I.M. XIOY: Την Κυριακή 23 Αυγούστου η Εκκλησία μας τιμά την απόδοση της εορτής της Κοιμήσεως της Υπεραγίας Θεοτόκου. Διαβάστε το Θείο Κήρυγμα για την σημερινή ευαγγελική περικοπή από την Ιερά Μητρόπολη Χίου, Ψαρών και Οινουσσών
Αναλυτικά το Θείο Κήρυγμα:
Δεν υπάρχει πλάσμα του Θεού μέσα σε όλη τη Δημιουργία, που να ξεπερνά σε αξία την Υπεραγία Θεοτόκο Μαρία, την Μητέρα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Αυτή είναι η «μετά Θεόν η Θεός, τα δευτερεία της Τριάδος η έχουσα», η τιμιωτέρα των Χερουβείμ και ενδοξοτέρα ασυγκρίτως των Σεραφείμ», είναι «η κλίμαξ η επουράνιος, δι’ ης κατέβη ο Θεός, η γέφυρα η μετάγουσα τους εκ γης προς ουρανόν».
Είναι η μεσίτρια του ανθρωπίνου γένους προς τον Θεό, είναι η γλυκιά μάνα όλων των πονεμένων και παντοιοτρόπως κατατρεγμένων αυτού του κόσμου. Γι’ αυτό και την υπεραγαπούμε, την τιμούμε σε κάθε λατρευτική ευκαιρία και παντοτινά την επικαλούμαστε με πόθο να έρθει να μας βοηθήσει σε κάθε δοκιμασία μας και σε κάθε πρόβλημά μας. «Παναγιά μου!», ανακράζει ο αναγκεμένος πιστός και αυτή ως γοργοεπήκοος έρχεται να βοηθήσει, να δώσει τη λύση με τον τρόπο που η ίδια γνωρίζει, προς το συμφέρον της ψυχής και του σώματος.
Η Εκκλησία μας σήμερα τιμώντας την Υπεραγία Θεοτόκο έχει ορίσει ως ευαγγελικό ανάγνωσμα ένα απόσπασμα από το κατά Λουκάν Ευαγγέλιο, το οποίο αναγιγνώσκεται και στον Μεγάλο Παρακλητικό Κανόνα. Αυτό αναφέρεται στις δύο αδελφές, στη Μάρθα και στη Μαρία και καταλήγει με τον μακαρισμό της Θεοτόκου.
Ο Χριστός έρχεται σε ένα χωριό της Ιουδαίας και επισκέπτεται το σπίτι των φίλων Του, της Μάρθας, της Μαρίας και του Λαζάρου. Πόσης ασύλληπτης τιμής αξιώνεται το σπίτι αυτό! Ο Θεάνθρωπος Χριστός να βρίσκεται μέσα σε αυτό και να συνομιλεί με τους ανθρώπους του σπιτιού, όπως τα λένε οι φίλοι που συναντώνται μετά από καιρό! Καταλαβαίνουμε πως ο Χριστός συμπεριφέρεται απλά, σαν κανονικός άνθρωπος, γιατί ακριβώς αυτό είναι, τέλειος Θεός και τέλειος άνθρωπος, και διαφυλάσσει στο ακέραιο τα ιδιώματα εκατέρας της φύσεως,
Διαβάστε το κήρυγμα για την αυριανή, Κυριακή 23 Αυγούστου ημέρα που η Εκκλησία μας τιμά την απόδοση της εορτής της Κοιμήσεως της Υπεραγίας Θεοτόκου, ευαγγελική περικοπή από την Ιερά Μητρόπολη Χίου, Ψαρών και Οινουσσών όπως αυτό δημοσιεύεται στην επίσημη ιστοσελίδα της Ιεράς Μητροπόλεως.
Δεν υπάρχει πλάσμα του Θεού μέσα σε όλη τη Δημιουργία, που να ξεπερνά σε αξία την Υπεραγία Θεοτόκο Μαρία, την Μητέρα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Αυτή είναι η «μετά Θεόν η Θεός, τα δευτερεία της Τριάδος η έχουσα», η τιμιωτέρα των Χερουβείμ και ενδοξοτέρα ασυγκρίτως των Σεραφείμ», είναι «η κλίμαξ η επουράνιος, δι’ ης κατέβη ο Θεός, η γέφυρα η μετάγουσα τους εκ γης προς ουρανόν».
Είναι η μεσίτρια του ανθρωπίνου γένους προς τον Θεό, είναι η γλυκιά μάνα όλων των πονεμένων και παντοιοτρόπως κατατρεγμένων αυτού του κόσμου. Γι’ αυτό και την υπεραγαπούμε, την τιμούμε σε κάθε λατρευτική ευκαιρία και παντοτινά την επικαλούμαστε με πόθο να έρθει να μας βοηθήσει σε κάθε δοκιμασία μας και σε κάθε πρόβλημά μας. «Παναγιά μου!», ανακράζει ο αναγκεμένος πιστός και αυτή ως γοργοεπήκοος έρχεται να βοηθήσει, να δώσει τη λύση με τον τρόπο που η ίδια γνωρίζει, προς το συμφέρον της ψυχής και του σώματος.
θείας και ανθρωπίνης. Τον Χριστό τον υποδέχεται η Μάρθα και αμέσως μπαίνει μέσα, εξαφανίζεται από το καθιστικό και αρχίζει τις δουλειές.
Σίγουρα ετοιμάζει το φαγητό για το γεύμα που θα παρατεθεί στον υψηλό φιλοξενούμενο. Η αδελφή της όμως, η Μαρία, φαίνεται αμέτοχη στην προετοιμασία του γεύματος. Τα έχει αφήσει όλα, κάθεται «παρά τους πόδας του Ιησού» και ακούει τους λόγους Του.
Η Μάρθα λοιπόν, η οποία «περιεσπάτο περί πολλήν διακονίαν», κάποια στιγμή δεν αντέχει άλλο να βλέπει την «τεμπέλα» την αδελφή της να κάθεται και να μην κάνει τίποτε, σταματάει για λίγο τις δουλειές και αγανακτισμένη λέγει στον Χριστό: «Κύριε, δεν σε νοιάζει που η αδελφή μου με άφησε μόνη μου να κάνω όλες τις δουλειές; Πες της λοιπόν να έρθει να με βοηθήσει!» Κλασσικό γυναικείο παράπονο, η εκνευριστική αδιαφορία των μελών μίας οικογένειας για τα οικιακά καθήκοντα, ιδιαίτερα όταν αυτά πέφτουν στους ώμους μόνο ενός από αυτά, της μητέρας κυρίως. Η Μάρθα πραγματικά έχει δίκιο. Δεν πρέπει να δουλεύει ο ένας και οι άλλοι να κάθονται.
Στην προκειμένη περίπτωση όμως κάνει λάθος και μάλιστα τόσο μεγάλο, που επισύρει την ήπια παρατήρηση του Χριστού: «Μάρθα, Μάρθα, μεριμνάς και τυρβάζη περί πολλά, ενός δε εστι χρεία!» Μάρθα, της λέγει, είσαι γεμάτη μέριμνες και φροντίδες και ασχολείσαι με πολλά άκαιρα και μηδαμινά πράγματα, ετοιμάζεις ένα τραπέζι με φαγητά, την ώρα που ο ίδιος ο Θεός βρίσκεται μέσα στο σπίτι σου και προσφέρει το ασυγκρίτως ανώτερο δώρο, τον Λόγο Του, ο οποίος είναι το μόνο που πραματικά έχει ανάγκη ο άνθρωπος.
Θα μπορούσε μάλιστα να προσθέσει και τον άλλο λόγο των Γραφών, το «ουκ επ’ άρτω μόνω ζήσεται άνθρωπος, αλλ’ επί παντί ρήματι εκπορευομένω διά στόματος του Θεού». To ψωμί, για το οποίο φροντίζει η Μάρθα, δεν είναι η πρώτη ανάγκη του ανθρώπου, είναι η δεύτερη. Ο άνθρωπος θα φάει, θα χορτάσει, σύντομα όμως θα ξαναπεινάσει. Όσο και να φάει, τη σωματική ζωή του δεν θα μπορέσει να την παρατείνει, πέρα από κάποια χρονικά όρια, το σώμα θα παύσει να λειτουργεί με τον βιολογικό θάνατο, όποτε θα παύσει και η ανάγκη λήψης τροφής.
Αντίθετα η τροφή της ψυχής , ο λόγος του Θεού, έχει αιώνια δυναμική, αθανατίζει την ψυχή, γιατί είναι αυτός που χαρίζει αιώνια ζωή. Οι λόγοι του Χριστού είναι «ρήματα ζωής αιωνίου», είναι η «αγαθή μερίδα», την οποία επέλεξε η Μαρία, «ήτις ουκ αφαιρεθήσεται απ’ αυτής», η οποία δεν πρόκειται ποτέ να χαθεί από αυτήν. Η Μαρία κάθεται πανευτυχής δίπλα στον Χριστό, ακούει εκστατική τα ιερά λόγια Του, έχει αποθέσει «πάσαν την βιωτικήν μέριμναν», έχει βρεί τον παράδεισο της τρυφής, από τον οποίο εκδιώχθηκαν τον παλαιό καιρό ο Αδάμ και η Εύα, επειδή ακριβώς δεν θέλησαν να ακούσουν τους λόγους του Θεού.
Ο συνειρμός ανάμεσα στην διψασμένη για τον Θείο Λόγο Μαρία του σημερινού ευαγγελικού αναγνώσματος και στην ευλογημένη Μαρία, την Παναγία Μητέρα του Χριστού μας είναι προφανής. Γιατί και η Θεοτόκος Μαρία από την γέννησή της και εξής πάντοτε επέλεγε την «αγαθή μερίδα», πάντοτε μελετούσε και εντρυφούσε στα θεία λόγια, κατοικώντας στα Άγια των Αγίων και μετέπειτα, πάντοτε κατέφασκε στο θέλημα του Θεού, με αποκορύφωμα το «Ιδού, η δούλη Κυρίου, γένοιτο μοί κατά το ρήμα σου!», τον λόγο της με τον οποίο εσαρκώθηκε μέσα στην παναγία και παρθενική μήτρα της ο Υιός και Λόγος του Θεού, τον λόγο με τον οποίο άλλαξε την παγκόσμια ιστορία.
Εμείς ποιόν δρόμο θα ακολουθήσουμε; Τον δρόμο της Μάρθας, η τον δρόμο της Μαρίας; Προς τα που κλίνει η καρδιά μας; Επιθυμούμε τα υλικά, η τα πνευματικά; Και μην πεί κανένας ότι «εγώ θέλω και τα δύο», γιατί απλά δεν μπορεί. Ο Χριστός μας το ξεκαθάρισε αυτό: «Ουδείς δύναται δυσί κυρίοις δουλεύειν. Η γαρ τον ένα μισήσει και τον έτερον αγαπήσει. Ου δύνασθε Θεώ δουλεύειν και μαμωνά».
Εύκολα ρέπουμε προς το κακό, η ραθυμία μας εμποδίζει να επιλέξουμε τον ανώτερο βίο του Πνεύματος. Είναι και ο μισόκαλος εχθρός μας, ο Διάβολος, που συνέχεια θέτει προσκόμματα και αέναά μας πολεμά. Ας προσπαθήσουμε, ας παλέψουμε, ας ματώσουμε, για να ακολουθήσουμε τον ψυχωφελή δρόμο της Μαρίας, για να ακούσουμε και εμείς τον μακαρισμό του Χριστού: «Μακάριοι οι ακούοντες τον λόγον του Θεού και φυλάσσοντες αυτόν!» Αμήν, γένοιτο.
ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ
8 Τω καιρώ εκείνω, εισήλθεν ο Ιησούς εις κώμην τινά. γυνή δε τις ονόματι Μάρθα υπεδέξατο αυτόν εις τον οίκον αυτής.
39 και τήδε ην αδελφή καλουμένη Μαρία, η και παρακαθίσασα παρά τους πόδας του Ιησού ήκουε τον λόγον αυτού.
40 η δε Μάρθα περιεσπάτο περί πολλήν διακονίαν· επιστάσα δε είπε· Κύριε, ου μέλει σοι ότι η αδελφή μου μόνην με κατέλιπε διακονείν; ειπέ ούν αυτή ίνα μοι συναντιλάβηται.
41 αποκριθείς δε είπεν αυτή ο Ιησούς· Μάρθα Μάρθα, μεριμνάς και τυρβάζη περί πολλά·
42 ενός δε εστι χρεία· Μαρία δε την αγαθήν μερίδα εξελέξατο, ήτις ουκ αφαιρεθήσεται απ᾿ αυτής.
27 Εγένετο δε εν τω λέγειν αυτόν ταύτα επάρασά τις γυνή φωνήν εκ του όχλου είπεν αυτώ· μακαρία η κοιλία η βαστάσασά σε και μαστοί ούς εθήλασας.
28 αυτός δε είπε· μενούνγε μακάριοι οι ακούοντες τον λόγον του Θεού και φυλάσσοντες αυτόν.
