Μητροπολίτης Βεροίας: Την Κυριακή 2 Αυγούστου το πρωί ο Μητροπολίτης Βεροίας , Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων λειτούργησε και κήρυξε τον θείο λόγο στον Ιερό Ναό του Αγίου Σάββα (Κυριωτίσσης) Βεροίας.
Ομιλία Σεβασμιωτάτου
«Ει σύ εί, κέλευσόν με ελθείν προς σε επί τα ύδατα».
Μία νυκτερινή συνάντηση του Χριστού με τους μαθητές του μας περιέγραψε στο σημερινό ευαγγελικό ανάγνωσμα ο ιερός ευαγγελιστής Ματθαίος, συνεχίζοντας την αφήγηση του θαύματος του χορτασμού των πεντακισχιλίων ανδρών που ακούσαμε στο ευαγγέλιο της περασμένης Κυριακής. Μία νυκτερινή συνάντηση που αποτελεί θα λέγαμε μία εξέταση πίστεως και έναν έλεγχο απιστίας.
Στη θάλασσα της Γεννησαρέτ, μέσα στη νύκτα, οι μαθητές του Χριστού δοκιμάζονται από τα κύματα. Ο Διδάσκαλός τους δεν είναι μαζί τους στο πλοίο, και αυτοί αγωνιούν. Δεν μπορούν να πιστεύσουν ακόμη πως, αν και είναι απών, γνωρίζει τι τους συμβαίνει και μεριμνά γι᾽αυτούς. Γι᾽ αυτό και εμφανίζεται ενώπιόν τους, «περιπατών επί των κυμάτων», και τους ενθαρρύνει και τους παρακινεί να μην φοβούνται.
Στο άκουσμα της φωνής του οι μαθητές πιστεύουν ότι δεν είναι φάντασμα αλλά ο Χριστός. Ένας όμως θέλει να το επιβεβαιώσει. Είναι ο Πέτρος, που τολμά να ζητήσει από τον Χριστό κάτι υπερβολικό προκειμένου να πιστεύσει. «Εάν είσαι εσύ», του λέγει, «φώναξε με να έλθω προς το μέρος σου περιπατώντας επάνω στο νερό».
Δεν του αρκεί το παράδοξο θέαμα που βλέπει, τον Χριστό δηλαδή να βαδίζει επάνω στην τρικυμισμένη θάλασσας. Δεν του αρκεί να ζητήσει κάποιο άλλο σημείο που να τον πείσει ότι αυτός που βλέπει είναι ο Κύριος. Ζητά κάτι περισσότερο. Ζητά κάτι μεγαλύτερο. Ζητά κάτι αδύνατο για τα ανθρώπινα δεδομένα. Ζητά να κάνει και αυτός ό,τι κάνει και ο θείος Διδάσκαλος, να βαδίσει επάνω στα κύματα.
Και η αγάπη του Χριστού συγκαταβαίνει στην ανθρώπινη αδυναμία και δυσπιστία του μαθητού του. Ικανοποιεί το αίτημά του και τον καλεί να βαδίσει προς το μέρος του. Συγχρόνως όμως ελέγχει τη δύναμη της πίστεώς του και κρίνει την αδυναμία της. Γι᾽ αυτό καί, όταν ο Πέτρος, καθώς βαδίζει επάνω στα κύματα, φοβάται και αρχίζει να καταποντίζεται, ο Χριστός τον επιπλήττει λέγοντας: «ολιγόπιστε, εις τι εδίστασας;» Ολιγόπιστε, γιατί δίστασες;
Δεν είναι η πρώτη φορά που ο Χριστός μέμφεται την ολιγοπιστία. Δεν του αρκεί λίγη πίστη, η οποία αφήνει περιθώρια και για αμφιβολίες, για δυσπιστίες η για άλλες παράλληλες πίστεις. Ο Χριστός ζητά την αποκλειστικότητα της πίστεως μας. Ζητά να τον πιστεύουμε και να τον εμπιστευόμαστε απόλυτα, εάν θέλουμε να ζούμε και εμείς τα θαύματά του. Ο ίδιος, άλλωστε, ρωτούσε συχνά τους ανθρώπους, που τον παρακαλούσαν να κάνει κάποιο θαύμα, εάν έχουν πίστη, ενώ άλλοτε εξηγούσε στους μαθητές του ότι έκανε το θαύμα για την πίστη του ασθενούντος η του αιτούντος, και άλλοτε πάλι κατέκρινε την απιστία όσων δεν πίστευαν στο θαύμα, αλλά το έκανε από αγάπη και ευσπλαγχνία προς τον δοκιμαζόμενο και πάσχοντα.
Αυτή την πίστη που ανέμενε ο Κύριός μας από τον μαθητή του, τον Πέτρο, στο σημερινό ευαγγελικό ανάγνωσμα, αναμένει και από εμάς. Διότι και η δική μας ζωή μοιάζει πολλές φορές με τη νυκτερινή συνάντηση του Χριστού με τους μαθητές του στην τρικυμισμένη θάλασσα της Γεννησαρέτ.
Δεν είναι λίγες οι φορές που αισθανόμεθα ότι διαπλέουμε το πέλαγος της ζωής μας μέσα στο σκοτάδι. Δεν είναι λίγες οι φορές που αισθανόμεθα και εμείς το πλοίο της υπάρξεώς μας, της προσωπικής η της οικογενειακής μας ζωής να κλυδωνίζεται από τους ανέμους των προβλημάτων και των δυσκολιών που συναντούμε, να ταλαιπωρείται από ποικίλες καταστάσεις, από την κακία και την αδικία των ανθρώπων η κάποτε και από την προσωπική μας αδυναμία η φοβία. Δεν είναι λίγες οι φορές που αισθανόμεθα να κλυδωνίζεται η ψυχή μας, καθώς δεν μπορεί να αντέξει τους πειρασμούς και τις δοκιμασίες που συναντά. Και τότε αισθανόμεθα μόνοι και φοβισμένοι. Γιατί; Γιατί δεν έχουμε την πίστη που πρέπει να έχουμε. Γιατί, όταν έχουμε πίστη, δεν αισθανόμεθα μόνοι ούτε αδύναμοι, ό,τι και αν συμβαίνει γύρω μας και μέσα μας. Μπορεί να μην βλέπουμε τον Χριστό, αλλά Εκείνος είναι παρών και μας ενθαρρύνει με ποικίλους τρόπους. Μάς απλώνει το θείο του χέρι και μας καλεί κοντά του, για να αποδείξουμε έτσι την πίστη και την εμπιστοσύνη μας σε Εκείνον.
Ο Χριστός μας υπόσχεται ότι όσοι πιστεύουν σ᾽ Αυτόν, θα κάνουν όσα έκανε και Εκείνος και «μείζονα τούτων». Αρκεί να έχουμε πίστη όχι επιφανειακή και πρόσκαιρη αλλά σταθερή, βαθειά και ουσιαστική πίστη στη δύναμή του. Και Εκείνος θα είναι πάντα δίπλα μας και θα μας σώζει και ψυχικά και σωματικά, όπως και τους μαθητές του.
Για περισσότερες φωτογραφίες πατήστε τον σύνδεσμο ΕΔΩ
