Ι.Μ.ΝΑΥΠΑΚΤΟΥ: Το Σάββατο 15 Φεβρουαρίου 2025, ο Μητροπολίτης Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου κ. Ιερόθεος συμμετείχε στις πενθήμερες εκδηλώσεις των Γ΄ Καραβαγγελίων στην Καστοριά, προσκεκλημένος από τον Μητροπολίτη Καστορίας κ. Καλλίνικο.
Ο Μητροπολίτης μαζί με τον καθηγητή Γλωσσολογίας και τ. Υπουργό Παιδείας κ. Γεώργιο Μπαμπινιώτη, ήταν οι κεντρικοί ομιλητές των φετινών Καραβαγγελίων που είχαν το γενικό θέμα: «Ιουστινιανός και Καστοριά». Η κεντρική συνεδρίαση πραγματοποιήθηκε στην αίθουσα εκδηλώσεων του ξενοδοχείου «Λιμναίο» Καστοριάς, με συντονίστρια την Φιλόλογο και τ. Ευρωβουλευτή δρ. Μαρία Παναγιωτοπούλου-Κασσιώτου.
Ο τίτλος της εισηγήσεως του Μητροπολίτη ήταν: «Ο Μονογενής Υιός και Λόγος του Θεού». Ο Μητροπολίτης κ. Ιερόθεος είπε, ότι ο ύμνος «ο Μονογενής Υιός και Λόγος του Θεού» που ψάλλεται κατά την θεία Λειτουργία είναι η περίληψη της δογματικής διδασκαλίας της Εκκλησίας και των αποφάσεων των πέντε πρώτων Οικουμενικών Συνόδων. Έτσι οι όροι των Οικουμενικών Συνόδων γίνονται προσευχή, ποίηση, τροπάρια, μουσική και δοξολογία στον Θεό και τελικά σωτηρία μας.
Η πατρότητα του ύμνου αυτού, κατά την παράδοση της Εκκλησίας, ανήκει στον Ιουστινιανό Αυτοκράτορα της Χριστιανικής Ρωμαικής Αυτοκρατορίας. Ο Ιουστινιανός δεν ήταν θεωρητικός θεολόγος, αλλά εμπειρικός, αφού ζούσε με νηστεία και προσευχή και αποκλήθηκε «ακοίμητος».
Ο Ιουστινιανός έκτισε τον Ναό της Αγίας Σοφίας στην Κωνσταντινούπολη που είναι η Σοφία και ο Λόγος του Θεού, ο Χριστός, και αυτός συνέθεσε τον ύμνον «ο Μονογενής Υιός και Λόγος του Θεού» ως έναν «ζωντανό Ναό της Αγίας Σοφίας» που ψάλλεται μέσα στην θεία Λειτουργία. Για να δούμε την αξία του ύμνου αυτού πρέπει να εξετάσουμε την διαφορά μεταξύ των φιλοσοφούντων αιρετικών και των Πατέρων της Εκκλησίας.
Οι πρώτοι, δηλαδή οι φιλοσοφούντες θεολόγοι, θεολογούσαν με βάση τις αρχές της Ελληνικής φιλοσοφίας, και μάλιστα της Αριστοτελικής φιλοσοφίας, ενώ οι δεύτεροι, δηλαδή οι Πατέρες, θεολογούσαν με βάση την αποκαλυπτική εμπειρία, χρησιμοποιώντας την Ελληνική γλώσσα.
Ο ύμνος αυτός διαιρείται σε τέσσερεις ενότητες.
Η πρώτη ενότητα αναφέρεται στην Θεότητα του Υιού και Λόγου του Θεού αφού «ο μονογενής Υιός και Λόγος του Θεού», είναι «αθάνατος».
Η δεύτερη ενότητα αναφέρεται στην ενανθρώπιση του Υιού και Λόγου του Θεού που καταδέχθηκε «διά την ημετέραν σωτηρίαν» να σαρκωθή από την «αγίαν Θεοτόκον και αειπαρθένον Μαρίαν», «ατρέπτως», χωρίς να αλλοιωθή η θεία φύση Του.
Η τρίτη ενότητα αναφέρεται στην Τριαδικότητα του Θεού, αφού ο Υιός και Λόγος του Θεού είναι «εις της Αγίας Τριάδος» και συνδοξάζεται με τον Πατέρα και το Άγιον Πνεύμα.
Η τέταρτη ενότητα είναι παράκληση και ικεσία στον Χριστό να μας σώση: «σώσον ημάς». Η σωτηρία μας δεν είναι φιλοσοφικής, μυστικιστικής και βουδιστικής φύσεως, αλλά Χριστοκεντρικής που επιτυγχάνεται μέσα στην Εκκλησία διά της καθάρσεως, του φωτισμού και της θεώσεως σε συνδυασμό με τα Μυστήρια.
Το συμπέρασμα είναι ότι ο Ιουστινιανός μαζί με την ανοικοδόμηση του Ναού της Αγίας Σοφίας μας χάρισε και τον θεόπνευστον αυτόν ύμνον, «ο Μονογενής Υιός και Λόγος του Θεού» που είναι μια ζωντανή Αγία Σοφία.
Οι σημερινοί άρχοντες δεν κυβερνούν τον λαό με την θεολογία, αλλά με την κοινωνιολογία, την οικονομία και την κοινωνική πολιτική, όπως το επιβάλλουν οι σύγχρονοι καιροί. Εμείς, όμως μέσα στην θεία Λειτουργία ζούμε την παράδοσή μας που είναι γεμάτη ζωή, φως, δόξα, έχει νόημα ζωής, και γινόμαστε θεούμενοι, ψάλλουμε θριαμβευτικά τον ύμνον αυτόν, ποίημα του Αυτοκράτορα Ιουστινιανού, όρθιοι, προσευχόμενοι και τον ευγνωμονούμε για το δώρο του.
