Ισραήλ – Μέση Ανατολή: Οι πρόσφατες επιτυχημένες πυραυλικές επιθέσεις του Ισραήλ, με την βοήθεια των Η.Π.Α., σε βάρος καίριων θρησκευτικών, στρατιωτικών, πυρηνικών και οικονομικών στόχων του Ιράν απέδειξαν – για μιαν ακόμη φορά – την κυριαρχία του στη Μέση Ανατολή.
Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου
Μάλιστα τη φορά αυτή φάνηκε κατά τον πιο εμφαντικό τρόπο και η επιρροή που ασκεί η εν λόγω χώρα επί των Η.Π.Α. Το Ισραήλ δηλαδή «έπεισε» τον πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ να βοηθήσει ώστε να πραγματοποιηθούν τα σχέδιά του κατά του Ιράν με την ενεργό σύμπραξη των ΗΠΑ, μην υπολογίζοντας ότι έτσι τον εξέθεσε για αναξιοπιστία, αφού εκείνος αποδέχθηκε να πεισθεί…
Προεκλογικά ο Ντ. Τραμπ κατηγόρησε τους προηγούμενους προέδρους των ΗΠΑ για τις εμπλοκές τους στους πολέμους εις Ιράκ και Αφγανιστάν, που προκάλεσαν απώλειες Αμερικανών στρατιωτικών και τεράστιες οικονομικές ζημίες στη χώρα τους, και υποσχέθηκε ότι εκείνος θα επιλύει τα διεθνή προβλήματα με ειρηνικό τρόπο… Τώρα, στον πόλεμο κατά του Ιράν, υπάρχουν απώλειες Αμερικανών και τεράστιες δαπάνες προκλήθηκαν, την ώρα μάλιστα που το δημοσιονομικό έλλειμμα των ΗΠΑ για το 2025 ανήλθε στα 1,8 τρισεκατομμύρια $, και υπάρχει η προοπτική το δημόσιο χρέος της χώρας να αυξηθεί κατά 2,4 τρις. $ έως το 2035.
Η κυβέρνηση Νετανιάχου με την εξουδετέρωση της πολεμικής ισχύος του Ιράν, της μόνης χώρας, που είχε απομείνει να αποτελεί κίνδυνο για το Ισραήλ, με την ενεργό υποστήριξη των ΗΠΑ, εξασφάλισε την απόλυτη κυριαρχία στη Μέση Ανατολή. Σήμερα η κατάσταση στην περιοχή, όπως διαμορφώθηκε μετά την επίθεση των Ισραήλ – ΗΠΑ κατά του Ιράν, είναι η ακόλουθη:
Ιράν: Σε θέση εξασθενημένης άμυνας η χώρα, με περιορισμένες επιθετικές δυνατότητες, με εκλείψασα την θρησκευτική ηγεσία του θεοκρατικού καθεστώτος και με διεργασίες ανατροπής του εν λόγω καθεστώτος.
Ιράκ: Με αποδυναμωμένη την κεντρική ομοσπονδιακή κυβέρνησή του, ουσιαστικά είναι μόνο παρατηρητής των συμβαινόντων. Σημειώνεται ότι είναι διαιρεμένο σε τρία μέρη, φυλετικά και θρησκευτικά: Σε Ιρακινούς Σουνίτες (32,5%), Ιρακινούς Σιίτες (54,5%) και Κούρδους Σουνίτες (13%).
Σαουδική Αραβία: Υποταγμένη στις ΗΠΑ και υπνώττουσα πολιτικά και στρατιωτικά η χώρα. Άλλοτε χρηματοδοτούσε τους Παλαιστινίους, τώρα τους έχει ουσιαστικά εγκαταλείψει, παρά τις θεωρητικές διαμαρτυρίες και διακηρύξεις του Αραβικού Συνδέσμου.
Ιορδανία: Έχει παραδοθεί εις Ισραήλ και ΗΠΑ, για να συνεχίσει να υπάρχει και για να διατηρεί ο βασιλιάς Αμπντουλάχ τον θρόνο του. Τα εδάφη της Ιορδανίας στη Δυτική όχθη του Ιορδάνη που κατέλαβε το Ισραήλ το 1967, παραμένουν υπό την στρατιωτική του κατοχή και παρά τις επανειλημμένες αποφάσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ ότι είναι παράνομη η κατοχή τους, το Ισραήλ συστηματικά κατασκευάζει πολυάριθμους εβραϊκούς οικισμούς, χωρίς να υπολογίζει τις διαμαρτυρίες των διεθνών οργανισμών και του Διεθνούς Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Τα εδάφη της Δυτικής όχθης αποτελούν, κατά παραχώρηση από την Ιορδανία, μέρος των Παλαιστινιακών Εδαφών και μαζί με αυτά στο Παλαιστινιακό κράτος ανήκουν η Ανατολική Ιερουσαλήμ και η λωρίδα της Γάζας. Ντε φάκτο το Ισραήλ και παρά τις διαμαρτυρίες της διεθνούς κοινής γνώμης, τις αποφάσεις του ΟΗΕ και την αναγνώριση εκ μέρους πολλών κυβερνήσεων της Παλαιστινιακής Αρχής αγνοεί τα πάντα και εφαρμόζει την πολιτική οι Παλαιστίνιοι να εκδιωχθούν από τα εδάφη τους και αυτά, που το Ισραήλ έχει καταλάβει κατά τον πόλεμο των έξι ημερών (1967) και του Γιομ Κιπούρ (1973), να αποτελέσουν μέρος του κράτους του Ισραήλ. Η ισοπέδωση της λωρίδας της Γάζας, η εξόντωση της Χαμάς και μαζί με αυτήν η θανάτωση άνω των 50.000 Παλαιστινίων, ο συστηματικός εποικισμός της Δυτικής Όχθης, η ανακήρυξη της Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσας του Κράτους του Ισραήλ, είναι στοιχεία που δείχνουν τις επιδιώξεις της κυβέρνησης του Ισραήλ.
Συρία: Ο εκδιωχθείς πρόεδρος Μπασάρ αλ Άσαντ, δεν αποτελούσε πρόβλημα για το Ισραήλ ιδιαίτερα μετά την «Αραβική Άνοιξη» του 2011, τον εμφύλιο πόλεμο που επακολούθησε και την εισβολή στα βόρεια της χώρας τουρκικών στρατιωτικών δυνάμεων και τρομοκρατών του «Ισλαμικού κράτους». Μετά την πτώση του Άσαντ, ο τέως τρομοκράτης και σημερινός μεταβατικός πρόεδρος της Συρίας Αχμέντ Χουσεΐν αλ Σαράα επισκέφθηκε τις ΗΠΑ και φαίνεται ότι επιδιώκει να έχει καλές σχέσεις με αυτές και, κατ’ επέκταση, με το Ισραήλ. Οι μεταξύ των δύο χωρών στρατιωτικές αντιπαραθέσεις φαίνεται ότι ανήκουν στο παρελθόν. Για τα υψώματα του Γκολάν, τα οποία νομίμως ανήκουν στη Συρία, ουδείς λόγος. Το Ισραήλ τα θεωρεί δικό του έδαφος, αν και η μοναδική χώρα που αναγνώρισε το νέο ντε φάκτο καθεστώς τους είναι οι ΗΠΑ…
Κουβέιτ, Μπαχρέιν, Κατάρ, Ενωμένα Αραβικά Εμιράτα, Ομάν: Κρατίδια με άφθονο πετρέλαιο και εξάρτηση από τις ΗΠΑ. Ουδέν πρόβλημα με το Ισραήλ, αλλά θα έχουν πρόβλημα με το Ιράν, με το οποίο μόνο ο Περσικός κόλπος τα χωρίζει. Σημειώνεται ότι στο πλαίσιο των «Συμφωνιών των θρησκειών του Αβραάμ» εξομαλύνθηκαν οι σχέσεις του
Ισραήλ με τα Η.Α.Ε. και το Μπαχρέϊν, ενώ επιδιώκεται να συμβεί το ίδιο με τη Σαουδική Αραβία… Αίγυπτος: Η μεγάλη αυτή σε πληθυσμό και σε έκταση χώρα έχει σύνορα με το Ισραήλ και επί Νάσερ θέλησε να το ταπεινώσει. Ταπεινώθηκε η ίδια και σύρθηκε σε συμφωνίες μαζί του. Από καιρό δεν αποτελεί κίνδυνο για το Ισραήλ.
Τουρκία: Ο Πρόεδρος της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν έχει χαρακτηρίσει με βαρύτατες εκφράσεις το Ισραήλ και τους εκ μέρους του φόνους χιλιάδων αμάχων Παλαιστινίων. Αλλά στην πράξη παραμένει αδρανής. Γνωρίζει την ισχύ του Ισραήλ και το ότι για τις ΗΠΑ έναντι του μεγέθους της Τουρκίας και όσων αυτό συνεπάγεται μετράει περισσότερο η οικονομική ισχύς του λόμπι των ανά την Υφήλιο Εβραίων.
Λίβανος: Έχει σχεδόν πλήρως εξουδετερωθεί η Χεζμπολάχ (Κόμμα του Θεού), σιιτική παραστρατιωτική και πολιτική οργάνωση, που δρούσε στη χώρα, αποτελείτο από Σιίτες τρομοκράτες και στηριζόταν οικονομικά και στρατιωτικά από το Ιράν.
Υεμένη: Οι αντάρτες – τρομοκράτες Χούθι έχουν σχεδόν εξουδετερωθεί και ο κίνδυνος για το Ισραήλ από αυτούς έχει ελαχιστοποιηθεί.
Συνοπτικά, είναι εντυπωσιακή η εξέλιξη του κράτους του Ισραήλ μέσα σε ογδόντα χρόνια. Στις 29 Νοεμβρίου 1947 η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ, με ψήφους 33 (συμπεριλαμβανομένων αυτών των ΗΠΑ και της ΕΣΣΔ) διαίρεσε την Παλαιστίνη σε δύο κράτη ένα αραβικό και ένα εβραϊκό και έθεσε υπό διεθνή έλεγχο την Ιερουσαλήμ. Στις 14 Μαΐου 1948 ο σιωνιστής ηγέτης των Εβραίων Μπεν Γκουριόν ανακήρυξε την ίδρυση του κράτους του Ισραήλ, με λίγα εδάφη και μικρό εβραϊκό πληθυσμό υπό αμφισβήτηση από τους Άραβες. Σήμερα καθιστά ντε φάκτο δική του όλη την περιοχή, που κατοικείτο κυρίως από Άραβες Παλαιστινίους, έχει εξουδετερώσει ή ουδετεροποιήσει τους ισλαμιστές εχθρούς του, που επιδίωκαν τον αφανισμό του, αγνοεί τα ψηφίσματα του ΟΗΕ και την αναγνώριση παλαιστινιακού κράτους από διάφορες χώρες, έχει προσαρτήσει τα υψίπεδα Γκολάν και την Ιερουσαλήμ, και έχει πιστό σύμμαχό του τις ΗΠΑ, την, κατά τεκμήριο ισχυρότερη στρατιωτική δύναμη στον κόσμο, που είναι η μόνη ή από τις ελάχιστες χώρες που ενέκριναν και βοήθησαν στην υλοποίηση όλων των ενεργειών του…
Τί είναι αυτό που καθιστά το Ισραήλ ανίκητο και που χωρίς ουσιαστικές αντιδράσεις εφαρμόζει τα σχέδιά του; Πώς έχει κατορθώσει οι ΗΠΑ να το ακολουθούν πιστά σε ό, τι και αν πράξει, να έχει από αυτές την πανάκριβη πιο σύγχρονη τεχνολογία και τις τέλειες εξειδικευμένες υπηρεσίες ώστε να επισημαίνει σε απόσταση χιλιάδων χιλιομέτρων και να
εξοντώνει εχθρούς του; Πώς μπορεί, παρά τις τεράστιες δαπάνες που απαιτούνται, για να συντηρεί τέτοιας ικανότητας ένοπλες δυνάμεις και υπηρεσίες ασφαλείας, να διατηρεί ανθηρή την οικονομία του και το νόμισμά του να ισχυροποιείται όλο και περισσότερο έναντι του Ευρώ;
Μια ατελής απάντηση είναι ότι το Ισραήλ τροφοδοτείται οικονομικά από πανίσχυρους παράγοντες του σιωνιστικού εβραϊσμού, που αποκομίζουν χρήματα σε βάρος του υπολοίπου κόσμου. Μια άλλη ανεπαρκής απάντηση είναι ότι εργάζονται αποτελεσματικά, με την πεποίθησή ότι είναι ο εκλεκτός και περιούσιος λαός του Θεού. Λέγει η διδασκαλία τους: «Το έθνος του Ισραήλ, που πάσχει θα εγκατασταθεί και πάλι στην αρχαία του κοιτίδα. Τα εξόριστα παιδιά του θα μαζευτούν εκεί από τις τέσσερις γωνιές της γης και θα αρχίσει μια περίοδος ειρήνης και ευτυχίας για όλους τους ανθρώπους, που θα αναγνωρίσουν έτσι την κυριαρχία του Θεού». Είναι λυπηρό ότι δεν υπάρχει ειρήνη στην Αγία Γη.
Το βασικό θέμα πλέον είναι πόσο θα αντέξει η σημερινή κατάσταση στην Παλαιστίνη και γενικά στη Μέση Ανατολή, που ουσιαστικά προέκυψε με τη δύναμη των όπλων και του χρήματος, αλλά χωρίς να εκλείψουν οι πόλεμοι και οι αιματοχυσίες, και ενώ υποβόσκουν το μίσος και η διάθεση αντιποίνων. Σημειώνεται ότι η κυβέρνηση του Ισραήλ προκάλεσε το θρησκευτικό συναίσθημα των απανταχού Μουσουλμάνων και με το να περάσει το λόφο του Ναού της Ιερουσαλήμ υπό τη δικαιοδοσία των ισραηλινών Αρχών και με το να προσβλέπει στην ημέρα κατά την οποία τα επ’ αυτού τεμένη του Ομάρ και Αλ Ακσά θα καταστραφούν για να ανεγερθεί ο νέος ναός του Σολομώντα. Είναι γνωστό ότι το τέμενος του Ομάρ είναι ο τρίτος ιερός τόπος των Μουσουλμάνων μετά τη Μέκκα και τη Μεδίνα.
Ο θρησκευτικός σιωνιστικός φονταμενταλισμός μελών της Κυβέρνησης του Ισραήλ προκαλεί προβλήματα και στους Χριστιανούς των Αγίων Τόπων και ειδικότερα στο Ελληνορθόδοξο Πατριαρχείο Ιεροσολύμων, που δοκιμάζεται από τις επιδιώξεις των κυβερνώντων να εξορίσουν το ποίμνιό του, να καταπατήσουν με την ανοχή του οι έποικοι εκτάσεις του και να απαλλοτριώσουν έναντι ελαχίστου τιμήματος την περιουσία του. Οι Χριστιανοί γενικά της Μέσης Ανατολής βρίσκονται, χωρίς την ελάχιστη βοήθεια από τα χριστιανικά κράτη – συμπεριλαμβανομένων των ΗΠΑ – ανάμεσα στο αβυσσαλέο μίσος των Μουσουλμάνων εναντίον τους και κατά των Εβραίων και στην έναντί τους και κατά των Μουσουλμάνων απάνθρωπη σκληρότητα του Ισραήλ. Η περιοχή, στην οποία δίδαξε ο Θεάνθρωπος Ιησούς την αγάπη και την ανεκτικότητα, έχει καταστεί τόπος βαναυσότητας, πολέμων και δακρύων.-
