Τού Μοναχού Νικολάου Αγιορείτου
Είναι απορίας άξιον πως ένα γεγονός που προκάλεσε μεγάλο σάλο και σύγχυση στους κόλπους της Ελλαδικής Εκκλησίας και στο Άγιο Όρος, και όχι μόνον, να εορτάζεται με συνάντηση μεταξύ του Πατριάρχου και του αιρετικού Πάπα!
Η αναγγελία αυτή της επετείου της παράνομης άρσεως των αναθεμάτων, μας ενθύμησε ημέρας θλιβερής μνήμης. Ο απολογισμός των πενήντα χρόνων, της προσέγγισης αυτής δεν έφερε κανένα αποτέλεσμα. Τα επίθετα της κοσμικής αγαπολογίας που ειπώθηκαν τότε, μεταξύ Αθηναγόρα και Πάπα,
και του σημερινού Πάπα, για την προσεχή συνάντησή του με τον Πατριάρχη στα Ιεροσόλυμα, τα ακούει κανείς εύκολα όταν βρεθή σε ένα κοσμικό περιβάλλον. Άλλο η κοσμική αγάπη, που δεν έφερε επί πενήντα έτη κανένα αποτέλεσμα και άλλο η πνευματική αγάπη που ελκύει το έλεος, και το φωτισμό του Αγίου Θεού. Τις υγιείς προϋποθέσεις για ένα καρποφόρο διάλογο, τις αναφέρει στην επιστολή – καθρέπτη, για τη σημερινή εποχή μας ο μακαριστός Γ. Παίσιος, «θα ήθελα να παρακαλέσω θερμά όλους τους φιλενωτικούς αδελφούς μας: Επειδή το θέμα της ενώσεως των Εκκλησιών είναι κάτι το πνευματικόν και ανάγκην έχομεν πνευματικής αγάπης, ας το αφήσουμε σε αυτούς που αγαπήσανε πολύ τον Θεόν και είναι θεολόγοι, σαν τους Πατέρας της Εκκλησίας, και όχι νομολόγοι, που προσφέρανε και προσφέρουν ολόκληρο τον εαυτόν τους εις την διακονίαν της Εκκλησίας (αντί μεγάλης λαμπάδας), τους οποίους άναψε το πυρ της αγάπης του Θεού και όχι ο αναπτήρας του νεωκόρου».
Η σημερινή Ορθόδοξος Εκκλησία, που φέρει στο σώμα της τας πληγάς του ημερολογιακού σχίσματος και την αποτείχιση πολλών τέκνων της από τας παρανόμους και προδοτικάς συμπροσευχάς των οικουμενιστών, ποιά είναι άραγε η εύλογη προτεραιότητα για τη θεραπεία αυτών των πληγών στο σώμα της μητέρας μας, Αγίας Ορθοδοξίας; Ο κοινός απλός νούς σκέπτεται και ομολογεί: Ιατρέ θεράπευσον πρώτα σεαυτόν.
Καί ο μακαριστός Γ. Παίσιος μας πληροφορεί πάλι μέσα από την επιστολή του για την προτεραιότητα του προβλήματος αυτού «Εις τους καιρούς μας βλέπομεν ότι πολλά πιστά τέκνα της Εκκλησίας μας, Μοναχοί και λαικοί έχουν δυστυχώς αποσχισθή από αυτήν εξ αιτίας των φιλενωτικών. Ας ευχηθούμε να δώση ο Θεός τον φωτισμόν του σε όλους μας και στον Πατριάρχην, διά να γίνη πρώτον η ένωσις αυτών των «Εκκλησιών», να πραγματοποιηθή η γαλήνη ανάμεσα στο σκανδαλισμένο Ορθόδοξο πλήρωμα, η ειρήνη και η αγάπη μεταξύ των Ορθοδόξων Ανατολικών Εκκλησιών, και κατόπιν ας γίνη σκέψις διά την ένωσιν μετά των άλλων «Ομολογιών», εάν και εφ᾽ όσον ειλικρινώς επιθυμούν ν᾽ ασπασθούν το Ορθόδοξο Δόγμα».
Οι Οικουμενισταί αντίθετα, απ᾽ αυτή την προτεραιότητα, άρχισαν ένα πολύχρονο θεολογικό διάλογο, μετά των αιρετικών παπικών για τα ενούντα τη πίστη, χωρίς κανένα αποτέλεσμα. Καί στη μέση του διαλόγου αυτού, αντί για θεολογική ενημέρωση για τα αποτελέσματα του διαλόγου αυτού προς τους πιστούς της Ορθοδόξου Εκκλησίας, έκαναν την εξής διάγνωση. Διέγνωσαν ότι οι κληροδοτήσαντες εις ημάς την διάσπαση προπάτορες ημών, έπεσαν θύματα του εχθρού ημών. Προιόντως του χρόνου, εσχάτως άρχισαν και οι συζητήσεις για τα διαιρούντα τη πίστη, όπως είναι το πρωτείο του Πάπα κλπ. Καί πάλι οι πιστοί περίμεναν μία ουσιαστική ενημέρωση για την πορεία αυτών των διαλόγων, και βγήκε ορθόδοξος ποιμένας και δήλωσε ότι, όποιος πιστεύει ότι είναι αιρετική η παπική Εκκλησία έχει ψυχολογικά προβλήματα.
Εμείς οι Ορθόδοξοι πιστοί, χρόνια τώρα, περιμέναμε μία θεολογική ενημέρωση, για την πορεία αυτών των διαλόγων, και αυτός ο ευλογημένος μας έκανε ιατρική διάγνωση. Πλήρης είναι η αποτυχία αυτών των λεγομένων θεολογικών διαλόγων, που διεξάγονται τόσα χρόνια. Ο Πρώην Πρόεδρος αυτών των διαλόγων, ο Αυστραλίας Στυλιανός, τους διαλόγους αυτούς εβάπτισε και τους ονόμασε ανούσιους διαλόγους. Η προσπάθεια των Ορθοδόξων Ταγών να κάνουν έργω την αίτηση της θείας λειτουργίας «Υπέρ της των πάντων ενώσεως» στη σημερινή εποχή της αποστασίας, έχει στεφθή από πλήρη αποτυχία, διότι προκρίνουν στην πονηρή εποχή που ζούμε την κοσμική αγάπη. Στην εποχή αυτή της αποστασίας προέχει η μετάνοια και η προσευχή. Η επιμονή των οικουμενιστών στην παράνομη προσπάθεια αυτή, θα επιφέρη με την κακή ένωση, που θα προκύψη, ανεπανόρθωτο πλήγμα στο σώμα της Ορθοδόξου Εκκλησίας.
Στα διαρρεύσαντα αυτά χρόνια που συζητούσαν οι Ορθόδοξοι Ταγοί μέσα στις αίθουσες μετά των παπικών, για την ένωση των Εκκλησιών, σε άλλες αίθουσες της Βουλής, ο Καίσαρας στο Προσκήνιο, οι αντίχριστες δυνάμεις της Ν. Εποχής στο παρασκήνιο. Καί όπισθεν αυτών ο Κανονάρχης και εχθρός του γένους ημών διάβολος, κατάφεραν να ψηφίσουν νόμους, ακριβώς αντιθέτους με τους νόμους του Αγίου Ευαγγελίου. Με πρώτο νόμο τον φόνο των εκτρώσεων, την διάλυση της οικογενείας με τα αυτόματα διαζύγια τον πολιτικό γάμο, την αποποινικοποίηση της πορνείας – μοιχείας – βλασφημίας, την κατάργηση της Κυριακής ως αργίας, την καύση των νεκρών, την απαξίωση της παιδείας, την προβολή της πανσεξουαλικότητος, την θέσπιση του εγκεφαλικού θανάτου, και εσχάτως την συζήτηση για την ψήφιση του νόμου της ντροπής για την συμβίωση των ομοφυλοφίλων.
Σε όλο το διαρρεύσαν χριστιανικό παρελθόν, όταν η ανθρωπότητα παρέβαινε την αλήθεια των Ευαγγελικών Νόμων, ο Θεός με την στοργική του αγάπη και παιδεία, επανέφερε πάλι την ανθρωπότητα στον ίσιο δρόμο της αληθείας. Αντίθετα σήμερα, από τη μία ο Καίσαρας, με την ψήφιση των αντιχρίστων και αντιευαγγλικών νόμων, και από την άλλη οι ορθόδοξοι Ταγοί με τους πολύχρονους λεγόμενους θεολογικούς διαλόγους με τους αιρετικούς παπικούς, τείνουν και αυτοί να καταργήσουν την αλήθεια των δογμάτων των Αγίων Πατέρων. Η κατάργηση της αλήθειας των ευαγγελικών νόμων, και των δογμάτων των Αγίων Πατέρων, σημαίνει την αποστασία από την αγάπη του Θεού, και φανερά πλέον θα τρυγήσουμε τους πικρούς καρπούς της αποστασίας μας.
Εδώ τίθενται τρία ερωτήματα:
Πρώτον, πως σήμερα, αντίθετα από το χθες, περνούν με μεγάλη ευκολία και ψηφίζονται από την Βουλή των Ελλήνων, νομοσχέδια, που είναι αντίθετα με τις αιώνιες αλήθειες του Αγίου Ευαγγελίου;
Δεύτερον, πως ζήσανε άραγε οι προπάτορες ημών, χωρίς την σημερινή αναγκαιότητα των αντιχρίστων νόμων που έχουν ψηφισθή μέχρι τώρα;
Καί τρίτον, ποιοί είναι άραγε θύματα του αρχέκακου όφεως, οι προπάτορες ημών η εμείς της σύγχρονης τεχνολογίας και παρανομίας και υποκριτικής πολιτικής άνθρωποι;
Αν οι οικουμενισταί συνεχίσουν τον ολισθηρό αυτό δρόμο, τότε χωρίς να το θέλουν, θα συμπράξουν με τους διαδόχους του προφήτου Μωϋσέως, Γραμματείς και Φαρισαίους, όπως αυτοί σταύρωσαν τον Βασιλέα της Δόξης, ούτω και εσείς οι οικουμενισταί, οι επικεφαλής του Νέου Ισραήλ, και διάδοχοι των Αγίων Αποστόλων, που συμπράττετε με το οικουμενιστικό πνεύμα της Ν. Εποχής, θα διαιρέσετε την Αγία Ορθοδοξία μας.
Το κάκιστον τέκνον του αρχεκάκου όφεως, ο αδίστακτος οικουμενισμός που γεννήθηκε το 1902, όταν ανδρώθηκε στο πρώτο παρθενικό του βήμα, μέσα από τα μεγάλα δεινά, και τις στάχτες της Μικρασιατικής καταστροφής και το σβήσιμο των φιαλών της αποκαλύψεως το 1922, κατάφερε το πρώτο πλήγμα στο σώμα της Αγίας Ορθοδοξίας μας διά του ημερολογιακού σχίσματος το 1923. Το δεύτερο προκλητικό κτύπημα, το έκανε το 1965 με την παράνομη άρση των αναθεμάτων, που ως κάκιστο τέκνο έσπειρε την σύγχυση στις τάξεις των πιστών με τις παράνομες και προδοτικές συμπροσευχές των οικουμενιστών, και με την παρερμηνεία στα δόγματα των Αγίων Πατέρων. Καί τώρα ετοιμάζεται, για το τρίτο άλμα στο χάος του κενού, ποντάροντας ότι, αυτό θα γίνη πανορθοδόξως, για να φαίνεται εξωτερικά ότι έχει μεγάλη ισχύ. Γι᾽ αυτό το άλμα έχουν δουλέψει πολλοί, πολλά χρόνια τώρα από το παρασκήνιο. Ξεχνούν ότι, αν επί προφήτου Ηλιού δεν έκλιναν γόνυ στον ψευδοθεό Βαάλ δέκα χιλιάδες, σήμερα στην επιχειρούμενη ψευδένωση με τους αιρετικούς παπικούς, ελάχιστοι και αδιάφοροι προς την πίστη άνθρωποι θα τους ακολουθήσουν.
Οι περισσότεροι θα παραμείνουν πιστοί στην Ορθόδοξο Εκκλησία της Αποκαλύψεως.
