Ι.Μ. Βεροίας: Την Κυριακή 12 Αυγούστου το πρωί ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων λειτούργησε και κήρυξε το θείο λόγο στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό Μεταμορφώσεως του Σωτήρος Χριστού Ναούσης στα πλαίσια της πανηγύρεως του Ιερού Ναού.
Στην συνέχει ο Σεβασμιώτατος προσκύνησε στον εξωκλήσιον Μεταμορφώσεως του Σωτήρος έξω από την Νάουσα.
Η ομιλία του Σεβασμιωτάτου στην Θεία Λειτουργία:
«Μακροθύμησον ἐπ᾽ ἐμοί, καί πάντα ἀποδώσω σοι».
Δύο διαλόγους μᾶς περιγράφει ἡ σημερινή εὐαγγελική περικοπή, δύο διαλόγους μέ τούς ὁποίους ὁ Χριστός θέλει νά μᾶς διδάξει ποιά εἶναι ἡ βασική προϋπόθεση γιά νά κερδίσουμε τή βασιλεία τῶν οὐρανῶν.
Ὁ πρῶτος διάλογος εἶναι ἀνάμεσα σέ ἕνα βασιλέα καί σέ ἕναν ἀπό τούς δούλους του, ὁ ὁποῖος τοῦ ὄφειλε μύρια τάλαντα, δέκα χιλιάδες τάλαντα, ἕνα ἐξαιρετικά μεγάλο χρηματικό ποσό. Ὅταν ὁ βασιλέας τοῦ ζήτησε νά τοῦ ἐπιστρέψει τά χρήματα, ὁ δοῦλος ἔπεσε στά πόδια τοῦ βασιλέως καί τόν ἱκέτευσε νά κάνει ὑπομονή καί θά τοῦ ἐπέστρεφε ὅλα ὅσα τοῦ ὄφειλε. «Μακροθύμησον ἐπ᾽ ἐμοί, καί πάντα ἀποδώσω σοι». Καί ὁ βασιλέας δέχθηκε τό αἴτημά του καί τόν ἄφησε ἐλεύθερο.
Ὁ δεύτερος διάλογος ἀκολουθεῖ χρονικά τόν πρῶτο καί ἔχει ἀνάλογο περιεχόμενο. Ὁ ὀφειλέτης τῶν μυρίων ταλάντων ἀποχωρεῖ ἀπό τή συνάντησή του μέ τόν βασιλέα ἔχοντας κερδίσει τήν πίστωση χρόνου πού ζητοῦσε. Συναντᾶ ὅμως ἕνα συνάδελφό του, ἕνα σύνδουλό του, πού τοῦ χρωστοῦσε ἕνα ἀσήμαντο ποσό, ἑκατό μόνο δηνάρια, καί τόν ἀπειλεῖ καί τόν ἐκβιάζει νά τοῦ δώσει ἀμέσως τά χρήματά του.
Ἐκεῖνος τόν ἐκλιπαρεῖ, ὅπως ἔκανε καί ὁ ἴδιος λίγο νωρίτερα μέ τόν βασιλέα, καί τοῦ ὑπόσχεται ὅτι θά τοῦ τά δώσει, ἄν περιμένει λίγο, ἀλλά δέν εἰσακούεται. Ὁ σύνδουλός του δέν μακροθυμεῖ καί τόν κλείνει στή φυλακή μέχρι νά τοῦ ἐπιστρέψει τό ὀφειλόμενο ποσό.
Πόση διαφορά, ἀδελφοί μου, ἀνάμεσα στή συμπεριφορά τοῦ βασιλέως καί τοῦ ὀφειλέτου του! Ἀντί νά διδαχθεῖ ἀπό τή μεγαλοψυχία τοῦ κυρίου του καί νά χαρίσει τά ἐλάχιστα χρήματα πού τοῦ ὄφειλε ὁ σύνδουλός του, ἐκεῖνος ἐξαντλεῖ κάθε ὅριο σκληρότητος. Ἀντί νά ἀναλογισθεῖ πόσο μεγάλη χάρη ἀπήλαυσε ὁ ἴδιος πρίν ἀπό λίγο, αὐτός ἀφήνει τόν ἑαυτό του νά κυριευθεῖ ἀπό τήν ἀπανθρωπία καί τήν κακία.
Εἶναι τόσος ὁ ἐγωισμός του καί τόση ἡ σκληροκαρδία του ἀπέναντι στόν συνάνθρωπό του πού δέν μπορεῖ νά ἀντιληφθεῖ πόσο ἄδικος γίνεται καί πόσο ἡ στάση του αὐτή προκαλεῖ καί τούς ἄλλους συνδούλους του, οἱ ὁποῖοι ἐνημερώνουν τόν βασιλέα ὥστε νά λάβει τόν μισθό τῆς κακότητός του, καθώς ὁ Θεός, ὅπως λέγει ὁ Χριστός στό τέλος τῆς παραβολῆς, δέν θά συγχωρήσει τά ἁμαρτήματά μας, ἐάν ἐμεῖς δέν συγχωρήσουμε τούς ἀδελφούς μας.
Ἡ συγχώρηση, τήν ὁποία θέτει ὡς προϋπόθεση ὁ Χριστός προκειμένου νά χαρίσει καί σέ μᾶς τή συγχώρηση εἶναι βεβαίως τό βασικό θέμα τῆς σημερινῆς παραβολῆς. Ὁ Χριστός ὅμως θέλει νά μᾶς ὑπενθυμίσει μέ τήν παραβολή καί κάτι ἄλλο πού πολλές φορές λησμονοῦμε καί τό ὁποῖο ἀποτελεῖ ἴσως τόν λόγο γιά τόν ὁποῖο δυσκολευόμαστε νά συγχωρήσουμε τούς ἀδελφούς μας. Καί αὐτό δέν εἶναι ἄλλο ἀπό τό γεγονός ὅτι νομίζουμε πώς ἐμεῖς δέν ὀφείλουμε τίποτε στόν Θεό, δέν ἔχουμε σφάλλει, δέν ἔχουμε ἁμαρτήσει ἐνώπιόν του, ἄρα δέν ὀφείλουμε νά ζητήσουμε οὔτε κἄν συγχώρηση.
Πόσες φορές, ἀδελφοί μου, δέν ἀκολουθοῦμε καί ἐμεῖς τόν δρόμο τοῦ ὑψηλόφρονος Φαρισαίου καί ἀπαριθμοῦμε τά καλά πού ἔχουμε κάνει, τίς ἀρετές πού νομίζουμε ὅτι διαθέτουμε, τίς ἐντολές πού τηροῦμε κατά γράμμα, ἔτσι ὥστε νά ξεχωρίζουμε ἀπό ὅλους τούς ἄλλους ἀνθρώπους. Καί τί κάνουμε μέ αὐτόν τόν τρόπο; Δικαιώνουμε μόνοι μας τόν ἑαυτό μας καί πιστεύουμε ὅτι δέν ὀφείλουμε ὄχι μόνο νά ζητήσουμε συγχώρηση ἀπό τόν Θεό γιά τίς παραλείψεις μας καί τίς ἁμαρτίες μας, ἀλλά οὔτε καί νά τόν εὐχαριστήσουμε γιά ὅσα Ἐκεῖνος μᾶς προσφέρει.
Καί ἐάν ἐμεῖς δέν ἔχουμε συναίσθηση τῆς ἁμαρτωλότητός μας, ἄν δέν αἰσθανόμαστε τήν ἀνάγκη νά ζητήσουμε τό ἔλεος καί τή μακροθυμία τοῦ Θεοῦ, τότε δέν εἶναι δυνατόν, ἀδελφοί μου, νά κατανοήσουμε τόν ἀδελφό μας, ὁ ὁποῖος ἔσφαλε ἀπέναντί μας καί ζητᾶ ἀπό μᾶς νά τόν συγχωρήσουμε γιά ὅ,τι μᾶς ἔφταιξε. Τότε δέν θά μπορέσουμε νά συγχωρήσουμε τόν ἀδελφό μας καί ἔτσι θά χάσουμε καί ἐμεῖς τή συγχώρηση τοῦ Θεοῦ, προϋπόθεση τῆς ὁποίας εἶναι ἡ συγχώρηση τοῦ ἀδελφοῦ μας.
Γι᾽ αὐτό, ἄς προσπαθήσουμε νά συνειδητοποιήσουμε πόσα ὀφείλουμε στόν Θεό, γιά πόσα εἴμαστε χρεῶστες στήν ἀγάπη του καί τή μακροθυμία του, καί ἄν τό συνειδητοποιήσουμε τότε καί πιό εὔκολα θά προσφέρουμε καί ἐμεῖς τή συγχώρηση στούς ἀδελφούς μας ἀλλά καί πιό εὔκολα θά μποροῦμε νά ζητοῦμε καί νά λαμβάνουμε τό ἔλεος τοῦ Θεοῦ, ὥστε νά ἀξιωθοῦμε καί ἐμεῖς τῆς οὐρανίου βασιλείας του.
Ἄλλωστε κάθε ἡμέρα, καί ἴσως πολλές φορές, λέμε στήν Κυριακή προσευχή «ἄφες ἡμῖν τά ὀφειλήματα ἡμῶν ὡς καί ἡμεῖς ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἡμῶν». Πόσες φορές καθημερινά εἴμαστε ψεῦστες, διότι αὐτό πού λέμε, δέν τό πιστεύουμε, διότι ἐμεῖς δέν συγχωροῦμε γιά ἐλάχιστα πράγματα τούς ἀδελφούς μας. Παρά ταῦτα ζητοῦμε ἀπό τόν Θεό νά συγχωρήσει τά δικά μας παραπτώματα. Εἶναι ὅμως προϋπόθεση, ἀδελφοί μου. Ἐάν δέν συγχωρήσουμε, δέν θά λάβουμε συγχώρηση ἀπό τόν Θεό, πού εἶναι πρόθυμος νά μᾶς τήν δώσει, φθάνει ἐμεῖς νά ταπεινωθοῦμε καί νά ζητήσουμε μέ ταπείνωση τή συγχώρηση τῶν ὁποιωνδήποτε πράξεών μας, ἀκόμη καί τῶν μεγαλυτέρων ἀλλά καί τῶν πιό ἀσήμαντων, φθάνει νά τό ζητήσουμε μέ ταπείνωση, καί Ἐκεῖνος εἶναι πρόθυμος νά παράσχει στόν καθένα μας αὐτή τή συγχώρηση.
ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΤΙΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ
){kind=link}