Μητροπολίτης Αιτωλίας: Με λαμπρότητα η Ιερά Μητρόπολη Αιτωλίας και Ακαρνανίας τίμησε την Ανάμνηση της Καταθέσεως της Τιμίας Ζώνης της Υπεραγίας Θεοτόκου, με επίκεντρο την ομώνυμη Ιερά Μονή Λυκουρίσσης.
Το πρωί της Κυριακής 31ης Αυγούστου 2025, στο Καθολικό της Ιεράς Μονής τελέσθηκαν η ακολουθία του Όρθρου και η πανηγυρική Αρχιερατική Θεία Λειτουργία, προεξάρχοντος του Μητροπολίτου Αιτωλίας και Ακαρνανίας κ. Δαμασκηνού.
Κηρύσσοντας τον θείο λόγο ο Μητροπολίτης κ. Δαμασκηνός ανέλυσε το αποστολικό ανάγνωσμα της ημέρας, λέγοντας τα εξής:
« Μιλάμε συχνά για τα δώρα του Θεού. Δεν είναι όμως λίγες οι φορές που διαπιστώνουμε πως υπάρχουν άνθρωποι με δώρα περισσότερα από άλλους. Ίσως αυτό να μας δημιουργεί την υποψία πως ο Θεός, άλλους ευνοεί και άλλους αδικεί. Τα πράγματα όμως δεν είναι έτσι. Εμείς συνηθίζουμε να θεωρούμε ευνοημένον εκείνον που διαθέτει κάποια χαρακτηριστικά, τα οποία του εξασφαλίζουν κοινωνική αναγνώριση και υψηλή θέση. Γνωρίζουμε, παραδείγματος χάριν, πως η υψηλή ευφυία είναι ένα πολύ χρήσιμο προσόν στον σημερινό κόσμο. Ο Θεός όμως έχει μπροστά Του τον κάθε άνθρωπο ως αγαπημένο και μοναδικό πλάσμα Του. Το μεγαλύτερο δώρο μας είναι η απέραντη πατρική αγάπη Του που έχει προς τον καθέναν μας. Και ως προς αυτό το δώρο, όλοι οι άνθρωποι είμαστε εξίσου υπερ-ευεργετημένοι.
Υπάρχει όμως και κάτι άλλο: Τα ιδιαίτερα χαρίσματα του καθενός μας, τα τάλαντά μας δηλαδή, σύμφωνα με το Ευαγγέλιο, δεν αποτελούν προσωπική μας περιουσία αλλά εργαλεία αγάπης, τα οποία μας εμπιστεύτηκε ο Θεός, με σκοπό να βρεθούμε δικοί Του συνεργάτες στο έργο της σωτηρίας των ανθρώπων. Αν λοιπόν για τον κόσμο, ορισμένα ιδιαίτερα χαρίσματα αποτελούν αποδείξεις εύνοιας, για τον Θεό, αποτελούν πηγή ευθύνης. Όλα αυτά συνδέονται με την σημερινή Αποστολική περικοπή.
Ο Απόστολος Παύλος ήταν Εβραίος και ανατράφηκε με την πεποίθηση ότι ανήκε στον περιούσιο, δηλαδή στον ευνοημένο λαού του Θεού. Ο εβραϊκός λαός διακατεχόταν ανέκαθεν από αυτή την αίσθηση, η οποία οφείλεται στην σύναψη της Παλαιάς Διαθήκης, δηλαδή της πρώτης συμφωνίας ανάμεσα στον Θεό και σε εκείνον. Είναι αλήθεια πως ο εβραϊκός λαός υπήρξε για αιώνες ο σύνδεσμος ανάμεσα στην ανθρωπότητα και τον Θεό και διατήρησε ζωντανή την ελπίδα ενός Μεσσία που θα λυτρώσει τον άνθρωπο από τις οδύνες της ζωής και το κεντρί του θανάτου.
Το δώρο αυτό υπήρξε αιτία ευεργεσίας για όλη την ανθρωπότητα, υπήρξε όμως και αιτία κατακρίσεως του Ισραήλ, ο οποίος μετέτρεψε το δώρο της ευθύνης σε δώρο αλαζονείας. Ο Απόστολος Παύλος τιμούσε την Εβραϊκή καταγωγή του και συχνά, στις Επιστολές του, επαινεί τους Εβραίους, διότι προετοίμασαν τον κόσμο για την έλευση του Μεσσία. Ενός Μεσσία πού, πλέον, έχει έρθει στη γή, και απευθύνεται, όχι μόνον σε έναν λαό, αλλά σε κάθε άνθρωπο, καλώντας τον να γίνει μέλος ενός νέου περιούσιου λαού, δηλαδή στην Εκκλησία.
Ιδιαίτερα στην προς Εβραίους Επιστολή, την οποίας απόσπασμα ακούσαμε σήμερα, ο μεγάλος Απόστολος προσπαθεί με κάθε τρόπο να εξηγήσει στους συμπατριώτες του αλλά και σε όλους εμάς πως οι συμβολισμοί της εβραϊκής θρησκείας εκπληρώθηκαν στο πρόσωπο του Χριστού σε ένα πολύ ανώτερο επίπεδο και αφορούν πλέον την Οικουμένη. Δυστυχώς, οι περισσότεροι Εβραίοι αντιμετώπισαν τον Παύλο ως εκείνον που αμφισβητεί τα προνόμιά τους και τον κατεδίωξαν ανηλεώς.
Σήμερα, η αποστολική περικοπή φαίνεται να μην έχει πολύ βάθος. Ουσιαστικά, ο Παύλος περιγράφει την Εβραϊκή σκηνή του Μαρτυρίου, η οποία εξελίχθηκε αργότερα στον περίφημο ναό του Σολομώντος. Περιγράφει τα μέρη της σκηνής και τα αντικείμενα που υπήρχαν μέσα σε αυτήν. Μιλά για τις θυσίες που πραγματοποιούνταν στον μπροστινό χώρο και κατόπιν τον ενδότερο χώρο, τα άγια των αγίων, όπου, όπως γράφει, «μπαίνει μόνον ο αρχιερέας μία φορά το χρόνο, φέρνοντας μαζί του αίμα, που το προσφέρει για τον εαυτό του και για τις αμαρτίες που από άγνοια έχει διαπράξει ο λαός» (Εβρ.9:7).
Γιά τον Παύλο όμως, όλα αυτά ήτανε συμβολικές απεικονίσεις της ελεύσεως του ίδιου του Χριστού, ο Οποίο , όπως αναφέρει, «μπήκε μια για πάντα στα άγια των αγίων, για να προσφέρει αίμα, όχι ταύρων και μοσχαριών, αλλά το δικό Του αίμα· κι έτσι μας εξασφάλισε την αιώνια σωτηρία» (9:12).
Η σημερινή Αποστολική περικοπή δεν είναι τυχαία. Συνδέεται με το πρόσωπο της Παναγίας μας, της οποίας σήμερα εορτάζουμε την Κατάθεση της Τιμίας Ζώνης Της. Πολλά θαυμαστά γεγονότα συνδέονται με το πανιερώτατο αυτό αντικείμενο, του οποίου τεμάχιο φυλάσσεται σήμερα στην Ιερά Μεγίστη Μονή Βατοπεδίου. Το θαυμαστώτερο όλων όμως είναι το ίδιο το πρόσωπο της Παναγίας, την οποίαν έφεραν στον Ναό ο Ιωακείμ και την Άννα.
Και έμελλε, η Υπεραγία Θεοτόκος, να αναδειχθεί ως ο υπέρτατος ναός, διότι μέσα Της κατοίκησε ο ίδιος ο Θεός και το πάνσεπτο σώμα Της αποδείχτηκε ως η ζωοδόχος πηγή για όλους μας.
Η προς Εβραίους επιστολή συμπυκνώνεται ολόκληρη σε μια φράση: «Τα παλαιά παρήλθαν. Ο καινούργιος κόσμος, η καινή κτίση είναι πλέον εδώ».
Αυτό επιβεβαιώνει και το σημερινό Ευαγγέλιο, μέσω της εξιστορήσεως ενός πολύ γνωστού γεγονότος: Ένας πλούσιος νέος πλησιάζει τον Κύριο και με ειλικρινές ενδιαφέρον Τον ρωτά τι να κάνει για να κερδίσει την αιώνια ζωή. Στην αρχή, ο Κύριος του απαντά το αυτονόητο: να τηρεί τις εντολές του Θεού. Κι όταν εκείνος, με αυτοπεποίθηση, του λέει πως όλα αυτά τα τηρεί από παιδί, ο Κύριος τον καλεί να ξεπεράσει το παλαιό και να ενταχθεί στο καινούργιο, λέγοντάς του: «Αν θέλεις να είσαι τέλειος, πούλησε τα υπάρχοντά σου και ακολούθησε μέ» (Μτθ. 19,21).
Η συμβουλή του Κυρίου δεν είχε να κάνει μόνο με υλικά αγαθά. Είχε να κάνει και με την πεποίθηση του εβραϊκού λαού πως η αλήθεια είναι ιδιοκτησία του. Σε αυτή την έξοδο από τον κόσμο της Παλαιάς Διαθήκης καλεί ο Χριστός τον σημερινό νέο. Δυστυχώς, όμως, δεν το τόλμησε.
Αδελφοί μου, πάντοτε υπάρχει ο κίνδυνος, η θησαυροί της πίστεως που παραλάβαμε μέσω της παραδόσεώς μας, να αποτελέσουν για εμάς αιτία, όχι αγαπητικής εξόδου προς τον κόσμο, αλλά αλαζονείας και κατακρίσεως του κόσμου. Το ότι ο κόσμος «κείται εν τώ πονηρώ» το γνωρίζουμε. Χρέος μας όμως είναι, όχι να επισημαίνουμε διαρκώς τα λάθη του, αλλά να τον συμπονούμε, μιμούμενοι την αγάπη του Χριστού για τον κάθε άνθρωπο. Αυτό, λοιπόν, που δεν τόλμησε ο νέος εκείνος, άς το τολμήσουμε εμείς, ακολουθώντας τον Χριστό στο ξεπέρασμα μιάς ανούσιας θρησκευτικότητος και στην εμβάθυνση της πίστεως και της αγάπης μας.
Οι Εβραίοι πίστευαν πως ο Θεός διαμένει στο Ναό του Σολομώντος. Εμείς γνωρίζουμε πλέον, πως ναός του Θεού μπορεί να γίνει η ίδια μας η καρδιά. Μέσα σε αυτήν, ζητά να εγκατασταθεί ο ίδιος ο Χριστός. Εάν Του το επιτρέψουμε, θα ακούμε διαρκώς την διαβεβαίωσή του πως, αν και ο κόσμος γύρω μας ανεβαίνει Γολγοθά, τίποτα δεν μπορεί να εμποδίσει την επερχόμενη Ανάσταση».
Στην Πανηγυρική Θεία Λειτουργία, παρευρέθηκαν ο βουλευτής Αιτωλοακαρνανίας κ. Παπαθανάσης Αθανάσιος, ο Δήμαρχος Αγρινίου κ. Παπαναστασίου Γεώργιος, εκπρόσωποι της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, εκπρόσωποι Φορέων και Συλλόγων της περιοχής καθώς και πλήθος πιστών.
Για να δείτε φωτογραφίες πατήστε τον σύνδεσμο ΕΔΩ
