Την Τετάρτη της Μεσοπεντηκοστής, ημέρα επετείου της εις Επίσκοπον εκλογής του πριν από 26 χρόνια, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βεροίας,, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων λειτούργησε, κεκλεισμένων των θυρών, και κήρυξε το θείο λόγο στο Καθολικό της Ιεράς Μονής Αγίου Αθανασίου Σφηνίτσης.
Ο Σεβασμιώτατος, σύμφωνα με ανακοίνωση της Μητρόπολης, μεταξύ άλλων ανέφερε:
«Ο αφ᾽ εαυτού λαλών την δόξαν την ιδίαν ζητεί· ο δε ζητών την δοξαν του πέμψαντος αυτόν ούτος αληθης εστιν».
Μία ημέρα ανάλογη με την σημερινή, την ημέρα που είναι ακριβώς στον μέσον του διαστήματος μεταξυ του Ιουδαικού Πάσχα και της Πεντηκοστής, ο Χριστός πήγε στον ναό του Σολομώντος και εδίδασκε. Ο λόγος του όμως έκανε πολλούς από τους Ιουδαίους που βρισκόταν εκείνη την ώρα στον ναό να απορούν και να διερωτώνται πως είναι δυνατόν να μιλά τόσο εκπληκτικά ένας άνθρωπος σαν τον Ιησού, που όλοι γνώριζαν ότι δεν είχε σπουδάσει.
Και παρότι η απορία των ανθρώπων δεν ήταν ιδιαίτερα δικαιολογημένη, διότι στην ιστορία του Ισραηλιτικού λαού αρκετοί ήταν εκείνοι, οι οποίοι παρά την ταπεινή καταγωγή τους ανεδείχθησαν όργανα του Θεού και έγιναν εκείνοι διά των οποίων ο Θεός διερμήνευε το θέλημά του στους ανθρώπους, ο Χριστός σπεύδει να δώσει απάντηση στην απορία τους, σπεύδει να επιβεβαιώσει ότι η αλήθεια του κηρύγματος δεν είναι ανθρώπινο επίτευγμα, αλλά είναι έκφραση της χάριτος του αληθινού Θεού.
«Ο αφ᾽ εαυτού λαλών την δόξαν την ιδίαν ζητεί· ο δε ζητών την δόξαν του πέμψαντος αυτόν ούτος αληθής εστιν».
Όποιος ομιλεί και κηρύττει αναπτύσσοντας τις δικές του απόψεις, τις δικές του θέσεις και ιδέες, τις δικές του αναλύσεις και ερμηνείες, αυτός επιζητεί τη δική του δοξα. Αυτός όμως που ζητά και επιδιώκει τη δόξα αυτού που τον έστειλε, αυτός είναι αληθής και κηρύσσει την αλήθεια, λέγει ο Χριστός μας σήμερα, απαντώντας στην απορία των Ιουδαίων, αλλά και προσφέροντας και σε μας ένα αλάνθαστο κριτήριο με βάση το οποίο μπορούμε να εξετάζουμε τοσο τον εαυτό μας όσο και εκείνους που κηρύττουν και ομιλούν περί του Θεού.
Διότι υπάρχουν πολλοί, οι οποίοι, όπως είπε και ο Χριστός, θα εμφανισθούν και θα ομιλούν στο όνομά του, κάποιοι μάλιστα θα κάνουν και θαύματα. Όμως αυτοί που τον εκπροσωπούν πραγματικά, αυτοί τους οποίους πρέπει να ακούμε και να πιστεύουμε τον λόγο τους ως λόγο του Θεού, είναι εκείνοι οι οποίοι δεν επιζητούν μέσω του κηρύγματος τη δική τους προβολή και τη δική τους δόξα, δεν επιδιώκουν τον έπαινο των ανθρώπων, ούτε επιθυμούν να τους ονομάζουν οι ακροατές τους «διδάσκαλε» και να τους ακολουθούν, αλλά επιδιώκουν και επιζητούν να δοξάζεται διά του κηρύγματος το όνομα του Θεού.
Είναι αυτοί οι οποίοι παραμεριζουν και κρύβουν τον εαυτό τους για να μην κρύβουν τον Θεό από τους ακροατές τους. Είναι αυτοί οι οποίοι κάνουν πράξη αυτό το οποίο έκανε και ο ίδιος ο Χριστός, ο οποίος ήλθε στον κόσμο, δίδαξε και θαυματούργησε, για να εκπληρώσει το θέλημα του Πατρός του και για να δοξασθεί ο Θεός διά των πιστευόντων εις Αυτόν.
Ο λόγος του Θεού δεν έχει ανάγκη τις γνώσεις ή την ρητορική δεινότητα των κηρύκων του για να φθάσει στους ανθρώπους. «Τα μωρά του κόσμου εξελέξατο ο Θεός ίνα τους σοφούς καταισχυνει», θα γράψει ο απόστολος Παύλος.
Ο Χριστός διάλεξε τους αγραμμάτους και αμαθείς κατά κόσμον μαθητές του, για να ντροπιάσει τους σοφούς του κόσμου που τους θεωρούσαν ανίκανους και τους περιγελούσαν. Και όμως αυτοί οι αγράμματοι αλιείς κατόρθωσαν να κηρύξουν το Ευαγγέλιο σε όλο τον κόσμο και να τον κερδίσουν για τον Χριστό.
Όσοι, λοιπόν, έχουν εμπιστοσυνη στις ικανότητές τους, όσοι αισθάνονται επαρκείς με τις γνώσεις και τη μόρφωση που διαθέτουν, όσοι, πολλοί περισσότερο, ενδίδουν στον πειρασμό της αυτοικανοποιήσεως, γιατί οι άνθρωποι τους ακούν, τους επαινούν και τους ακολουθούν, αυτοί είναι προφανές ότι χρησιμοποιούν το κήρυγμα ως μέσο για να δοξασθούν και να προβληθούν οι ίδιοι και όχι ο Θεός, τον λόγο του οποίου κηρύττουν.
Κατά συνέπεια ισχύει και γι᾽ αυτους ο λόγος του Χριστού που ακούσαμε σήμερα ότι «ο αφ᾽ εαυτου λαλών την δόξαν την ιδίαν ζητεί». Αυτός που επιδιώκει τη δική του δόξα, αυτός δεν κηρύττει τον λόγο του Θεού, αλλά τον δικό του λόγο, ο οποίος είναι λόγος ανθρώπινος και δεν έχει τη χάρη και την ευλογία του Θεού.
Το ίδιο ισχύει όχι μόνο για τους λόγους αλλά και για τα έργα μας. Εάν τα κάνουμε προς δόξαν του Θεού, κατά τον λόγο του Κυρίου μας, «όπως ίδωσιν υμών τα καλά έργα και δοξάσωσιν τον Πατέρα υμών τον εν τοις ουρανοίς», τότε είναι αληθινά καλά έργα και ελκυουν τη χάρη του Θεού στη ζωή μας.
Με αυτό το κριτήριο της δόξης του Θεού και όχι της προσωπικής μας προβολής θα πρέπει να προσπαθούμε να πορευόμεθα στη ζωή μας όλοι μας, και πολύ περισσότερο εμείς οι κληρικοί και οι μοναχοί, ώστε διά των λόγων και των έργων μας να δοξάζεται μόνο ο Θεός, στον οποίο οφείλουμε απέραντη ευγνωμοσύνη για την τιμή που μας έκανε να μας συγκαταριθμήσει στους εργάτες του αμπελώνος του και να μας εμπιστευθεί το τάλαντο της διακονίας των αδελφών μας.
Και ας μου επιτραπεί να εκφράσω κι εγώ την ευγνωμοσύνη μου προς τον τρισάγιο Θεό, ιδιαιτέρως κατά τη σημερινη εορτή της Μεσοπεντηκοστής, κατά την οποία πριν από 26 χρονια εξελέγην Μητροπολίτης της αποστολικής αυτής Μητροπόλεως Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας, ημερομηνία βέβαια 25 Μαίου, αλλά εορτή της Μεσοπεντηοστής, την οποία από τότε με αξίωσε να ποιμαίνω, διακονώντας τον λαό του Θεού, όλους εσάς, και να προσπαθώ με τις δυνάμεις που Εκείνος μου χαρίζει να εργάζομαι προς δόξαν του αγίου Ονόματός του και προς σωτηρία των ψυχών, τις οποίες η αγάπη και το άπειρο έλεός του μου έχει εμπιστευθεί.
Δείτε φωτογραφίες της Μητρόπολης εδώ
