ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΟ ΕΓΚΥΚΛΙΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΓΟΡΤΥΝΟΣ ΙΕΡΕΜΙΑ
ΚΑΛΟ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ!
1. Η σημερινή Κυριακή, αδελφοί μου χριστιανοί, λέγεται «Κυριακή της Τυρινής». Καί λέγεται έτσι γιατί σήμερα στην νηστεία μας για την Μεγάλη Τεσσαρακοστή αποκόπτουμε και τα γαλακτερά, ενώ την προηγούμενη εβδομάδα, την «Κυριακή των Απόκρεω» είχαμε αποκόψει από τα κρεατικά. Καί τώρα, από αύριο, μπαίνουμε στο γλυκό στάδιο της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής.
Ω, Αγία και Μεγάλη Τεσσαρακοστή! Με τις νηστείες σου, με τις γονυκλισίες σου, με τις κατανυκτικές Ακολουθίες και τους Χαιρετισμούς στην Παναγία μας για την μεγάλη εορτή του Ευαγγελισμού! Καλή Τεσσαρακοστή να έχουμε, αδελφοί μου χριστιανοί, και ο κάθε ένας, όσο το μπορεί, ας αγωνιστεί, με την Χάρη του Θεού, για τον καθαρμό της ψυχής του. Εκείνο το οποίο πρέπει να γνωρίζουμε όλοι, αγαπητοί μου, είναι ότι η περίοδος αυτή είναι πένθιμη. Πένθιμη, γιατί ο καθένας μας πρέπει ιδιαίτερα την περίοδο αυτή να θυμηθεί τα αμαρτήματά του και να κλάψει γι᾽ αυτά και πένθιμη έπειτα γιατί η περίοδος αυτή μας πηγαίνει στην Μεγάλη Εβδομάδα, στα Σεπτά Πάθη του Κυρίου μας Ιησού Χριστού.
Αλλά πέστε μου τώρα, χριστιανοί μου, πως συμβιβάζονται την σημερινή ημέρα, με το άνοιγμα της αγίας αυτής και κατανυκτικής περιόδου, τα καρναβάλια και οι κοσμικές εκδηλώσεις; Πάντοτε τα καρναβάλια απαγορεύονται, γιατί είναι ειδωλολατρικά κατάλοιπα, αλλά την σημερινή ημέρα, στο άνοιγμα της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, απαγορεύονται ακόμη περισσότερο για τους χριστιανούς. Είναι σατανική πομπή τα καρναβάλια και ο χριστιανός με το βάπτισμά του ομολόγησε ότι «αποτάσσεται τω Σατανά και πάσι τοις έργοις αυτού και πάση τη πομπή αυτού». Καί πομπή του διαβόλου, ξαναλέγω είναι ο καρνάβαλος.
2. Αλλά η σημερινή Κυριακή, αδελφοί, η Κυριακή της Τυρινής, είναι ιδιαίτερα λυπηρή ημέρα και πένθιμη, γιατί σ᾽ αυτήν την ημέρα μας θυμίζει η Εκκλησία την μεγάλη ζημιά που έπαθε το ανθρώπινο γένος· ζημιά και που του έφερε την μεγάλη του δυστυχία. Σήμερα, αδελφοί μου χριστιανοί, η Εκκλησία μας καλεί να θυμηθούμε την εξορία του Αδάμ από τον Παράδεισο. Αχ, καταραμένη η ημέρα, που η Εύα άπλωσε το χέρι της και έφαγε τον απαγορευμένο καρπό. Καί από τότε ήλθε η φθορά στην ανθρώπινη φύση και όλες οι ταλαιπωρίες του ανθρώπινου γένους. Αφού λοιπόν ο Αδάμ και η Εύα αμάρτησαν, έχασαν την στενή τους σχέση με τον Θεό και γι᾽ αυτό εκδιώχθηκαν από τον Παράδεισο. Καί τότε λέγει το δοξαστικό που ακούσαμε χθες στον Εσπερινό, ότι «εκάθισεν Αδάμ απέναντι του Παραδείσου και έκλαυσε πικρώς». Έκλαψε, γιατί σκεπτόταν: Πού ήμουν και που ήρθα!… Τι είχα και τι έχασα!… Σ᾽ όλη μας την ζωή, αδελφοί μου, πρέπει να έχουμε αυτό το αδαμιαίο πένθος: Να κλαίμε για τις αμαρτίες μας και να ποθούμε λαχταριστά να ξαναμπούμε στον Παράδεισο που χάσαμε. Χάρα και μεγάλη ευλογία σ᾽ αυτόν που έχει δάκρυα μετανοίας και πόθο για τον Παράδεισο. Όποιος το έχει αυτό, έχει ένα μεγάλο χάρισμα από τον Θεό και ας προσέχει να μην το χάσει.
3. Αφού λοιπόν, αγαπητοί μου, την σημερινή ημέρα η Εκκλησία μας θυμίζει τον χαμένο παράδεισο, θέλω να σας πω σ᾽ αυτό το σύντομο κήρυγμά μου λίγα λογάκια για τον παράδεισο. Κατά πρώτον σας λέγω ότι στην προσευχή μας πρέπει να ζητάμε να μας δώσει ο Θεός τον παράδεισο, την ουράνιο βασιλεία Του. Παλαιά ευχολόγια γράφουν αυτή την σύντομη προσευχή, που παρακαλώ να την λέτε: «Κύριε, μη στερήσης με της επουρανίου Σου βασιλείας». Οι παππούδες παλαιά και οι γιαγιάδες μας είχαν τον πόθο για τον παράδεισο και έλεγαν όταν πίναν το κρασί στο τραπέζι: «Άντε, καλό παράδεισο»!
Να λαχταράμε τον παράδεισο, αδελφοί μου χριστιανοί. Εκεί, όταν μπούμε σ᾽ αυτόν, θα έχουμε αμέσως όλα τα πνευματικά αγαθά που ζητάει η ψυχή μας, χωρίς κανένα κακό. Χωρίς καμμιά ενόχληση. Αλλά το πιο γλυκό στον παράδεισο θα μας είναι το ότι θα χαιρόμαστε αιώνια την συντροφιά με τον Ιησού Χριστό και την Υπεραγία Θεοτόκο. Την συντροφιά με τους αγγέλους και όλους τους αγίους. Αυτή την χαρά θα την έχουμε αιώνια, χωρίς τον φόβο ότι θα την χάσουμε κάποτε.
4. Δυό οδοί, χριστιανοί μου, δυό «στράτες», όπως το λέγει ο άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης, μας πάνε για τον παράδεισο.Η μία οδός λέγεται «αθωότητα». Δεν είναι για μας η οδός αυτή, γιατί όλοι μας είμαστε μολυσμένοι. Αυτή η οδός είναι για τα αθώα νήπια τα βαπτισμένα. Γονείς, που χάσατε τόσο μικρό παιδί από την αγκαλιά σας, μην κλαίτε γι᾽ αυτό. Έχει εκλεκτή θέση στην Βασιλεία του Θεού μαζί με τα νήπια της Βηθλεέμ, που σφάχτηκαν από τον Ηρώδη, όταν γεννήθηκε ο Χριστός. Εμείς οι άλλοι, οι μεγάλοι, οι μολυσμένοι με αμαρτίες, πρέπει να βαδίσουμε την άλλη οδό για τον παράδεισο. Η οδός αυτή λέγεται ΜΕΤΑΝΟΙΑ. «Εύρω καγώ την οδόν διά της μετανοίας»!
Ας ευχαριστήσουμε τον Θεό, που μας έδωσε την μετάνοια ως «οδό», ως τρόπο δηλαδή για να μπούμε στον παράδεισο. – Λοιπόν, χριστιανοί μου, σκεπτόμενοι τον γλυκό παράδεισο, για τον οποίο μας έπλασε ο Θεός, εμπρός, ας ζήσουμε βίο μετανοίας, για να μας ελεήσει ο Θεός και να μας πάρει κοντά Του, στην Βασιλεία Του. «Μετάνοια» δε σημαίνει να πιστεύουμε για τον εαυτό μας ότι είμαστε αμαρτωλοί, ότι είμαστε πολύ αμαρτωλοί και ότι όλοι οι άλλοι είναι καλύτεροι από μας. Όποιος ζη πραγματικά την μετάνοια, αυτός δεν σηκώνει κεφάλι για να κατηγορήσει τον άλλο, αλλά βλέπει συνεχώς τα δικά του χάλια και λέει συνέχεια: «Θεέ μου, λυπήσου με τον αμαρτωλό». «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησέ με»!
Χριστιανοί μου, σας δίνω την καλύτερη ευχή: «Καλό παράδεισο »! Ευχηθείτε και για μένα το ίδιο. Ας αφήσουμε τα πείσματα και τα μεταξύ μας μαλώματα για το «εγώ» μας, γιατί αυτά δεν μας πάνε στον παράδεισο. Ο μεγαλύτερος πόθος στην καρδιά μας ας είναι ο παράδεισος και ας μη λησμονούμε την προσευχή: «Κύριε, μη στερήσης με της επουρανίου Σου βασιλείας». Χριστιανοί μου, καλό παράδεισο!
