του Μητροπολίτη Βεροίας Παντελεήμονα
«Ημέρα χαρμόσυνος και ευφροσυνης ανάπλεως πεφανέρωται σημερον· φαιδρότης δογμάτων γαρ των αληθεστάτων, αστράπτει και λαμπει η Εκκλησία του Χριστού».
Τους πένθιμους και κατανυκτικούς τόνους της πρώτης εβδομάδος των νηστειών διαδέχονται σήμερα οι χαρμόσυνοι και θριαμβευτικοί τόνοι της Κυριακής της Ορθοδοξίας.
«Ημέρα χαρμόσυνος και ευφροσυνης ανάπλεως» για την Εκκλησία που δεν πανηγυρίζει μόνο τη νίκη της ορθοδόξου πιστεως έναντι της κακοδοξου αιρεσεως και την καταισχύνη όλων εκείνων αμφισβητησαν τη δυνατοτητα απεικονίσεως των ιερών μορφών των αγίων και του Κυρίου και κατέκριναν την τιμητική προσκύνηση των ιερών εικόνων ως ειδωλολατρεία, αλλά και τη δικαίωση όλων εκείνων των ευσεβών πατριαρχων, αρχιερέων, ιερέων, μοναχων, μοναζουσων και απλών πιστών που υπέστησαν τον απηνη διωγμό των εικονομάχων.
Χαίρει και αγάλλεται η Εκκλησία του Χριστού, γιατί τα αιματα των νέων αυτών μαρτύρων και ομολογητων της ποτισαν το δένδρο της, που απέδωσε καρπούς αγαθούς. Χαίρει και ευφραίνεται, γιατί τα αίματα των μαρτύρων της πίστεώς της κοσμούν και πάλι ως πολυτελής πορφύρα το σώμα του Χριστού.
Χαίρει όμως, αγάλλεται και πανηγυρίζει η Εκκλησία μας και για έναν επιπλέον και πολύ σημαντικό λόγο: γιατί η αναστήλωση των εικονων και η κατά χρέος τιμητική προσκύνησή τους αποδεικνύει και επιβεβαιώνει το μυστήριο της θεώσεως του ανθρώπου διά της ενανθρωπήσεως του Χριστού. Αυτό το ακατάληπτο και αγγέλοις και ανθρώποις μυστήριο της θείας ενανθρωπήσεως γίνεται ορατό και κατανοητό με τις ιερές εικόνες που απεικονίζουν ως άνθρωπο τον δι᾽ ημάς γενόμενο άνθρωπο Ιησού και ταυτοχρονα απεικονίζουν τις χαριτι Θεού θεούμενες μορφές της Παναγίας και των αγίων.
Τιμούμε τις εικόνες όχι ως υλικη φύση αλλά αποδίδοντας μέσω αυτων τον σεβασμό και την τιμή μας στον Χριστό που έλαβε υλικη υπόσταση για να αποκαταστήσει τον πεπτωκοτα άνθρωπο στην προτέρα κατάσταση.
[irp posts=”404764″ name=”Κυριακή της Ορθοδοξίας: Οι εικόνες χθες και σήμερα”]
Και εάν την προηγούμενη Κυριακη είδαμε τον Αδάμ να θρηνεί για την έκπτωση και την απομάκρυνσή του από τον παραδεισο, σήμερα τα τέκνα του Αδάμ, όλα τα πιστά τεκνα της Εκκλησίας, πανηγυρίζουμε για την αποκατάσταση της εικόνος του Θεού στο πρόσωπο του ανθρωπου διά του νέου Αδάμ, του Χριστού, μέσα από τον θρίαμβο της ορθοδόξου πίστεως που εορτάζουμε σήμερα με την αναστηλωση των εικόνων.
Ο θρίαμβος της αναστηλώσεως των εικόνων, τον οποίο αναμιμνησκομεθα σήμερα κατά την πρώτη Κυριακή της αγίας και μεγάλης Τεσσαρακοστής, κατα την Κυριακή της Ορθοδοξίας, δεν είναι απλώς ένα ιστορικό γεγονός που συνέβη κάποια συγκεκριμένη χρονική στιγμή, αλλά δηλωνει τον διαρκή και διαχρονικό θρίαμβο της αληθούς πιστεως την οποία κηρύττει και βιώνει η Ορθόδοξη Εκκλησία ανά τους αιώνες. Δηλώνει την αμετακίνητη πιστη της Ορθοδοξου Εκκλησίας στην αλήθεια που δίδαξε ο ηγαπημένος μαθητης του Κυρίου, ο άγιος Ιωάννης ο θεολόγος, ότι «αύτη εστίν η νικη η νικήσασα τον κοσμον, η πίστις ημών».
Ο θρίαμβος της Κυριακής της Ορθοδοξίας δηλώνει όμως και κάτι ακόμη· δηλώνει πως ο θρίαμβος για την Εκκλησία του Χριστού δεν περιλαμβάνει την κενοδοξη και υπεροπτική διάθεση των θριαμβευτων του κοσμου προς όσους την αμφισβητούν. Δεν περιλαμβάνει την αυταρέσκεια και την έπαρση εκείνων των νικητων που συντρίβουν και εξουθενώνουν τους αντιπάλους τους προκειμένου ο θρίαμβός τους να είναι πανηγυρικος και αδιαμφισβήτητος. Η Εκκλησία και τα πιστα της μέλη αγωνίζονται για τη διατήρηση της αληθείας της πίστεως και την επικρατησή της, διότι έχουν την εντολή του Χριστού να μην αλλοιώσουν «ιώτα εν ή μία κεραία» από όσα τους παρέδωσε. Αγωνίζονται και θυσιάζονται προκειμένου να παραδώσουν στις επερχομενες γενεές όσα παρέδωσαν σ’ αυτούς οι πατερες τους, χωρίς να παρεκκλίνουν ούτε επ’ ελάχιστο από όσα «οι πατέρες είδον, οι απόστολοι εδίδαξαν, η εκκλησία παρέλαβεν, οι διδάσκαλοι εδογμάτισαν, η οικουμενη συμπεφρόνηκεν, η χάρις έλαμψεν, η αλήθεια αποδέδεικται, η σοφία επαρρησιάσατο, ο Χριστός εβράβευσεν».
Και αυτόν τον αγώνα καλούμεθα να συνεχίσουμε και εμείς υπέρ της ορθοδόξου πίστεως και Εκκλησίας, γιατί αυτή η ορθόδοξη πίστη και αυτή η ορθόδοξη Εκκλησία μας, που τόσο βάλλεται στις ημέρες μας, είναι αυτή η οποία και «την οικουμένην εστήριξε», είναι αυτή η οποία εστήριξε το έθνος μας, αλλά και θα μας στηρίζει πάντοτε, οδηγώντας μας στη σωτηρία.
