Η μάχη για δικαιοσύνη και η στοχοποίηση της Μαρίας Καρυστιανού και από εκκλησιαστικούς!-Η τραγωδία των Τεμπών παραμένει μια ανοιχτή πληγή για την ελληνική κοινωνία.
Του Γιάννη Παπανικολάου – ΒΗΜΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ
Οι 57 νεκροί του δυστυχήματος και οι οικογένειές τους απαιτούν δικαιοσύνη, όμως η πορεία της έρευνας και η στάση του κράτους δεν αφήνουν περιθώρια αισιοδοξίας.
Στο επίκεντρο αυτού του αγώνα βρίσκεται η Μαρία Καρυστιανού, πρόεδρος του Συλλόγου Συγγενών Θυμάτων «Τέμπη 2023», η οποία από την πρώτη στιγμή διεκδικεί αλήθεια και απόδοση ευθυνών.
Ωστόσο, αντί να βρίσκει υποστήριξη από όλους τους θεσμούς, δέχεται λεκτικές επιθέσεις ακόμη και από ανθρώπους που θα έπρεπε να διδάσκουν την αγάπη και τη συμπόνια.
Μητροπολίτης και ιερέας, με δημόσιες τοποθετήσεις τους, επιτέθηκαν λεκτικά εναντίον της, προκαλώντας αγανάκτηση και ερωτήματα για το ποιος πραγματικά εκπροσωπεί τις χριστιανικές αξίες.
Δύο περιστατικά που εκθέτουν την Εκκλησία
Το πρώτο περιστατικό αφορά διαδικτυακή ανάρτηση από προφίλ που φέρεται να ανήκει σε Μητροπολίτη, μέσω της οποίας εξαπολύθηκε πρωτοφανής επίθεση εναντίον της κ. Καρυστιανού. Οι χαρακτηρισμοί που χρησιμοποιήθηκαν δεν τιμούν σε καμία περίπτωση κάποιον που εκπροσωπεί την Εκκλησία.
Το δεύτερο περιστατικό αφορά ιερέα, ο οποίος, αντί να δείξει σεβασμό στον αγώνα μιας χαροκαμένης μητέρας, προχώρησε σε λεκτική επίθεση εναντίον της. Τέτοιες συμπεριφορές προκαλούν θλίψη και οργή, καθώς αποκαλύπτουν μια επικίνδυνη νοοτροπία μισαλλοδοξίας σε ανθρώπους που θα έπρεπε να πρεσβεύουν το αντίθετο.
Πόσο χριστιανικό είναι αυτό;
Ο Χριστιανισμός διδάσκει την αγάπη, τη συγχώρεση και τη συμπόνια. Πώς λοιπόν είναι δυνατόν κληρικοί να επιτίθενται λεκτικά σε μια μητέρα που έχασε το παιδί της και αγωνίζεται για δικαιοσύνη; Αυτές οι συμπεριφορές δεν έχουν καμία σχέση με το μήνυμα του Ευαγγελίου και εκθέτουν όχι μόνο τα άτομα που τις εκφράζουν, αλλά και την Εκκλησία συνολικά.
Η Εκκλησία έχει ιστορικά σταθεί δίπλα στους ανθρώπους που υποφέρουν. Σήμερα, η Μαρία Καρυστιανού και οι 57 οικογένειες των θυμάτων των Τεμπών βρίσκονται σε μια από τις πιο δύσκολες στιγμές της ζωής τους. Αντί να τους αγκαλιάσουν οι κληρικοί, βλέπουμε μεμονωμένες περιπτώσεις όπου επιλέγουν να τους επιτεθούν. Αυτό είναι λίαν επιεικώς απαράδεκτο.
Η Εκκλησία πρέπει να αναλάβει τις ευθύνες της
Δεν αρκεί να καταδικάζουμε απλώς αυτά τα περιστατικά. Πρέπει να υπάρξει άμεση και ουσιαστική αντίδραση από τις ανώτατες εκκλησιαστικές αρχές. Το Οικουμενικό Πατριαρχείο, η Αρχιεπισκοπή Αθηνών και όλες οι τοπικές εκκλησίες οφείλουν να πάρουν ξεκάθαρη θέση και να επιβάλουν επιτίμιο στους υπευθύνους αυτών των λεκτικών επιθέσεων.
Η σιωπή ή η αδράνεια ισοδυναμεί με συνενοχή. Αν η Εκκλησία δεν λάβει μέτρα, θα στείλει το μήνυμα ότι ανέχεται τέτοιες συμπεριφορές. Και αυτό θα έχει τεράστιο κόστος στην εμπιστοσύνη που της δείχνουν οι πιστοί.
Η Εκκλησία ως φορέας αγάπης, όχι διχασμού
Η πλειονότητα των κληρικών στηρίζει τον αγώνα για δικαιοσύνη και στέκεται δίπλα στις οικογένειες των θυμάτων. Ωστόσο, τα μεμονωμένα περιστατικά δεν μπορούν να αγνοηθούν. Πρέπει να γίνουν σαφή βήματα ώστε τέτοιες συμπεριφορές να μην επαναληφθούν.
Η Εκκλησία δεν μπορεί να λειτουργεί ως φορέας διχασμού, αλλά ως πηγή ελπίδας και παρηγοριάς. Αν συνεχίσουν να εμφανίζονται τέτοιες φωνές μίσους μέσα στους κόλπους της, τότε θα χάσει τον πραγματικό της ρόλο. Και σε μια κοινωνία που βιώνει τόσες αδικίες, αυτό θα είναι το μεγαλύτερο πλήγμα.
