ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΒΕΡΟΙΑΣ: Την Κυριακή της Ορθοδοξίας (9 Μαρτίου) το πρωί ο Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων λειτούργησε και κήρυξε το θείο λόγο στον Ιερό Ναό του Αγίου Δημητρίου Ναούσης.
Στο τέλος τέλεσε την καθιερωμένη τελετή για την αναστήλωση των ιερών Εικόνων και αμέσως μετά Δοξολογία επί τη επετείω της ενάρξεως της Επαναστάσεως του 1822 στην πόλη της Νάουσας.
Ακολούθησε στο προαύλιο του Ναού το παραδοσιακό χορευτικό έθιμο.
Διαβάστε την ομιλία του Μητροπολίτη:
«Απεκρίθη αυτώ ο Ιησούς και είπεν αυτώ· ότι είπόν σοι, είδόν σε υποκάτω της συκής, πιστεύεις; μείζω τούτων όψει».
Μία συνάντηση μας περιέγραψε σήμερα ο ιερός ευαγγελιστής Ιωάννης στο ευαγγελικό ανάγνωσμα. Τη συνάντηση του Ναθαναήλ με τον Χριστό, αλλά και του Ναθαναήλ με την πίστη.
Ο Χριστός είχε συναντήσει πρίν από λίγο τον Φίλιππο και τον είχε καλέσει να τον ακολουθήσει. Και εκείνος όχι μόνο δέχθηκε αμέσως τη θεία πρόσκληση, αλλά έσπευσε και στον φίλο του Ναθαναήλ, προκειμένου να έλθει και εκείνος για να γνωρίσει τον Χριστό.
Παρότι όμως στην αρχή ο Ναθαναήλ αμφιβάλλει κατά το ανθρώπινο για τον Χριστό, όταν τον πλησιάζει και αντιλαμβάνεται ότι τον γνωρίζει και τον έχει δεί ήδη, ενώ βρισκόταν ακόμη κάτω από τη συκιά, τότε εκφράζει χωρίς δισταγμό την πίστη του ότι ο Χριστός είναι ο Υιός του Θεού, τον οποίον προανήγγειλαν οι προφήτες.
Η ομολογία της πίστεως του Ναθαναήλ είναι ήδη απόδειξη της θείας δωρεάς προς αυτόν «τόν αγαθόν Ισραηλίτην, εν ώ δόλος ουκ έστι», σύμφωνα με τον λόγο του Κυρίου. Διότι κανείς δεν μπορεί να ομολογήσει τον Χριστό «ει μη εν Πνεύματι αγίω», όπως γράφει ο απόστολος Παύλος στην επιστολή του προς τους Κορινθίους.
Και την πρώτη αυτή δωρεά την συμπληρώνει ο Χριστός με μία δεύτερη. Αν πιστεύεις, λέει στον Ναθαναήλ, μόνο επειδή σου είπα ότι σε είδα, θα δείς ακόμη μεγαλύτερα θαύματα από αυτό.
Αυτή τη δύναμη της πίστεως που κάνει ορατά τα αόρατα και δυνατά τα αδύνατα, που κάνει δηλαδή τον άνθρωπο που πιστεύει στον Θεό να γίνεται θεατής των μεγαλείων της δυνάμεώς του και ακόμη κοινωνός αυτής της δυνάμεώς του, θα την επιβεβαιώσει και άλλοτε ο Χριστός προς τους μαθητές του λέγοντας: «ο πιστεύων εις εμέ τα έργα ά εγώ ποιώ κακείνος ποιήσει και μείζονα τούτων ποιήσει». Αυτός, δηλαδή, που με πιστεύει, που πιστεύει ότι εγώ είμαι ο Θεός, θα κάνει όλα αυτά που κάνω και ακόμη μεγαλύτερα.
Τη δύναμη αυτή της πίστεως την βλέπουμε είκοσι αιώνες τώρα μέσα στη ζωή της Εκκλησίας και του Έθνους μας. Δεν ήμασταν πολλοί ως Έθνος, αλλά η πίστη μας στον Χριστό μας βοήθησε να μεγαλουργήσουμε και να αφήσουμε με αυτήν ίχνος ισχυρό στην ιστορία της ανθρωπότητος, το οποίο θαυμάζουν οι πάντες μέχρι σήμερα.
Και όταν οι συνθήκες μεταβλήθηκαν και βρεθήκαμε υπόδουλοι σε έναν αλλόθρησκο δυνάστη, η πίστη μας στον Χριστό ήταν αυτή που μας βοήθησε να διατηρήσουμε την εθνική μας ταυτότητα επί πεντακόσια χρόνια αλλά και να αγωνισθούμε για την ελευθερία και την ανεξαρτησία μας.
Η πίστη στον Χριστό ήταν αυτή που έκανε τους πατέρες μας να αποφασίσουν να ξεσηκωθούν για να ελευθερώσουν τη Νάουσα και τη Μακεδονία μας, χωρίς να παρασυρθούν από τα προνόμια που τους είχαν δώσει οι Τούρκοι.
Αν και γνώριζαν τις δυσκολίες του εγχειρήματος και του αγώνος που αναλάμβαναν, δεν δίστασαν, δεν φοβήθηκαν, δεν δειλίασαν, αλλά με πίστη στον Χριστό θέλησαν να ξεκινήσουν τον αγώνα για την απελευθέρωση του αιματοβαμμένου αυτού τόπου, της ηρωικής Ναούσης και της Ημαθίας.
Η πίστη των πατέρων μας στον Χριστό ήταν αυτή που τους έκανε να συγκεντρωθούν στον παλαιό Μητροπολιτικό του μεγαλομάρτυρος αγίου Δημητρίου την Κυριακή της Ορθοδοξίας για να προσευχηθούν και να ζητήσουν τη χάρη και τη βοήθεια του Χριστού πρίν να σηκώσουν τα λάβαρα της Επαναστάσεως και αποδυθούν στον δύσκολο αγώνα.
Αυτή την πίστη καλούμεθα να έχουμε αλλά και να δείχνουμε και εμείς που τιμούμε σήμερα στον νέο ναό του αγίου Δημητρίου την έναρξη της Επαναστάσεως των ηρωικών προγόνων μας για την απελευθέρωση της Ναούσης, γιατί αυτή η πίστη είναι που μας στήριξε και μας στηρίζει ως Έθνος μέσα στον κυκεώνα των προβλημάτων και των αντιπαραθέσεων του χθές και του σήμερα. Αυτή η πίστη όμως είναι που μας στηρίζει και μας δίδει ελπίδα και στην προσωπική μας ζωή και στον προσωπικό μας αγώνα, και ακόμη δίδει νόημα και σημασία στη ζωή μας. Γιατί ζωή χωρίς πίστη είναι ζωή ανερμάτιστη, χωρίς σκοπό και χωρίς περιεχόμενο, χωρίς ελπίδα και προσδοκία. Η ζωή όμως με πίστη στον Χριστό έχει προοπτική, αλλά έχει και τη βεβαιότητα ότι «πάντα δυνατά τώ πιστεύοντι», και ότι οτιδήποτε και εάν έχει δεί στη ζωή του «καί μείζω τούτων όψει».
Αυτή την πίστη, την ακράδαντη στον Χριστό, άς προσπαθήσουμε να έχουμε στην ψυχή μας για να μην τιμούμε τους πατέρας μόνο με λόγια, αλλά για να είμαστε μιμητές και συνεχιστές των έργων και της πίστεώς τους.
