Του Σεβ. Μητροπολίτη Ζιμπάμπουε Σεραφείμ
Στο Πατριαρχικό του μήνυμα προς τους Συνέδρους του 27ου ετήσιου Διεθνούς Χριστιανικού Συνεδρίου Ορθοδόξου Πνευματικότητας (3 – 7 Σεπτεμβρίου) που οργάνωσε η γνωστή Αδελφότητα της Ιεράς Μονής Bose στην Ιταλία με θέμα «Η κλήση στην εν Χριστώ Ζωή», η Α.Θ.Μ. ο Πάπας και Πατριάρχης Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής κ.κ. Θεόδωρος τόνισε ότι:
«Το θέμα του συνεδρίου σας είναι πολύ σημαντικό για την ταραγμένη εποχή μας. Μας δίνει μια ελπίδα για να ηρεμήσει ο κόσμος, να ακούσομε τη κλήση του Θεού διά την εν Χριστώ σωτηρίαν μας μέσα από τη συμμετοχή μας εις την ζωή του Κυρίου και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού.
Η κλήση του Ιησού Χριστού προς τους πρώτους Μαθητές του, τους αδελφούς Ανδρέα και Πέτρο ήταν πολύ απλή «ακολουθείστε με και θα σας κάνω αλιείς ανθρώπων» (Ματθ. 4,19). Το ίδι ο και για τους αδελφούς Ιάκωβο και Ιωάννη, άφησαν τα πάντα και τον ακολούθησαν, όπως πρέπει να κάνουν οι μοναχοί και οι μοναχές. Για να γίνουμε λοιπόν Μαθητές του Χριστού πρέπει να θυσιάσουμε αυτά που έχουμε για να μπορέσουμε να πάρουμε αυτά που δεν έχουμε, τη ζωντανή μαρτυρία του Ιησού Χριστού μέσα στο κόσμο.
Η Εκκλησία μας για να συνεχίσει σήμερα το σωτηριολογικό της έργο του Ιησού Χριστού και των Αποστόλων του χ ρειάζεται ανθρώπους με τις ίδιες αρετές και την ίδια αυτοθυσία. Εκτός όμως από την οδό του μοναχισμού είναι και το μυστήριο του Γάμου, όπου πάλι ο άνθρωπος μπορεί να γίνει πάλι Μαθητής του Χριστού μέσα από τη διακονία του στο θεσμό της οικογένειας. Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος ονομάζει την οικογένεια όταν ζει χριστιανικά ως «Μικρή Εκκλησία».
Μια άλλη διάσταση της στάσης μας στην κλήση στην εν Χριστώ ζωή είναι το Ιεραποστολικό στοιχείο που βιώνουμε καθημερινά στην Αφρικανική Ήπειρον ανάμεσα σ’ όλες τις φυλές της γής. Είναι το στοιχείο της οικουμενικότητας και της παγκοσμιότητας της Ιεραποστολικής μας διακονίας. Ο Απόστολος των Εθνών σοφός Παύλος τονίζει ότι «ουκ ένι Ιουδαίος , ουδέ Έλλην, ουκ εν δούλος, ουδέ ελεύθερος, ούκ ένι άρσεν και θήλυ, πάντες γαρ υμείς εις εστί εν Χριστώ Ιησού» (Γαλ. 3,28).
Στ ον κόσμο του υλισμού και της αμαρτίας που ζούμε σήμερα, δεν πρέπει να ξεχνούμε ότι η κλήση μας εις την εν Χριστώ ζωή συνδέεται άμεσα για τη κλήση μας να γίνουμε μέτοχοι της Βασιλείας των Ουρανών. Αυτό άλλωστε μαρτυρείται από τη συγκεκριμένη ευαγγελική περικοπή που ακολουθεί για αιώνες η Ορθόδοξη Εκκλησία στη λειτουργική της ζωή. Αναφέρεται μάλιστα στην έναρξη του δημοσίου κηρύγματος του Ιησού Χριστού και τη διαβάζουμε κάθε χρόνο την Κυριακή μετά την εορτή των Θεοφανείων (Ματθαίου 4, 12 – 17).
Το βασικό περιεχόμενο του κηρύγματος του Ιησού Χριστού στην περικοπή αυτή αναφέρεται στη Μετάνοια και στη Βασιλεία των Ουρανών «από τότε ήρξατο ο Ιησούς κηρύσσειν και λέγειν, μετανοείτε, ήγγικε γάρ η Βασιλεία των Ουρανών» (Ματθ. 4,17).
Το κήρυγμα της Βασιλείας των Ουρανών συνδέεται με τη Μετάνοια με την έννοια ότι για να δώσει ο άνθρωπος την δυνατότητα στη ζωή του να ζήσει σύμφωνα με το θέλημα του Θεού, τις Θείες εντολές δηλαδή του Χριστού. Για να ανταποκριθεί επομένως ο άνθρωπος στη κλήση του Θεού και να ζήσει την εν Χριστώ ζωή, θα πρέπει να απορρίψει ό,τι έκανε κι ό,τι κάνει, που είναι αντίθετο με το θέλημα του Θεού, ό,τι δηλαδή είναι αντίθετο για το καλό της ανθρωπότητας και της κάθε είδους αδικίας κατά του διπλανού μας, ή ακόμη η αποτυχία μας να βοηθήσουμε κάποιο όταν μπορούμε που έχει την ανάγκη μας και αδιαφορούμε.
Πρέπει για να προχωρήσει ο άνθρωπος της αμαρτίας στο στάδιο της αγιότητας να συνειδητοποιήσει τα λάθη του, να είναι έτοιμος να ζητήσει συγγνώμη και να προσέλθει στο ιερό Μυστήριο της Εξομολογήσεως, διά να εξομολογηθεί τις αμαρτίες του και τα σφάλματα του και με την ποιμαντική καθοδήγηση του Πνευματικού του α προσπαθήσει, με την χάριν του Θεού, να διορθώσει τον εαυτόν του, είτε με την επανόρθωσιν κάποιων σφαλμάτων, εκεί που τούτο είναι δυνατόν, είτε με την προσπάθεια της αποφυγής της επαναλήψεως των ιδίων σφαλμάτων.
Μετά το στάδιο της Μετανοίας και της Εξομολογήσεως, ο πιστός με την πνευματική καθοδήγηση του πνευματικού του ιατρού, δηλαδή των κληρικών μας, εισέρχεται πλέον στο δεύτερο στάδιο το ασκητι ό, που χαρακτηρίζεται με τον αγώνα της αποβολής των παθών μας, της νίκης κατά των ελαττωμάτων μας, του φθόνου, της πλεονεξίας, του υλισμού, του μίσους, της κακίας, της φιλοκατηγορίας, του εγωϊσμού και τόσων άλλων ψυχοφθόρων κακών συνηθειών, όπως το κάπνισμα και το αλκοόλ και τα ναρκωτικά και το κουμάρι, χαρτοπαίγνια, καζίνο και τυχερά παιχνίδια, που μας κρατούν μακριά από την αγνή και άδολη αγάπη, που μας οδηγούν στο επόμενο στάδιο της πνευματικής ζωής. Μια καθημερινή αμαρτία στο χώρο της οικογένειας είναι οι βρισιές κ αι οι αγνώμονες επιθέσεις μεταξύ των συζύγων, μεταξύ γονέων και των παιδιών τους και ανάμεσα στα αδέλφια και στους γαμπρούς και τις νύφες και τις πεθερές. Αυτό συμβαίνει όταν κάποιος απομακρύνεται από την επικοινωνία του και την κοινωνία του με το Θεό, που ξεκινά με την ταπείνωση, την υπομονή και την μετάνοια και φθάνει μέχρι την θεία εξομολόγηση και την συμμετοχή μας στην Θεία Κοινωνία.
[irp posts=”520687″ name=”Πώς να βγαίνει στο πεδίο της μάχης ο στρατιώτης του Χριστού”]
Το επόμενο στάδιο της υπεύθυνης χρισ τιανικής ζωής είναι το ασκητικό και το αγιαστικό, όπου με την επάξια συμμετοχή μας στα ιερά Μυστήρια της Εκκλησίας μας και μάλιστα στο Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας, προετοιμάζουμε τους εαυτούς μας με την καθοδήγηση πάλι των Πνευματικών μας Κληρικών και μάλιστα του Επισκόπου μας, να μεταμορφώσουμε την Κόλαση του Κόσμου σε Βασιλεία των Ουρανών. Για να φτάσουμε σε αυτό το επίπεδο πρέπει πρώτα να μετατρέψουμε το δικό μας σπίτι, τη δική μας οικογένεια σε Παράδεισο, με την αλληλοκατανόηση, την αλληλοϋποστήριξη, τον αλληλοσεβασμό, την αγάπη μας, τη καλοσύνη μας και το χαμόγελο μας, χωρίς θυμούς και νεύρα και φασαρίες και πικρόχολα και επιθέσεις και αλληλοκατηγορίες για ασήμαντα μικροπράγματα, όπως συμβαίνει στους ανθρώπους που ζουν μακριά από το Θεό. Πρέπει να αισθανόμαστε συνέχεια με τη σιωπηλή προσευχή μας την παρουσία του Χριστού και μετά να ανοίγουμε το στόμα μας για να μη πληγώνουμε κανένα. Κι όταν κάνουμε το σωστό για το κοινό καλό της οικογένειας και της κοινωνίας, σταματούμε να καυγαδίσουμε για ασήμαντους λόγους τι θα πει ο καθένας για ό,τι κάνουμ και που θα πάμε.
Μπορεί κανείς να γίνει πιο υπεύθυνος χριστιανός όταν προσπαθεί να μιμηθεί το σωτηριώδες παράδειγμα του Ιησού Χριστού, να αφήνει την αγάπη να γεμίζει τη καρδιά του και μετά να την αφήνει να απλώνεται και στους διπλανούς του. Να αισθανόμαστε, όπως Εκείνος, ότι τα προβλήματα των συνανθρώπων μας είναι και δικά μας προβλήματα και να προσπαθούμε να συμβάλουμε με τη προσευχή μας και την σ μμετοχή μας στην αντιμετώπισή τους και στην λύση τους. Να μετέχουμε δηλαδή στη ζωή του Χριστού. Τότε, επειδή ακριβώς εργαζόμαστε, με τις ταπεινές μας δυνάμεις, για το καλύτερο στο κόσμο που ζούμε, έρχεται ως ευλογία Θεού η χάρις του Θεού ανάμεσά μας και προγευόμαστε την Βασιλεία των Ουρανών, που θα ζήσουν οι άγιοί μας, αυτοί δηλαδή που προσπαθούν να ζουν σύμφωνα με το θέλημα του Θεού.
Έτσι ο καθένας α πό εμάς, κάνοντας το δικό του προσωπικό αγώνα με τη δυνατότητα της ελεύθερης επιλογής που μπορεί να κάνει στη ζωή του, μπορεί με την χάριν του Θεού να έχει τη δυνατότητα αυτή της σωτηρίας, να γίνει μέτοχος της Βασιλείας των Ουρανών.
Η εν Χριστώ σωτηρία μας τελικά ξεκινά μέσα από την προσπάθεια μας να συμβάλουμε στην σωτηρία του διπλανού μας. Κι αυτό μπορεί να επιτευχθεί μέσα πό την θετική χρησιμοποίηση των θείων χαρισμάτων που ο καθένας μας παίρνει κατά την ημέρα της Βαπτίσεως του.
Ο Απόστολος Παύλος τονίζει ότι στο καθένα μας δόθηκε η χάρις κατά το μέτρο της δωρεάς του Χριστού, αναδεικνύοντας Αποστόλους, Προφήτες, Ευαγγελιστές, Ποιμένες και Διδασκάλους (Εφεσίους 4,7- 13).
Τα μεγάλα κοινωνικά προβλήματα της εποχής μας, όπως το πρόβλημα της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, της τρομοκρατίας, των τοπικών συγκρούσεων, της ανασφάλειας, της φτώχειας, των μολυσματικών ασθενειών, των ναρκωτικών, των φυλετικών διακρίσεων και της ανεργίας, θα βρουν την λύσιν τους με την βοήθεια του Θεού, όταν όλοι μας εργασθούμε με συναίσθηση ευθύνης για την επικράτηση της Βασιλείας του Θεού ανάμεσά μας, με την συμμετοχή μας και την συμβολή μας στην ειρηνική και δίκαιη λύσιν στα μεγάλα προβλήματα που η Ανθρωπότητα αντ ιμετωπίζει.
Η ευαισθησία μας να προστατευθούν τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, να τελειώσει το πρόβλημα της φτώχειας, να σεβασθούμε τη Δημιουργία του Θεού, δηλαδή το Περιβάλλον και η προστασία των δημοκρατικών θεσμών θα συμβάλουν γόνιμα και δημιουργικά στη κοινή προσπάθεια για την επικράτηση της ευημερίας και της ειρηνικής συνύπαρξης των Λαών».
*Το Πατριαρχικό Μήνυμα ανέγνωσε ο εκπρόσωπος ου Αλεξανδρινού Προκαθημένου σε Διεθνή Συνέδρια Σεβ. Μητροπολίτης Ζιμπάμπουε Σεραφείμ
