Του Μητροπολίτη Σύρου κ. Δωρόθεου
(Από το ένθετο της εφημερίδας «δημοκρατία» για την Ορθοδοξία)
Ισως καμία άλλη εκδήλωση της ανθρώπινης ψυχής δεν είναι τόσο πηγαία και αυθόρμητη όσο η νοσταλγική τάση της να αναζητεί και να προσπαθεί να προσεγγίσει και να γνωρίσει τον Δημιουργό της.
«Στις περιπλανήσεις σου μπορεί να συναντήσεις πόλεις ατείχιστες, χωρίς γραφή, χωρίς βασιλιάδες, χωρίς σπίτια, χωρίς ιδιοκτησίες, που δεν χρειάζονται νόμισμα, που δεν γνωρίζουν θέατρα και γυμναστήρια. Πόλη όμως χωρίς ιερά και θεούς, που δεν καταφεύγει σε προσευχές, όρκους, μαντείες, θυσίες για την απόκτηση αγαθών ούτε για την αποτροπή των κακών δεν υπήρξε ποτέ κανείς που να είδε ούτε θα υπάρξει ποτέ» αναφέρει χαρακτηριστικά ο Πλούταρχος.
Ο Σοφοκλής ωσαύτως αναφέρει με τα χείλη της Αντιγόνης ότι η θρησκεία «δεν είναι τωρινό ή χθεσινό φαινόμενο, αλλά υπήρχε από παλιά και κανείς δεν γνωρίζει από πότε παρουσιάστηκε»!
Εμφυτη, λοιπόν, η θρησκευτικότητα στον άνθρωπο!
Ατομικό, θεμελιώδες και αναφαίρετο δικαίωμά του, κατά ταύτα, είναι η θρησκευτική ελευθερία, το δικαίωμά του, δηλαδή, να πρεσβεύει όποια θρησκεία θέλει ή να είναι άθρησκος χωρίς να υφίσταται καμία συνέπεια γι’ αυτό.
Μια αληθινά δημοκρατική κοινωνία δεν φοβάται τη θρησκεία, δεν καπηλεύεται την ανεξιθρησκία ούτε υπονομεύει τη θρησκευτική ελευθερία, απαγορεύοντας τη δημόσια έκφρασή της, θεωρώντας τη ίσως ταμπού και ανάγοντάς την υποκριτικά αυταρχικά σε «ευαίσθητο προσωπικό δεδομένο», σε μια εποχή, μάλιστα, που περισσότερο από ποτέ «ουδέν κρυπτόν υπό τον ήλιον»…
Ποια εχέγγυα δημοκρατικότητας, άραγε, προσφέρουν κράτη θεωρούμενα δημοκρατικά και ανεκτικά, όταν απαγορεύουν την έκφραση των θρησκευτικών πεποιθήσεων των μουσουλμάνων ή των χριστιανών, ποινικοποιώντας τη «μαντίλα» ή τον επιστήθιο χριστιανικό σταυρό;
Και πώς νοείται υπ’ αυτές τις συνθήκες η θρησκευτική ελευθερία, αν δεν συνοδεύεται από ελευθερία έκφρασης;
Υποστηρίζουν, βέβαια, οι οπαδοί μιας τέτοιας ανελεύθερης ελευθερίας ότι έτσι αποφεύγονται οι θρησκευτικές συγκρούσεις, οι διαμάχες και οι πόλεμοι που μάτωσαν και ματώνουν ακόμη και σήμερα τις σελίδες της παγκόσμιας Ιστορίας.
Και ξεχνούν ότι αιτία των θρησκευτικών συγκρούσεων δεν ήταν ούτε είναι η ελευθερία έκφρασης της θρησκείας αλλά η απαγόρευσή της, ξεχνούν ότι ομοιομορφία και σιωπή υπάρχουν μόνο στα νεκροταφεία…
Το ελληνικό κράτος αναγνωρίζει και προστατεύει στην πράξη τη θρησκευτική ελευθερία. Και δεν αναφερόμαστε μόνο στην από τριακονταετίας και πλέον πρόνοιά του για τη διδασκαλία του μαθήματος των θρησκευτικών σε ρωμαιοκαθολικούς μαθητές σχολείων των Κυκλάδων ή των Επτανήσων.
Αναφερόμαστε κυρίως στην πρόνοιά του, στα χρόνια αυτά τα δύσκολα και χαλεπά, για τη διδασκαλία του Κορανίου σε μουσουλμάνους μαθητές σχολείων της Θράκης -με την ανάληψη και της σχετικής δαπάνης- με νόμο που πρόσφατα ψήφισε η Βουλή των Ελλήνων και που ούτε όσο άξιζε εκτιμήθηκε ούτε όσο έπρεπε αναγνωρίστηκε!
Αλλο, λοιπόν, ανεξιθρησκία που σημαίνει ανοχή στις διάφορες θρησκείες, τις οποίες πρεσβεύουν τα μέλη μιας κοινωνίας, και άλλο θρησκευτική ελευθερία που υπαγορεύει την ενεργητική διασφάλιση της ελεύθερης έκφρασης και διαμόρφωσης των θρησκευτικών πεποιθήσεων των μελών της!
Εξ όνυχος τον λέοντα, όπως έλεγαν και οι αρχαίοι Ελληνες!
Αυτός ο νόμος που διασφαλίζει και εξασφαλίζει τη θρησκευτική παιδεία των Ελλήνων μουσουλμανοπαίδων αρκεί για να αποδείξει και στους πλέον δύσπιστους, εντός και εκτός συνόρων, ότι η Ελλάδα, παρά τα όποια και προσώρας προβλήματα αντιμετωπίζει, παραμένει λόγοις και έργοις πιστή στις ελληνικές και πανανθρώπινες αξίες της ελευθερίας, της ισονομίας και της δημοκρατίας!
