Βεροίας Παντελεήμων: «Χρειάζεται πνευματική αντίσταση»

Βεροίας Παντελεήμων: Την Τετάρτη 17 Μαρτίου ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων τέλεσε την πρώτη Προηγιασμένη Θεία Λειτουργία στην Ιερά Μονή Αγίων Πάντων Βεργίνης, με την ευκαιρία και της εορτής του Οσίου Χριστοδούλου (που εόρταζε την προηγούμενη ημέρα) και τα ονομαστήρια της Καθηγουμένης Μοναχής Χριστοδούλης.

Μετά το πέρας της προηγιασμένης ευλόγησε το κόλλυβο του Οσίου, κατά το μοναστηριακό τυπικό.

Νωρίτερα στην ομιλία του ο Σεβασμιώτατος τόνισε: «Χρειάζεται αντίσταση, πνευματική αντίσταση και σταθερότητα. Χρειάζεται προσοχή και προσευχή. Χρειάζεται υπομονή και επιμονή. Χρειάζεται όμως και να αποφεύ­γου­με τους πειρασμούς».

ΓΙΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΚΑΝΤΕ ΚΛΙΚ ΕΔΩ

Αναλυτικά η ομιλία:

«Αντίστητε τώ διαβόλω καί φεύξεται αφ’ υμών, εγγίσατε τόν Θεόν καί εγγιεί υμίν».

Τιμήσαμε σήμερα μεθεορτίως τή μνήμη τού οσίου καί θεοφόρου πατρός ημών Χριστοδούλου τού εν Πάτμω, ενός μεγάλου οσίου τής Εκκλησίας μας καί ιδιαιτέρου προστάτου τής ιεράς αυτής Αδελ­φότητος, καί λόγω τού συνδέσμου σας μέ τήν Ιερά Μονή τήν οποία ο όσιος ίδρυσε στήν ιερά νήσο Πάτμο, αλλά καί επειδή τόσο η Γερόντισσα, όσο καί ο π. Χριστό­δουλος, φέρουν τό όνομα τού οσίου Χριστοδούλου.

Τήν τιμήσαμε μέ τήν πρώτη Προηγιασμένη θεία Λειτουργία τής Αγίας καί Μεγάλης Τεσσαρακο­στής πού τελέσαμε σήμερα κατα­νυ­κτικά καί κεκλεισμένων τών θυρών, εξαιτίας τών περιοριστι­κών μέτρων γιά τήν πανδημία, η οποία δοκιμάζει όλους μας τόν τελευταίο χρόνο.

Όμως δέν θά πρέπει νά μάς ανησυχεί καί νά μάς απογοητεύει, διότι η δοκιμασία αυτή τήν οποία επιτρέπει ο Θεός νά ζήσουμε μάς προσφέρει τή δυνατότητα, άν τήν βιώσουμε κατά Θεόν καί τήν αξιο­ποιήσουμε πνευματικά, νά έχουμε καί εμείς μία αμυδρά εμπειρία τών δοκιμασιών πού υπέμειναν στή ζωή τους οι όσιοι καί θεοφόροι πατέρες, οι άγιοι τής Εκκλησίας μας, τών οποίων τά συναξάρια καί τούς βίους διαβάζουμε καθημερινά καί τών οποίων τίς μνήμες τιμού­με.

Καί όταν βεβαίως τά διαβάζουμε όλα αυτά, όταν διαβάζουμε όλα όσα συνάντησαν στή ζωή τους οι όσιοι, θαυμάζουμε καί συγκινού­με­θα καί απορούμε «πώς μετά σώμα­τος πρός αοράτους συμπλο­κάς εχώ­­ρη­σαν».

Απορούμε καί θαυμάζουμε πώς μπόρεσε νά υπομείνει τόσους πει­ρασμούς καί τόσες δοκιμασίες ο εορταζόμενος όσιος Χριστόδουλος, ο οποίος αναγκάσθηκε νά φύγει από τόν Όλυμπο τής Βιθυνίας, γιά νά αποφύγει τόν πειρασμό τών γο­νέων του, καί πήγε στή Ρώμη καί στή συνέχεια στούς αγίους Τόπους. Αλλά καί από εκεί αναγκάσθηκε νά φύγει εξαιτίας τών επιδρομών τών Σαρακηνών καί νά πάει στό όρος Λάτρος, καί νά αναχωρήσει καί από εκεί γιά τούς ίδιους λόγους γιά τήν Πάτμο καί μετά γιά τήν Κώ καί τελικά γιά τήν Εύβοια, αναγκαζό­με­νος κάθε φορά νά εγκαταλείπει τά μοναστήρια πού έκτισε προκει­μένου νά αποφύγει τόν πειρασμό καί νά ζήσει εν ησυχία, όπως επι­θυ­μούσε καί εφλέγετο η αγία ψυχή του.

Απορούμε καί θαυμάζουμε τήν υπομονή του καί τήν καρτερία του, αλλά δέν αρκεί αυτό μόνο γιά εμάς πού θέλουμε νά τόν τιμήσουμε, διότι καί γιά τούς οσίους καί θεο­φόρους πατέρες καί μητέρες ισχύει ο λόγος τού ιερού Χρυσοστόμου γιά τούς μάρτυρες: «τιμή μάρτυ­ρος, μίμησις μάρτυρος», καί κατ’ επέ­κτα­ση, λοιπόν, τιμή οσίου, μίμησις οσίου.

Αλλά τί μπορούμε νά μιμηθούμε από τή ζωή τού οσίου Χριστοδού­λου; Καί τί έχει νά μάς πεί στόν καιρό τής πανδημίας καί στόν και­ρό τού πνευματικού αγώνος τής Αγίας καί Μεγάλης Τεσσαρακο­στής ο όσιός μας;

«Αντίστητε τώ διαβόλω καί φεύ­ξεται αφ’ υμών, εγγίσατε τόν Θεόν καί εγγιεί υμίν».

Αυτόν τόν λόγο τού αγίου Ιακώ­βου τού αδελφοθέου επαναλαμ­βάνει ο όσιος Χριστόδουλος καί σέ μάς, όπως τόν επαναλάμβανε καί πρός τόν εαυτό του καί πρός τούς μοναχούς του, αλλά καί τόν έκανε πράξη στή ζωή του. Διότι η ζωή του, όπως καί η ζωή κάθε μοναχού καί κάθε πιστού είναι ένας αγώνας εναντίον τού διαβόλου, ο οποίος μάς επιτίθεται καί μάς πολεμά καί επιδιώκει νά μάς παρασύρει. Καί τό ζητούμενο είναι νά μή ενδώσουμε, νά μήν υποχωρήσουμε, νά μήν τού επιτρέψουμε νά μάς νικήσει.

Χρειάζεται αντίσταση, πνευματι­κή αντίσταση καί σταθερότητα. Χρειάζεται προσοχή καί προσευχή. Χρειάζεται υπομονή καί επιμονή. Χρειάζεται όμως καί νά αποφεύ­γου­με τούς πειρασμούς.

Εκεί πού ξέρουμε ότι μπορεί νά προκύψουν καί νά δημιουργηθούν, δέν είναι ανάγκη νά επιμένουμε. Εκεί πού γνωρίζουμε ότι ενδέχεται νά ηττηθούμε, γιατί είμεθα πιό αδύ­ναμοι καί πιό ευάλωτοι, είναι προτιμότερο νά αποφεύγουμε τή σύγκρουση, γιά νά μήν υποστούμε τήν ήττα καί γίνουμε δέσμιοί του. Αυτό δέν είναι υποχώρηση, είναι αντίσταση στόν πειρασμό, από τόν οποίο μάς δίδαξε ο Κύριος νά παρα­καλούμε τόν Θεό νά μάς προφυ­λάξει. «Καί μή εισενέγκης ημάς εις πειρασμόν», παρακαλούμε καθη­με­ρινά. Δέν μπορούμε, επομένως, νά βάζουμε εμείς τόν εαυτό μας σέ πειρασμό.

Αυτό ακριβώς έκανε καί ο όσιος Χριστόδουλος, φεύγοντας από τό­που εις τόπον, γιά νά αποφύγει τίς επιθέσεις τών εχθρών. Θά μπορού­σε νά πεί κάποιος ότι έπρεπε νά μείνει εκεί καί νά υποστεί, εάν χρει­αζόταν, τό μαρτύριο καί τόν θάνατο. Όμως δέν τό έκανε, όχι γιατί φοβόταν, αλλά γιατί ο Θεός δέν θέλει νά διαχειριζόμεθα ασύ­νετα τούς πειρασμούς καί τίς δοκι­μασίες, αλλά νά αντιστεκόμεθα μέ σύνεση, αποφεύγοντας τή συμπλο­κή πού επιδιώκει ο πονηρός γιά νά μάς νικήσει.

Καί αυτό έχει σημασία καί αξία, άν τό κάνουμε γιά νά μήν στερη­θού­με τήν ησυχία, η οποία μάς βοηθά νά πλησιάσουμε τόν Θεό. Άν τό κάνουμε γιά τήν αγάπη τού Θεού, όπως τό έκανε ο όσιος Χρι­στόδουλος, καί όχι από δειλία.

Άς προσπαθούμε, λοιπόν, καί εμείς νά αποφεύγουμε καί νά αντι­στε­κόμεθα στίς προκλήσεις τού πο­νη­ρού καί άς μήν διακινδυ­νεύουμε άσκοπες συγκρούσεις, τίς οποίες μερικές φορές καί ο ίδιος υπο­δαυ­λίζει μέσα μας, αυξάνοντας μάλι­στα τόν εγωισμό μας, ώστε νά διατηρούμε κατά τό δυνατόν τόν νού καί τήν ψυχή μας απερίσπαστα προσκολλημένα στόν Θεό, γιά νά αισθανόμεθα τήν εγγύτητα τής παρουσίας του, τής αγάπης του καί τής προστασίας του στόν πνευ­μα­τικό μας αγώνα καί στή ζωή μας, τήν οποία εύχομαι νά έχουμε όλοι διά πρεσβειών τού οσίου καί θεο­φόρου πατρός ημών Χριστοδούλου τού εν Πάτμω. Καί τό εύχομαι ιδιαιτέρως στή Γερόντισσα Χριστοδούλη καί στόν π. Χριστόδουλο πού εορτά­ζουν, ώστε νά αισθάνεται όλη η Αδελφότητα τή χαρά τής εγγύ­τητος τού Θεού καί τήν ανάπαυση πού αυτή προσφέρει στήν ψυχή τού πιστού καί πολύ περισσότερο στήν ψυχή τών μοναχών, καί η οποία αυξά­νεται όσο ο καθένας προσπαθεί καί αγωνίζεται νά εγγίζει τόν Θεό.