του Μητροπολίτου Καισαριανής, Βύρωνος και Υμηττού Δανιηλ
(από το Σαββατιάτικο ένθετο της Δημοκρατίας για την Ορθοδοξία)
Επειδή η Εκκλησία μας συστρατεύεται στον αγώνα κατά των ναρκωτικών και της εξάρτησης από τις διάφορες ουσίες κρίνεται αναγκαίο να καταθέσουμε ως ποιμένες της Εκκλησίας την άποψή μας για την μάστιγα αυτή που απαξιώνει τους νέους, διαλύει την ζωή τους και τους οδηγεί στον όλεθρο επισημαίνοντας ότι:
1. Τα ναρκωτικά γενικότερα είναι καρποί του τρόπου της ζωής μας. Η κοινωνία μας γεννά την άθλια κίνηση των νέων προς τα ναρκωτικά που τους οδηγεί στο θάνατο.
Τα ναρκωτικά είναι το θλιβερό σύμπτωμα της ηθικής κρίσεως και βαθειάς παρακμής που βιώνουμε στην διαλυμένη κοινωνία μας, που είναι η ίδια ναρκωμένη.
2. Το πρόβλημα δεν αντιμετωπίζεται αν ντυθούμε την άψογη ρεντιγκότα και υιοθετήσουμε την άτεγκτη ετυμηγορία του Ιαβέρη που επιζητεί την αμείλικτη τιμωρία του κάθε άθλιου Γιάννη Αγιάννη, για να δημιουργήσουμε νέους αποσυνάγωγους και να διασώσουμε την κοινωνική ευπρέπεια και εντιμότητά μας.
3. Γινόμαστε συνένοχοι, όταν κλείνουμε τα μάτια μας εμπρός στους μεγαλόσχημους εγκληματικούς κακούργους, τους ηθικούς αυτουργούς των νεανικών πταισμάτων που είναι οι μεγάλοι αμετανόητοι και ανενόχλητοι ένοχοι της φρικτής κακοδαιμονίας που πλήττει την κοινωνία και αφανίζει τις ζωές των νέων μας.
4. Τα ναρκωτικά δεν τα χρειάζονται οι νέοι. Δεν είναι πρωτογενής ανάγκη επιβιώσεως. Η αναζήτηση των ουσιών εμφανίζεται ως συνέπεια άλλων εσωτερικών διεργασιών και πιεστικών αναγκών, τις οποίες για να διαχειρισθούν οι νέοι καταφεύγουν στην χρήση μεταπίπτουν και από την χρήση στην εξάρτηση από τις ουσίες.
5. Οι Αρχές ευρίσκονται ενώπιον ενός συνθέτου και δυσχερεστάτου προβλήματος, διότι οφείλουν να αντιμετωπίσουν τους εξηρτημένους νέους που έχουν συγχρόνως εμπλακεί σε παραβάσεις του ποινικού κώδικα συνδυάζοντας την βοήθεια για την απεξάρτηση τους από τις ουσίες και τον σωφρονισμό τους για την παράβαση. Η μονομερής θεώρηση των εξαρτημένων παραβατών δεν θεραπεύει και δεν αποκαθιστά τον νέο που πολύ εύκολα παρασύρεται είτε στην χρήση είτε στην παραβατικότητα.
6. Η απεξάρτηση επιτυγχάνεται όταν συντρέχουν αυστηρά συγκεκριμένες προϋποθέσεις που γνωρίζουν πολύ καλά όσοι υποβλήθηκαν σε προγράμματα απεξάρτησης. Επειδή λοιπόν η θεραπεία του εθισμού και η αποκατάσταση των νέων είναι δυσεπίτευκτο εγχείρημα προέχει η πρόληψη.
7. Αυτές οι διαπιστώσεις μας επιβάλλουν να θωρακίσουμε τους νέους μας για να αποφύγουν την αιχμαλωσία τους στην εξάρτηση και τον εθισμό από τις ουσίες, εργαζόμενοι προληπτικά. Τα ναρκωτικά δεν τα χρειάζονται:
α) Όσοι νέοι έχουν «πιστεύω» και νόημα ζωής.
β) Όσοι νέοι ζουν και απολαμβάνουν τη χαρά της οικογένειας.
γ) Οσοι νέοι διαμορφώνουν ήθος και χαρακτήρα μέσα από την παιδαγωγική διαδικασία του σχολείου και της σχέσεως παιδαγωγού και νέου.
δ) Οι νέοι με ισχυρή θέληση. Το πρόβλημα της εξάρτησης σχετίζεται με την κεντρική λειτουργία και δύναμη του ανθρωπίνου προσώπου, που είναι η θέληση. Η εξάρτηση αχρηστεύει και ακυρώνει την θέληση του νέου. Ο νέος δεν μπορεί να αντισταθεί στη στέρηση της ουσίας, επειδή πιστεύει ότι τον ελευθερώνει από τα προβλήματα που τον περισφίγγουν και του χαρίζει τούς ψεύτικους παράδεισους.
Γι’ αυτό και όλη η προσπάθεια πρόληψης η και θεραπείας ευρίσκεται σ’ αυτή την εργασία: Να αποκτήσει ο νέος ισχυρή θέληση να πει :
ΟΧΙ ΣΤΑ ΝΑΡΚΩΤΙΚΑ ΚΑΙ ΝΑ ΖΗΣΕΙ ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΑΠΟ ΕΞΑΡΤΗΣΕΙΣ.
ΟΠΟΙΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΚΙ ΑΝ ΤΟΝ ΤΑΛΑΙΠΩΡΟΥΝ
ΤΑ ΝΑΡΚΩΤΙΚΑ ΔΕΝ ΑΠΟΤΕΛΟΥΝ ΛΥΣΗ ΑΛΛΑ ΔΙΑΛΥΣΗ
