Ι.Μ. ΒΕΡΟΙΑΣ: Την Παρασκευή 3 Μαρτίου το εσπέρας ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων χοροστάτησε στην Ακολουθία των Α´ Χαιρετισμών προς την Υπεραγία Θεοτόκο στον Ιερό Ναό Κοιμήσεως Θεοτόκου στη Χαλάστρα Θεσσαλονίκης.
Στο τέλος της Ακολουθίας τέλεσε τρισάγιο υπέρ αναπαύσεως των ψυχών των θυμάτων της πρόσφατης σιδηροδρομικής τραγωδίας που συγκλόνισε το πανελλήνιο.
Στην ομιλία του ο Σεβασμιώτατος τόνισε:
«Γνώσιν άγνωστον γνώναι η Παρθένος ζητούσα, εβόησε προς τον λειτουργούντα».
Ως το μόνο λογικό ον, το οποίο δημιούργησε ο Θεός, ο άνθρωπος, έχει έμφυτη τη διάθεση για γνώση και ελκύεται από την εξερεύνηση και κατάκτηση του αγνώστου.
Eίναι χάρισμα αυτό, είναι τάλαντο μεγάλο, το οποίο μας εμπιστεύθηκε ο Θεός για να κυριαρχήσουμε στον κόσμο που έπλασε για χάρη μας. Δεν μας έδωσε όμως ανεξέλεγκτη τη χρήση του. Μας την έδωσε για να εξερευνούμε τον κόσμο, κάτι που θα μας ήταν χρησιμο και ωφέλιμο, αλλά όχι για να εξερευνούμε τις απόκρυφες βουλές και τα μυστήρια του Θεού, τα οποία είναι κεκρυμμένα ακόμη και για τους αγίους αγγέλους και αρχαγγέλους.
Αντί όμως ο άνθρωπος να είναι ευγνώμων προς τον Θεό γι᾽ αυτή τη μεγάλη του δωρεά, άφησε τον εαυτο του να παρασυρθεί από τον διάβολο, ο οποίος εκμεταλλευόμενος την έμφυτη περιέργεια του ανθρώπου και την επιθυμία του για τη γνώση, τον παραπλάνησε, τον οδήγησε στην αμφισβήτηση του Θεού και τον έκανε να παρακούσει την εντολή του να μην δοκιμάσει από τον καρπό του δένδρου της γνωσεως, το οποίο ευρίσκετο στο μεσον του παραδείσου.
Αυτή η παρακοή του Αδάμ και της Εύας, προκειμένου να ικανοποιήσουν την επιθυμία της γνώσεως, τους κατέστησε ενόχους έναντι του Θεού και τη μόνη γνώση που τους προσέφερε ήταν η γνώση της γυμνότητός τους. Διαπίστωσαν οι πρωτόπλαστοι ότι είναι γυμνοί από τη χάρη του Θεού, απογυμνωμένοι από τις δωρεές του και θυματα της απάτης του διαβόλου, που επέτυχε να τους εκδιώξει από τον παράδεισο και να τους καταστησει δούλους της αμαρτίας και υποχείριά του.
Και εάν ο Αδάμ και η Εύα εξεβλήθησαν του παραδείσου υποκύπτοντας στον πειρασμό της γνωσεως και παρακούοντας την εντολη του Θεού, η νέα Εύα, η Υπεραγία Θεοτόκος, την οποία τιμήσαμε απόψε, πρώτη Παρασκευή της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, ψάλλοντας την πρώτη στάση των Χαιρετισμών της ενώπιον της ιερής της εικόνος, δεν υπέκυψε στον πειρασμο της περιεργείας και έτσι, όχι μόνο απέφυγε να πέσει στην παγίδα του πονηρού, αλλά επέτυχε με την ταπείνωσή της να γίνει η Μητέρα του Υιού του Θεού, που λυτρωσε τους ανθρώπους από την αμαρτία και την καταδυναστεία του διαβόλου.
«Γνώσιν άγνωστον γνώναι η Παρθένος ζητούσα, εβόησε προς τον λειτουργούντα», γράφει ο ιερός ποιητής του Ακαθίστου Ύμνου.
Ήταν φυσικό η Παναγία Παρθένος να εκπλαγεί από το μήνυμα του αρχαγγέλου. Ήταν φυσικό να διερωτηθεί πως ήταν δυνατόν να γίνει αυτή Μητέρα, ούσα παρθένος, και μάλιστα Μητέρα του Θεού. Δεν προσπαθεί όμως να διερευνήσει μόνη της το απόκρυφο μυστήριο του Θεού. Δεν επιχειρεί να διεισδύσει στα άδυτα της θείας γνώσεως αυτόκλητη. Η Υπεραγία Θεοτόκος θέλει να μάθει, όχι για να ικανοποιήσει την ανθρώπινη φυσική της περιέργεια, αλλά για να διακονήσει αρτιότερα το σχέδιο του Θεού. Θέλει να μάθει για να προετοιμασθεί ακόμη περισσότερο, ώστε να υπηρετήσει τη θεία βουλή και να τιμήσει την επιλογή που έκανε ο Θεός στο πρόσωπό της.
Γι᾽ αυτό και δεν προσπαθεί να μαθει διερευνώντας μόνη της, αλλά διατυπώνει με ταπείνωση στον ουρανιο απεσταλμένο την απορία της: «και πως έσται μοι τούτο, επεί άνδρα ου γινώσκω;» και αρκείται στην απάντησή του.
Με την ίδια ταπείνωση υποτάσσεται η Παναγία Παρθένος στο θελημα του Θεού και αξιώνεται με την υπακοή της αυτή όχι μόνο να γίνει μέτοχος της ουρανίου και θείας γνώσεως, αλλά και εκείνη η οποία θα γνωρίσει διά του Υιού της, «εν ω εισιν πάντες οι θησαυροί της σοφίας και γνώσεως απόκρυφοι», όπως γράφει ο πρωτοκορυφαίος απόστολος Παύλος, τον αληθινό Θεό στους ανθρώπους.
Με την ταπείνωση και την υπακοή της στο θέλημα του Θεού η Υπεραγία Θεοτόκος καταργεί την κατάρα της πρώτης Εύας και αναδεικνύεται Μητέρα της Ζωής, οδηγος στη γνώση του Θεού όλων εκείνων, οι οποίοι προστρέχουν σε αυτήν και ζητούν τη βοήθειά της. για να προχωρήσουν στην εν Χριστω ζωή και να πλησιάσουν τον Υιό της και Θεό μας.
Με την ταπείνωση και την υπακοή της η Παναγία Παρθένος υποδεικνύει και σε εμάς τον τρόπο με τον οποίο θα βρούμε τον δρόμο που θα μας οδηγήσει εγγύτερα προς τον Θεό και θα μας βοηθήσει να ακολουθούμε το θέλημά του, ώστε να μην κινδυνεύσουμε και εμείς, όπως οι πρωτόπλαστοι, να παρασυρθούμε και να πέσουμε στις παγίδες του διαβόλου.
Υμνώντας απόψε την Κυρία Θεοτόκο με τα υπέροχα «χαίρε» του Ακαθίστου Ύμνου της, όπως και κάθε Παρασκευή της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, ας την παρακαλούμε να πρεσβεύει στον Υιό της για να μας χαρίζει τη γνώση που έχουμε ανάγκη, ώστε να βαδίζουμε προς τον Θεό και να γίνουμε μέτοχοι της σωτηρίας, την οποία Εκείνος μας χάρισε, με την ενανθρώπησή του εκ των αγνών και παρθενικών αιμάτων της Παναγίας Παρθένου, προς την οποία αναφωνούμε παντοτε μαζί με τον ιερό υμνογράφο το «Χαίρε, Νύμφη ανύμφευτε».
Αυτή τη νύκτα που είναι τόσο πικρή, που έχει τόσο πόνο και τόσα δάκρυα, ας παρακαλέσουμε την Παναγία μας να παρηγορήσει όσους αντιμετωπίζουν τον θάνατο των προσφιλών τους προσώπων και ας αναπαύσει τις ψυχές των αδίκως τελειωθέντων αδελφών μας.
