Του Βασίλη Χαραλάμπους
Είναι ν’ απορείς
πως τούτος ο κάμπος της Ζώδειας
μια αδραξιά εγίνη
θυμητάρι ωχροπράσινο
που κουβαλήσαμε στην προσφυγιά.
Από τότε που «εσπέριος ηυλίσθη κλαυθμός»
καημοί αγιοκέρια
παρεμπρός στην εικόνα της Μεγαλόχαρης Παναγιάς
της Παναγιάς της Αφέγγας
ελπίδας ψηφιά
που την παραπανήσια έγνοια φευγατίζουν.
Από τούτο μικρό ξωκκλήσι
απόμειναν μονάχα οι τέσσερις κολώνες
να μακραίνουν τον πόνο μας
να μακραίνουν την ικεσία μας.
*Το χωριό Ζώδεια καταλήφθηκε κατά την Δεύτερη Τουρκική εισβολή, 14 Αυγούστου 1974
Από την ποιητική συλλογή «Ελισία»
