Δυνατό όπλο για τον πνευματικό μας αγώνα, αλλά και ακούμπισμα και δυνάμωμα για τον αγώνα της ζωής γενικά μας δίνει η σημερινή ευαγγελική περικοπή, αδελφοί μου χριστιανοί.
Στο Ευαγγέλιο σήμερα ακούσαμε ότι ο Χριστός βιαζόταν να βρεθεί μόνος· γι᾽ αυτό και ανάγκασε τους μαθητές Του να μπούν στο πλοίο και να πάνε στην απέναντι όχθη. Και φρόντισε ο Χριστός, μας είπε πάλι το σημερινό Ευαγγέλιο, να διαλύσει τα πλήθη για να είναι μόνος Του. Τι σπουδαίο έργο ήθελε να κάνει, για να βρεθεί μόνος Του, μας το λέγει αμέσως παρακάτω η περικοπή. Ήθελε να προσευχηθεί! Και ανέβηκε στο όρος, για να προσευχηθεί μόνος Του. Και έμεινε εκεί ψηλά στο βουνό πολύ ώρα. Γιατί ήταν μέρα, όταν ο Χριστός πήγε στο όρος. Αλλά μας λέγει το Ευαγγέλιο ότι και όταν βράδυασε ήταν στο όρος. Και μετά τον βλέπουμε κατά τις τρεις το πρωί και έπειτα να εμφανίζεται στους μαθητές Του. Άρα μέχρι τότε ο Ιησούς Χριστός προσευχόταν πάνω στο βουνό.
Ωραίο δίδαγμα αυτό για ᾽μας, αδελφοί χριστιανοί. Να προσευχόμαστε! Πέραν από την κοινή προσευχή που κάνουμε με τους άλλους στο Ναό, να προσευχόμαστε και κατ᾽ ιδίαν, κατά μόνας, όπως ακούσαμε στο σημερινό Ευαγγέλιο ότι έκανε ο Χριστός μας. Εδώ και στις δύο επαρχίες μας, και στην Γορτυνία και την Μεγαλόπολη, οι μακαριστοί παπούδες μας, παρά την πτώχεια τους, και στους κάμπους και στα βουνά μας, μας έκτισαν ωραία Εκκλησάκια. Είναι πολύ ωραίο, λοιπόν, χριστιανοί μου, να πάτε σε ένα τέτοιο Εκκλησάκι και να σταθήτε εκεί μόνοι σας για να προσευχηθείτε. Όποιος το κάνει αυτό μιμείται ακριβώς αυτό που έκανε ο Χριστός, που ανέβηκε στο βουνό να προσευχηθεί. Και εκεί, μακρυά από τον πολυτάραχο θόρυβο του κόσμου, στην σιγαλιά της ημέρας ή της νύκτας, στο μικρό ερημοκλήσι, νοιώθει κανείς δυνατά το μεγαλείο του Θεού. Νοιώθει κανείς κοντά του και μέσα του τον Θεό! Χριστιανοί μου, με την προσευχή νοιώθει κανείς την γλυκύτητα και το μεγαλείο του Θεού. Γι᾽ αυτό χαρά και ευτυχία σ᾽ εκείνον που προσεύχεται ήρεμα και καρδιακά και νοιώθει την γλυκύτητα της επικοινωνίας του με τον Θεό, και λυπηθείτε τον άλλο, που μπορεί να είναι πλούσιος και άρχοντας, ακόμη δε και μορφωμένος, αλλά να μη γεύθηκε αυτήν την χαρά, την πιο γλυκιά χαρά του ανθρώπου, την χαρά και γλυκύτητα της προσευχής.
Και γιατί να προσευχόμαστε; Ο πρώτος λόγος για τον οποίο πρέπει να προσευχόμαστε, αγαπητοί μου, είναι λόγος ανάγκης· είναι για να μιλήσει η ψυχή μας με τον Θεό. Πρέπει να μας είναι ανάγκη αυτό. Αν είναι ανάγκη ψυχής για το παιδί να μιλάει με την μάνα του και η μάνα με το παιδί, πρέπει να μας είναι πιο μεγάλη ανάγκη να μιλάμε, να προσευχόμαστε στον Δημιουργό μας Θεό.
Αλλά υπάρχει και άλλος λόγος, αδελφοί, για τον οποίο πρέπει και επιβάλλεται να προσευχόμαστε. Και ο λόγος αυτός είναι για τα όσα μας συμβαίνουν σ᾽ αυτήν την ταλαίπωρη ζωή. Η ζωή αυτή, όπως το λέει παραστατικά η Αγία Γραφή, η ζωή αυτή είναι «μια λεκάνη που έχει τα δάκρυά μας». «Κοιλάδα του κλαυθμώνος» (Ψαλμ. 83,7)! Ή, για να μιλήσω με άλλη εικόνα, που έλεγε σήμερα το Ευαγγέλιο, η ζωή αυτή μοιάζει με μια θάλασσα. Και η θάλασσα αυτή δεν είναι ήρεμη και γαλήνια – αχ, θάλασσα μπαμπέσα! – αλλά η θάλασσα της ζωής είναι τρικυμισμένη. Υψώνονται τα κύματά της και κτυπάμε τα πλοιαράκια μας, δηλαδή την οικογένεια του καθενός μας, και κινδυνεύουμε να βουλιάξουμε. Και για το πλοίο που ήταν μέσα οι Μαθητές, μας είπε σήμερα το Ευαγγέλιο, ότι «ην βασανιζόμενον υπό των κυμάτων»! Μας κτυπάνε τα κύματα της αμαρτίας και της αδικίας, του πόνου και των θλίψεων, μας κτυπάνε και μας πληγώνουν και κινδυνεύουμε να πνιγούμε.
Από που τώρα σ᾽ αυτά τα κακά που μας συμβαίνουν, χριστιανοί μου, από που θα βρούμε βοήθεια; Όλοι είναι αδύναμοι, αλλά είναι και ψεύτες. Όλοι μας απάτησαν. Που θα καταφύγουμε για βοήθεια και στηριγμό; Αλλά έχουμε ως όπλο δυνατό και παντοδύναμο την προσευχή. Αυτή την σύντομη προσευχή, που είπε ο Πέτρος στον Χριστό, όπως ακούσαμε στο σημερινό Ευαγγέλιο. Όταν ο Πέτρος είδε στην θάλασσα να σηκώνονται ψηλά τα κύματα και ο άνεμος να είναι δυνατός, φοβήθηκε, γιατί άρχισε να βουλιάζει, και είπε δυνατά: «Κύριε, σώσον με»! Και ο Χριστός άπλωσε το παντοδύναμο χέρι Του και τον έσωσε από τον πνιγμό. «Κύριε, σώσόν με», μικρή, σύντομη, αλλά δυνατή η προσευχή αυτή, χριστιανοί μου. Να την λέμε τακτικά κάθε μέρα και πολλές φορές την ημέρα. «Κύριε, σώσόν με»! Να την λέτε και για τους άλλους. «Κύριε, σώσε τα παιδιά μου», «Κύριε, σώσε την πατρίδα μας», «Κύριε, σώσε όλους τους χριστιανούς». «Κύριε, σώσον τον λαόν Σου και ευλόγησον την κληρονομίαν Σου»!
Με πολλές ευχές,
† Ο Μητροπολίτης Γόρτυνος και Μεγαλοπόλεως Ιερεμίας
