ΒΕΡΟΙΑΣ ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΩΝ: Την Πέμπτη 15 Μαΐου το απόγευμα ο Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων στη σειρά των διαδικτυακών εκπομπών «Επισκοπικός Λόγος» ανέπτυξε το θέμα: «Eάν ο Χριστός δεν αναστήθηκε, είναι κενή η πίστη μας και μάταιο το κήρυγμά μας», καθώς φέτος συμπληρώνονται 1700 χρόνια από τη σύγκληση της Α´ Οικουμενικής Συνόδου.
Ο διαδικτυακός «Επισκοπικός Λόγος» μεταδίδεται κάθε Πέμπτη στις 7:00 μ.μ. στην ιστοσελίδα της Ιεράς Μητροπόλεως, στην αντίστοιχη σελίδα στο Facebook, στο κανάλι στο Youtube καθώς και στον ραδιοφωνικό σταθμό της Ιεράς Μητροπόλεως μας «Παύλειος Λόγος 90.2 FM».
Στη διαδικτυακή ομιλία του, ο Μητροπολίτης κ. Παντελεήμων, ανέφερε μεταξύ πολλών άλλων:
Η Ανάσταση του Χριστού αποτελεί τον πυρήνα και το επιστέγασμα του λυτρωτικού έργου του Σωτήρος. Γι᾽ αυτό και γράφει ο πρωτοκορυφαίος απόστολος Παύλος: «εάν ο Χριστός δεν αναστήθηκε, είναι κενή η πίστη μας και μάταιο το κήρυγμά μας». Στον Σταυρό νικήθηκε ο θάνατος και μετονομάστηκε σε ύπνο, σε κοίμηση. Στον Άδη καταλύθηκε η φθορά. Μπήκε το φως και σκόρπισε τη δυσωδία. Άστραψε η Θεότητα και συνετρίβησαν οι πύλες του Άδου.
Κατά την Ανάσταση το άσχημο και άμορφο από την αμαρτία ανθρώπινο σώμα αφθαρτοποιείται, αστράφτει από λαμπρότητα, απαλλάσσεται από την ύλη και τα φυσικά δεσμά και εισέρχεται μαζί με το αναστημένο σώμα του Χριστού στη δόξα του Θεού.
Το αναστημένο σώμα του Χριστού δεν έχει πλέον τα αδιάβλητα πάθη, δεν έχει πλέον φυσικές ανάγκες. Αν ο Χριστός έφαγε ενώπιον των μαθητών του κατά τις εμφανίσεις του μετά την Ανάστασή του, δεν το έκανε επειδή είχε ανάγκη να πάρει τροφή, επειδή πεινούσε. Έφαγε κατ᾽ οικονομία, για να βεβαιώσει τους φοβισμένους μαθητές του, οι οποίοι αμφέβαλαν αν αυτός που ήταν μπροστά τους ήταν ο αληθινός Διδάσκαλός τους, ότι δεν ήταν φάντασμα. Γιά τον ίδιο λόγο ο Χριστός επιτρέπει και τον απόστολο Θωμά να βάλει το χέρι στη λογχισμένη του πλευρά και να αγγίσει τις πληγές που άφησαν τα καρφιά στα χέρια του και τα πόδια του, ώστε να μην αμφιβάλλει για την Ανάστασή του.
Η Ανάσταση του Χριστού, όπως είπαμε, αποτελεί τον πυρήνα και το επιστέγασμα του λυτρωτικού έργου του Σωτήρος. Γι᾽ αυτό και γράφει ο πρωτοκορυφαίος απόστολος Παύλος: «εάν ο Χριστός δεν αναστήθηκε, είναι κενή η πίστη μας και μάταιο το κήρυγμά μας».
Στον Σταυρό νικήθηκε ο θάνατος και μετονομάστηκε σε ύπνο, σε κοίμηση.
Στον Άδη καταλύθηκε η φθορά. Μπήκε το φως και σκόρπισε τη δυσωδία. Άστραψε η Θεότητα και συνετρίβησαν οι πύλες του Άδου.
Κατά την Ανάσταση το άσχημο και άμορφο από την αμαρτία ανθρώπινο σώμα αφθαρτοποιείται, αστράφτει από λαμπρότητα, απαλλάσσεται από την ύλη και τα φυσικά δεσμά και εισέρχεται μαζί με το αναστημένο σώμα του Χριστού στη δόξα του Θεού.
Το αναστημένο σώμα του Χριστού δεν έχει πλέον τα αδιάβλητα πάθη, δεν έχει πλέον φυσικές ανάγκες. Αν ο Χριστός έφαγε ενώπιον των μαθητών του κατά τις εμφανίσεις του μετά την Ανάστασή του, δεν το έκανε επειδή είχε ανάγκη να πάρει τροφή, επειδή πεινούσε. Έφαγε κατ᾽ οικονομία, για να βεβαιώσει τους φοβισμένους μαθητές του, οι οποίοι αμφέβαλαν αν αυτός που ήταν μπροστά τους ήταν ο αληθινός Διδάσκαλός τους, ότι δεν ήταν φάντασμα. Γιά τον ίδιο λόγο ο Χριστός επιτρέπει και τον απόστολο Θωμά να βάλει το χέρι στη λογχισμένη του πλευρά και να αγγίσει τις πληγές που άφησαν τα καρφιά στα χέρια του και τα πόδια του, ώστε να μην αμφιβάλλει για την Ανάστασή του.
