Ι.Μ. ΒΕΡΟΙΑΣ: Τη Δευτέρα 6 Σεπτεμβρίου το απόγευμα ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων χοροστάτησε και κήρυξε τον θείο λόγο στον πανηγυρίζοντα Ιερό Ναό των Αγίων Νεομαρτύρων στη Χαλάστρα Θεσσαλονίκης, με την ευκαιρία της εορτής του προστάτου και πολιούχου της πόλεως Αγίου Αθανασίου του Κουλακιώτου.
Ο Σεβασμιώτατος στην ομιλία του ανέφερε μεταξύ άλλων: Παραμονή τής εορτής τού αγίου Αθανασίου τού Κουλακιώτου καί η Χαλάστρα εορτάζει καί πανηγυρίζει τή μνήμη ενός από τούς δύο πολιούχους της.
Εορτάζει καί πανηγυρίζει τή μνήμη ενός νεομάρτυρος, ενός γενναίου τέκνου της, πού τόλμησε στά δύσκολα χρόνια τής σκλαβιάς, νά σταθεί όρθιος ενώπιον τού αλλοθρήσκου κριτού καί νά ομολογήσει μέ θάρρος καί γενναιότητα τήν πίστη του στόν Χριστό.
Εορτάζει καί πανηγυρίζει τή μνήμη τού αγίου νεομάρτυρος Αθανασίου τού Κουλακιώτου, ο οποίος αντιστάθηκε μέ σθένος προκειμένου νά μήν πέσει στήν παγίδα πού τού έστησαν οι Τούρκοι, γιά νά τόν κάνουν νά προδώσει τήν πίστη του, καί προτίμησε τό μαρτύριο προκειμένου νά μήν χωρισθεί από τήν αγάπη τού Χριστού, προκειμένου νά δώσει ένα μήνυμα ελπίδος καί αισιοδοξίας στούς συμπολίτες του, ότι δηλαδή μπορούν καί εκείνοι νά μείνουν πιστοί στόν Χριστό, μπορούν καί εκείνοι νά κρατήσουν τήν πίστη τους καί νά μήν ξεγελαστούν από τά τεχνάσματα τών κατακτητών, πού μέ κάθε τρόπο επιχειρούσαν νά τούς παρασύρουν καί νά τούς κάνουν νά αρνηθούν τήν πατρώα ευσέβεια.
Γιατί, όπως προσπάθησαν οι Τούρκοι νά παγιδεύσουν τόν άγιο Αθανάσιο, λέγοντας ότι δήθεν ομολόγησε πίστη στόν δικό τους Θεό, άρα έπρεπε ή νά δηλώσει επίσημα ότι αρνείται τόν Χριστό ή νά πεθάνει, έτσι μέ τόν ίδιο τρόπο προσπαθούσαν νά παγιδεύσουν καί άλλους χριστιανούς, πού πίστευαν ότι θά φοβηθούν τόν θάνατο καί θά προτιμήσουν νά αρνηθούν τήν πίστη τους.
Καί τό επεδίωκαν αυτό οι κατακτητές, γιατί γνώριζαν ότι άν οι πατέρες μας διατηρούσαν, άν καί σκλαβωμένοι επί αιώνες, τήν εθνική τους ταυτότητα, διατηρούσαν τήν εθνική τους συνείδηση καί δέν ξεχνούσαν ούτε τή γλώσσα ούτε τήν ιστορία τους, αυτό τό χρωστούσαν στήν πίστη τους, τό χρωστούσαν στήν Εκκλησία, πού βοηθούσε νά μήν αφομοιωθούν μέ τούς κατακτητές, όπως συνέβη μέ άλλους λαούς, καί νά μήν χάσουν τήν ελπίδα τους γιά τήν ελευθερία.
Σέ αυτή τή δόλια επιδίωξη τών κατακτητών ο άγιος Αθανάσιος ο Κουλακιώτης αντιστάθηκε, όχι μόνο γιά τόν εαυτό του, αλλά καί γιά όλους τούς συμπολίτες του. Αντιστάθηκε μέ τή θυσία καί τό μαρτύριό του, έστω καί άν ακόμη καί ο ίδιος του ο πατέρας τόν είχε εγκαταλείψει, επειδή ντρεπόταν, γιατί νόμιζε ότι τό παιδί του αρνήθηκε τήν πίστη στόν Χριστό.
Αντιστάθηκε ο άγιος Αθανάσιος, δίνοντας παράδειγμα πίστεως αλλά καί θάρρους, πού ενίσχυσε τήν πίστη καί τή δύναμη όσων τόν γνώριζαν καί όσων έζησαν από κοντά τήν ομολογία τής πίστεως καί τό μαρτύριό του.
Γι’ αυτό καί τόν τιμά η Εκκλησία μας. Γι’ αυτό καί τόν τιμά η Χαλάστρα, η γενέτειρά του, αλλά καί όλοι οι Ορθόδοξοι καί ιδιαιτέρως εμείς οι Έλληνες, καί μάλιστα αυτόν τόν χρόνο, κατά τόν οποίο εορτάζουμε τήν επέτειο τών 200 χρόνων από τήν έναρξη τού αγώνος τού 1821. Γιατί, όπως είπαμε καί μέ άλλες ευκαιρίες φέτος, άν ο Ελληνισμός μπόρεσε νά αντέξει στά 500 χρόνια τής σκλαβιάς καί νά ξεσηκωθεί γιά νά κερδίσει τήν ελευθερία του, τό χρωστά καί στούς νεομάρτυρες, πού θυσιάσθηκαν καί γιά τήν πίστη αλλά καί γιά τήν πατρίδα.
Η ομολογία όμως καί τό μαρτύριο τού αγίου νεομάρτυρος Αθανασίου τού Κουλακιώτου δέν είχε σημασία μόνο τήν εποχή κατά τήν οποία συνέβη. Έχει σημασία καί σήμερα, σέ μία εποχή πού δέν ζούμε βέβαια υπό τήν εξουσία ενός αλλοθρήσκου κατακτητού, ο οποίος μάς ζητά νά αρνηθούμε τήν πίστη μας, ζούμε όμως σέ ένα κόσμο γεμάτο από προκλήσεις, σέ έναν κόσμο γεμάτο από παγίδες καί πειρασμούς, τούς οποίους χρησιμοποιεί ο πονηρός γιά νά μάς εξαπατήσει καί νά μάς απομακρύνει από τήν πίστη μας, γιά νά μάς απομακρύνει από τήν ευσέβεια, από τήν Εκκλησία τού Χριστού καί τήν εν Χριστώ ζωή γιά τήν οποία αγωνιζόμεθα.
Καί μπορεί εμείς νά μήν αντιμετωπίζουμε τό προφανές δίλημμα πού αντιμετώπιζε ο άγιος Αθανάσιος, νά αρνηθούμε δηλαδή τήν πίστη μας ή νά μαρτυρήσουμε γι’ αυτήν, αλλά άν δέν είμαστε προσεκτικοί, άν ενδίδουμε στίς διάφορες προκλήσεις, τότε κινδυνεύουμε σιγά-σιγά, μέ μικρές κάθε φορές υποχωρήσεις, στίς οποίες δέν δίνουμε σημασία, νά απομακρυνθούμε καί από τήν πίστη μας καί από τήν Εκκλησία τού Χριστού.
Γι’αυτό θά πρέπει νά είμαστε ιδιαίτερα προσεκτικοί καί νά ακολουθούμε μέ πιστότητα μόνο όσα λέγει η Εκκλησία μας. Γιατί μόνο ακούοντας τή φωνή τής Εκκλησίας, ακολουθούμε τόν Χριστό καί είμαστε βέβαιοι ότι ο δρόμος τόν οποίο βαδίζουμε μέ τή χάρη του δέν θά μάς οδηγήσει μακριά του καί δέν θά μάς κάνει νά τόν αρνηθούμε, όπως δέν τόν αρνήθηκε καί ο άγιος Αθανάσιος ο Κουλακιώτης, τόν οποίο τιμούμε από σήμερα.
Άς επικαλούμεθα τή βοήθειά του καί τίς πρεσβείες του, ώστε αδιαφορώντας γιά τίς προκλήσεις τής αμαρτίας καί τού κόσμου πού υπάρχουν γύρω μας, νά μένουμε εδραίοι καί αμετακίνητοι στήν πίστη μας, όπως καί ο άγιος νεομάρτυς Αθανάσιος.
Είναι ευκαιρία, άν θέλουμε πράγματι νά τιμήσουμε τόν άγιο Αθανάσιο, νά μιμηθούμε τή ζωή του. Δηλαδή τί νά μιμηθούμε; Δέν καλούμεθα σέ μαρτύριο, ούτε νά αλλάξουμε τήν πίστη μας, αλλά νά έχουμε μία πίστη δυνατή, μία πίστη πού νά τήν ομολογούμε καθημερινώς στή ζωή μας, σέ κάθε ευκαιρία, όχι νά δραπετεύουμε καί νά μή μπορούμε νά πούμε ότι «ναί, είμεθα άνθρωποι τού Χριστού, είμεθα άνθρωποι τής Εκκλησίας, ζούμε εν Χριστώ».
Γιατί διαφορετικά, άν είμεθα χλιαροί, δέν μάς θέλει ο Θεός. Θά μάς εμέσει, λέγει η Αποκάλυψη, τό Πνεύμα τό Άγιο, εάν δέν είμεθα ζεστοί στήν πίστη μας, εάν είμεθα χλιαροί. Γι’ αυτό «στώμεν καλώς, στώμεν μετά φόβου» καί οι άγιοί μας εδώ, καί ο άγιος Αθανάσιος καί ο άγιος Ιωάννης, είναι παραδείγματα ζωής. Εκείνοι δέν σκέφτηκαν ούτε τά νιάτα τους ούτε τή ζωή τους ούτε τήν περαιτέρω πορεία τους, αλλά μέ ένα λόγο είπαν «ναί, είμεθα τού Χριστού». Καί έτσι εμαρτύρησαν καί ο ένας καί ο άλλος.
Άς έχουμε, λοιπόν, τήν ευχή τους καί άς πρεσβεύουν καί γιά τόν καθένα μας χωριστά αλλά καί γιά τήν πόλη μας καί γιά τήν πατρίδα μας.
