Του Σεβ. Μητροπολίτου Φθιώτιδος κ. Νικολάου
Τήν 28η Οκτωβρίου ο Ελληνισμός πανηγυρίζει τήν επέτειο τού ιστορικού ΟΧΙ, πού βροντοφώναξε διά στόματος τού τότε πρωθυπουργού ολόκληρο τό Έθνος στόν αδίστακτο έχθρό. Ημέρα εθνικής μνήμης καί προβληματισμού. Ημέρα πού μάς φέρνει καί πάλι μπροστά στην ένδοξη ιστορία μας καί ξαναζωντανεύει τό προγονικό μας ήθος.
Όσοι έζησαν τό εφιαλτικό ξύπνημα τής 28ης Οκτωβρίου τού 1940 καί στή συνέχεια υπέστησαν όλα τά δεινά τής κατοχής καί τού πολέμου, συγκλονίζονται σήμερα καί θαρρούν πώς στ’ αυτιά τους ακόμα αντηχούν τά λόγια τού πρωθυπουργικού διαγγέλματος. «Η στιγμή επέστη, πού θά αγωνισθώμεν διά τήν ανεξαρτησίαν τής Ελλάδος, τήν ακεραιότητα καί τήν τιμή της. Η Ελλάς δέν πολεμά διά τήν νίκη. Πολεμά διά τήν δόξαν καί τήν τιμήν της».
Τότε η αδούλωτη ελληνική ψυχή αντιτάχθηκε σέ οκτώ εκατομμύρια λόγχες καί βγήκε αλώβητη ανάμεσα από τή φωτιά καί τό θάνατο. Η αθάνατη ελληνική δόξα φώτιζε τά μονοπάτια τής νίκης καί τού θριάμβου καί η Ελευθερώτρια Θεοτόκος σκέπαζε μέ τό πέπλο τής χάριτός της τόν αγωνιζόμενο λαό. «Τά θηρία τής αποκαλύψεως» ξερνούσαν φωτιά καί σίδερο γιά νά κάμψουν τήν αντίσταση τής γενναίας ελληνικής ψυχής, αλλ’ εκείνη γονατιστή μπροστά στόν Ελευθερωτή Χριστό έπαιρνε δύναμη και ελπίδα.
Τό θαύμα τού 40 ήταν θαύμα τής πίστεως καί τής εθνικής ομοψυχίας. Τό προγονικό εθνικό μεγαλείο ξαναβρήκε τούς εκφραστές του. Ο Έλληνας στρατιώτης έγινε τότε σύμβολο ηρωισμού καί αυτοθυσίας. Η φιλειρηνική Ελλάδα μέ τή γενναία αντίστασή της έριξε κεραυνούς καί εδίδαξε τούς λαούς πώς πρέπει νά μάχονται γιά τά ιδανικά.
Εβδομήντα δύο χρόνια έχουν περάσει από τότε καί η εθνική επέτειος υποτονικά εορτάζεται από έναν λαό πού περισσότερο ενδιαφέρεται γιά τό τί θά φάει καί τί θά πιεί καί λιγότερο ασχολείται μέ τίς ιστορικές μνήμες. Βέβαια τυπικά γίνονται οι δοξολογίες, οι παρελάσεις, οι ομιλίες στά σχολεία, ακούγονται τά μηνύματα τών πολιτικών μας ηγετών, ουσιαστικά όμως διεξάγονται μέσα σ’ ένα κλίμα εθνικής καί πνευματικής καταπτώσεως. Ο σημερινός Έλληνας –έτσι τουλάχιστον δείχνουν τα γεγονότα- φαίνεται ότι απεργάζεται τήν αυτοκαταστροφή του.
Κρημνίζει σύμβολα, ισοπεδώνει τόν πολιτισμό του, καίει τό ιστορικό του αρχείο, εκφυλίζεται πρός όλες τίς κατευθύνσεις. Μέ αγωνία διαπιστώνουμε τή σήψη πού σιγά σιγά επεκτείνεται σέ ολόκληρο τό σώμα τής κοινωνίας μας. Δέν είναι μόνο η βία τών εγκληματιών, η αντιεξουσιαστική μανία τών αναρχικών, τό εθνοκτόνο μικρόβιο τής διχόνοιας, η σκοτεινή δράση τών τρομοκρατικών οργανώσεων, αλλά κυρίως είναι η αδιαφορία τού λαού γιά όσα συμβαίνουν γύρω του, η θανάσιμη αδιαφορία γιά μιά επιδημία πού συνεχώς εξαπλώνεται καί απειλεί τήν ίδια του τή ζωή. Αυτό είναι τό πιό ανησυχητικό φαινόμενο τής συγχρόνου εκφυλισμένης ελληνικής πραγματικότητας.
Η Ελλάδα σήμερα είναι ανοχύρωτη πνευματικά. Τά νεύρα πού συγκρατούν τό σώμα της όρθιο παραλύουν. Οι εθνικοί κίνδυνοι μάς κυκλώνουν από τό Βορρά καί τήν Ανατολή. Εξωτερικά υπάρχει ο φόβος καί εσωτερικά αλληλοσπαρασσόμαστε. Οι εχέφρονες Έλληνες αγωνιούν γιά τό μέλλον. Τί θά γίνει άν ξαφνικά κτυπήσει ο εχθρός; Μέ πιό σθένος θά πολεμήσει η νεολαία μας; Ποίος θά βγάλει από τό λάκκο τής περιφρονήσεως καί τής χλεύης τά ιδανικά; Θά ξαναβρεί τή δύναμη η ελληνική ψυχή νά σηκώσει τό ανάστημα της ή μήπως έχει προχωρήσει τόσο η σήψη, ώστε νά έχει χαθεί κάθε ελπίδα;
Οι πρόγονοί μας πολέμησαν μέ πίστη καί ομοψυχία. Αυτές οι δύο δυνάμεις δημιούργησαν τό έπος τής Αλβανίας. Εθνική ομοψυχία καί πίστη είναι το μήνυμα τής σημερινής μεγάλης εθνικής επετείου.
Νά παραμερίσουμε τίς διαφορές καί τίς αντιθέσεις καί μέ ένα φρόνημα νά βαδίσουμε τό δρόμου τού εθνικού μας μεγαλείου καί τής τιμής.
Τό ΟΧΙ τού 1940 ως σύμβολο αντιστάσεως κατά παντός εχθρού άς γίνει φωτεινό ορόσημο πού θά καθοδηγεί τό λαό μας στό δρόμο τού θριάμβου καί τής νίκης.
