».Λίγο πριν από την προδοσία και το Πάθος που θα ακολουθήσει, ο Χριστός εκπληρώνει την επιθυμία του να συμφάγει με τους μαθητές του και να τους παραδώσει τις τελευταίες υποθήκες του.

Στην τράπεζα του τελευ­ταίου δεί­­πνου ο Χριστός αποκαλεί τους μαθητές φίλους του, πρόσωπα δηλαδή προσφιλή και αγαπητά του, και όχι δούλους του, διότι, όπως τους εξηγεί, αυτοί γνωρίζουν που πη­γαί­νει και τι κάνει, ενώ οι δού­λοι δεν γνωρίζουν ούτε που πη­γαί­νει ούτε τι κάνει ο κύριός τους.

Πόσο μεγάλη είναι η τιμή και η αναγνώριση, την οποία προσφέρει ο Θεός στο πλάσμα του! Και την προσφέρει χωρίς να ζητά κανένα αντάλ­λαγ­μα. Την προσφέρει δωρεάν στον άνθρωπο, ο οποίος είναι ελεύθερος, εάν θέλει να την αξιο­ποι­ήσει ή να την απορρίψει. Το βλέπουμε να συμβαίνει και με τους μαθητές του. Ο Ιούδας την αρνεί­ται και την απορρίπτει, προδίδο­ντας τον Χριστό και βαδίζοντας τον δικό του δρόμο της απωλείας. Οι ένδεκα όμως αξιοποιούν και διατηρούν την τιμή που τους κάνει ο θείος Διδάσκαλός τους, ακολου­θώντας τη μόνη προϋπόθεση που θέτει ο Κύριός μας, τη μίμηση της ζωής του.

«Ει ούν υμείς φίλοι μου εστε, εμέ μιμείσθε», μας υπενθύμισε σήμερα ο ιερός υμνογράφος. Εάν θέλετε να είστε φίλοι μου, θα πρέπει να με μιμείσθε.

Αυτή είναι η προϋπόθεση την οποία θέτει ο Κύριος σε όσους θέλουν να είναι φίλοι του, όχι γιατί την έχει ανάγκη, αλλά γιατί διαφο­­ρετικά δεν θα μπορεί ο άνθρωπος να ζει ως φίλος του Χρι­στού.

Γιατί ζητά όμως ο Χριστός να τον μιμούνται όσοι θέλουν να είναι φίλοι του; Γιατί η μίμηση της ζωής του αποτελεί απόδειξη της αγάπης τους και της αναγνωρίσεως του έργου και της θυσίας του Χριστού χάριν του ανθρώπου.

Ο Χριστός δεν ήλθε στον κόσμο μόνο για να κηρύξει. Θα μπορούσε να μας είχε δώσει το Ευαγγέλιό του και με άλλο τρόπο. Ήλθε όμως, για να μας δώσει με τη ζωή του υπόδειγμα ζωής, το οποίο όσοι το ακολουθούν με πιστότητα θα τον ομοιάσουν και θα αναδειχθούν γνήσιοι φίλοι του.

Ο Χριστός ήλθε στον κόσμο «υμίν υπολιμπάνων υπογραμμόν», όπως γράφει ο πρωτοκορυφαίος απόστο­λος Πέτρος, «ίνα επακολουθήσητε τοις ίχνεσιν αυτού». Ήλθε για να έχουμε τη δική του ζωή ως πρότυ­πο της δικής μας ζωής και να βα­δίζουμε στα ίχνη του, ώστε να επιτύχουμε τον σκοπό της ζωής μας, που δεν είναι άλλος από το να είμαστε πάντοτε κοντά του.

Οι άνθρωποι αναζητούμε συχνά στη ζωή μας πρότυπα συμπεριφοράς, γιατί η μίμηση της συμπεριφοράς είναι σύμφυτη με τον άνθρω­­πο, είναι ο τρόπος με τον οποίο ζει ο άνθρω­πος μέσα στον κό­σμο, μέσα στην οικογένεια, την κοι­νω­νία και το περιβάλλον του.

Μπορεί, βέβαια, ο άνθρωπος να μι­μη­θεί κάποια από τα κακά πα­ρα­δείγματα που δυστυχώς υπάρ­χουν γύρω μας, μπορεί όμως να μιμηθεί και το παρά­δειγμα της ζωής του Θεανθρώπου, του προ­τύπου της αγά­πης, της ταπεινώ­σεως, της φι­λαν­θρωπίας, της αγα­­­θότητος, της πραότητος. Μπο­ρεί να μιμηθεί το παράδειγ­μα της ζωής του Χρι­στού, ο οποίος «εκένωσεν εαυτόν μορ­φήν δού­λου λαβών», και ήλθε στη γη και διήλθε τη ζωή του «ευερ­γε­των και ιώμενος», και ένιψε τα πόδια των μαθητών του, ακόμη και του Ιούδα που ήξερε ότι θα τον προδώσει, και ανέ­βηκε στον Σταυ­ρό για να μας χαρίσει την άφεση των αμαρ­τιών μας και τη σωτηρία.

Ο Χριστός δεν μας αναγκάζει να τον μιμηθού­με, μας προτρέπει και μας παρα­κα­λεί, γιατί γνωρίζει ότι μόνο αν ακολουθήσουμε τον δικό του δρόμο θα μπορέσουμε να απο­λαύ­σουμε τη σχέση φιλίας μαζί του που μας χαρίζει. Γιατί γνω­ρίζει πως μόνο αν ακολουθήσουμε το δικό του παράδειγμα ζωής όχι μόνο θα επιτύχουμε τη σωτηρία μας αλλά και θα γευθούμε τη μακαριότητα που Εκείνος μας χα­­ρίζει από αυτή τη ζωή.

Καθώς ακούμε σήμερα την παρά­­κληση του Χριστού, καθώς τον βλέπουμε να βαδίζει για χά­ρη μας τον δρόμο προς τον Γολ­γοθά, ας αποφασίσουμε και ε­μείς να βαδί­­σουμε αυτόν τον δρόμο της μιμή­­σεως της αγίας ζωής του. Ας θελή­­σουμε να μιμηθούμε την ταπεί­­νω­­ση του, που φθάνει μέχρι την εκού­­σια στέρηση των αγαθών και της τι­μης και της δόξης για τη σω­τη­ρία του άλλου. Ας θελήσουμε να μι­μη­θούμε την συγχωρητι­κό­τη­τα, την υπακοή στο θέλημα του Θεού, την υπομονή στις θλίψεις και τις δοκι­­μασίες που συνα­ντού­με στη ζωή μας, για να αξιωθούμε να ζη­σουμε και εμείς ως φίλοι του και το πάθος και την Ανάστασή του.