ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ : Γιώργος Θεοχάρης – «ΒΗΜΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ»- Κάλεσμα προς τον λαό να βιώσει το μήνυμα της γεννήσεως του Θεανθρώπου Χριστού και να ξεπεράσει κάθε έπαρση που νεκρώνει τον άνθρωπο, όπως τονίζει, απευθύνει σε αποκλειστικό άρθρο του στο «ΒΗΜΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ» ο Μητροπολίτης Φιλαδελφείας κ. Μελίτων .Ταυτόχρονα ο Ιεράρχης του Οικουμενικού Θρόνου, αναφέρεται στα ανθρώπινα κατασκεύασματα που όπως λέει , ας αναρωτηθούμε, τι θα γίνει εάν ξεπεράσουν τον άνθρωπο …
ΑΝΑΛΥΤΙΚΑ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΦΙΛΑΔΕΛΦΕΙΑΣ Κ. ΜΕΛΙΤΩΝΟΣ ΣΤΟ «ΒΗΜΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ»
Ἀληθῶς, «ὁ Πατὴρ εὐδόκησεν· ὁ Λόγος σὰρξ ἐγένετο· καὶ ἡ Παρθένος ἔτεκε Θεὸν ἐνανθρωπήσαντα». Μέγα καί ἄρρητον και «ξένον και παράδοξον» τό Μυστήριον τῶν Χριστουγέννων, πίστει καί καρδίας πόθῳ προσκυνούμενον, «ψυχαῖς (δέ) καθαραῖς καὶ ἀρρυπώτοις χείλεσι» βιούμενον.
«Ἡ Παρθένος σήμερον τὸν Ὑπερούσιον τίκτει… δι᾽ ἡμᾶς γὰρ ἐγεννήθη παιδίον νέον ὁ πρὸ αἰώνων Θεός», ὁμολογοῦμεν καί προσάγοντες “τῷ ἀπροσίτῳ”», ὡς ἄλλα δῶρα χρυσοῦ καί λιβάνου καί σμύρνης, τό “βεβορβορωμένον σπήλαιον” τοῦ εἶναι μας, συμψάλλομεν σήμερον “μετὰ Ἀγγέλων καὶ τῶν Ποιμένων”, μετά χαρᾶς, δακρύων καί προσδοκίας οἱ Ὀρθόδοξοι πιστοί: “Δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῷ καὶ ἐπὶ γῆς εἰρήνη, ἐν ἀνθρώποις εὐδοκίᾳ” (Λουκ. 2,14).
Ἡ Θεία Οἰκονομία τῆς σωτηρίας τοῦ κόσμου, τό ἔργον τοῦ Χριστοῦ, εἶναι ἔργον τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ. Ὁ Πατήρ εὐδοκεῖ, ὁ Υἱός σαρκοῦται καί ἡ Παρθένος Μαρία τίκτει ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι τόν «πρωτότοκον πάσης κτίσεως» (Κολ. 1,15)
«Ὁ ἀχώρητος παντὶ ἐχωρήθη» ἐν τῇ γαστρί τῆς Παρθένου Μαρίας. Καί γεννηθείς ὡς ἄνθρωπος ἀνέπλασε τόν «κατ᾽ εἰκόνα» Αὐτοῦ πλασθέντα ἄνθρωπον θεόν κατά χάριν. Ὁ ἄνθρωπος ἀπεστάτησεν ἀπό τοῦ Θεοῦ. Ἀλλ᾽ ὁ Θεός ἐχρησιμοποίησεν, οὕτως είπεῖν, τήν ἀποστασίαν τοῦ ἀνθρώπου, τοῦ Ἀδάμ καί τῆς Εὔας καί πασῶν τῶν γενεῶν, διά τήν ἀνάδειξίν του εἰς κατά χάριν θεόν καί υἱόν του.
Εἶναι ἀποκαλυπτική ἡ μαρτυρία τοῦ ὑμνωδοῦ: «Ἐψεύσθη πάλαι Ἀδάμ, καὶ θεὸς ἐπιθυμήσας οὐ γέγονεν. Ἄνθρωπος γίνεται Θεός, ἵνα θεὸν τὸν Ἀδὰμ ἀπεργάσηται».
Ὁ ἄνθρωπος δέν ἐδημιουργήθη διά νά παραμείνῃ αὐτό πού εἶναι, ἀλλά διά νά καταστῇ αὐτό πού ἔλαβε τήν δυνατότητα νά γίνῃ. Καί τό πραγματικόν μεγαλεῖον τοῦ ἀνθρώπου εὑρίσκεται εἰς αὐτό, τό ὁποῖον ἠθέλησεν ἐξ ἀρχῆς ὁ Δημιουργός του νά δεχθῇ καί νά πραγματοποιήσῃ αὐτεξουσίως ὁ ἄνθρωπος.
Τό μεγαλειῶδες καί ταυτοχρόνως φοβερόν αὐτό προνόμιον, τό αὐτεξούσιον, ἐδόθη εἰς τόν ἄνθρωπον διά τῆς «κατ᾽ εἰκόνα καὶ καθ᾽ ὁμοίωσιν» Θεοῦ δημιουργίας του. Οὕτω, τό μέλλον τοῦ ἀνθρώπου, πού καλλιεργεῖται εἰς τό ἑκάστοτε παρόν του, προσδιορίζεται ἀναλόγως πρός τήν αὐτεξούσιον θέλησιν, τόν πόθον καί τό φιλότιμόν του.
Ὁ ἄνθρωπος δέν ἔχει τίποτε ἰδικόν του, οὔτε δύναται νά δημιουργήσῃ καί τό παραμικρόν ἀκόμη ἐκ τοῦ μηδενός. Ἔχει τό εἶναι του «δεδανεισμένον». Δύναται ὅμως νά κατορθώσῃ πράγματα μεγάλα καί ἐκπληκτικά. Ἰδίως μέ τήν σύγχρονον ἐπιστήμην καί τεχνολογίαν πραγματοποιεῖ μεγάλα ἐπιτεύγματα, πάντοτε ὅμως παροδικά καί παραδιδόμενα, ἑκουσίως ἤ ἀκουσίως, εἰς τήν λήθην τῶν αἰώνων.
Παραθεωρῶν τόν Δημιουργόν του ὁ ἄνθρωπος καί τοποθετῶν τόν ἑαυτόν του εἰς τήν θέσιν Του, διαστρέφεται καί καταστρέφεται. Ἐπαίρεται διά τά κατορθώματά του, ἐπαναπαύεται εἰς τάς δυνάμεις καί τάς ἱκανότητάς του καί συμπεριφέρεται ὡς παντογνώστης. Μεθυσμένος ἀπό τά δῆθεν κατορθώματά του καί πολλάκις καί μέ τήν δύναμιν τῆς κατά κόσμον ἐξουσίας, ὁ ἄνθρωπος σήμερον ἀδειάζει τόν ἑαυτόν του εἰς τά ἐπιτεύγματα καί τάς κατασκευάς του, εἰς τήν συκοφάντησιν διά ἀσυστόλων μυθευμάτων καί εἰς τήν ἐξουθένωσιν τοῦ συνανθρώπου, ὡς νά εἶναι ἀθάνατος καί ὡς «νὰ κατακληρονομήσῃ πᾶσαν τήν γῆν».
Ἀντί νά χρησιμοποιῇ τά πλούσια χαρίσματα πού ἔλαβε καί νά προσπαθῇ μέ εὐγνωμοσύνην νά ὁμοιάσῃ πρός τόν ταπεινόν Θεόν τῆς ἀγάπης, τόν ὁποῖον καί εἰκονίζει, ὑπέκυψεν εἰς τόν ναρκισσισμόν καί τήν ἀλαζονείαν. Ἔγινε φίλαυτος καί ἐμπαθής. Ἔτσι καί τά ἔργα του καί ὁ πολιτισμός του κατέστησαν ἐπικίνδυνα καί ἐν πολλοῖς ἀπάνθρωπα.
Ὁ σύγχρονος ἄνθρωπος, ἀποξενωμένος ἀπό τόν Δημιουργόν του καί ἀλλοτριωμένος ἀπό τόν ἴδιον τόν ἑαυτόν του, μένει ἀνικανοποίητος ἀπό τήν ζωήν του καί ἐπιδιώκει νά ἱκανοποιήσῃ τήν ὕπαρξίν του προσφεύγων εἰς ἀνθρώπινα μικρόνοα καί ψευδῆ κατασκευάσματα. Ἑπειδή δέ παραμένει διαρκῶς ἀνικανοποίητος, ἐπιχειρεῖ νά κατασκευάσῃ καί τόν ἴδιον τόν ἑαυτόν του, τόν “ἄνθρωπον ρομπότ”, μέ προδιαγραφάς καί ἐπιδιώξεις, τάς ὁποίας ὁ ἴδιος ὡς “θεός” δῆθεν καθορίζει.
Ἔτσι τό δημιούργημα τοῦ αὐτοθεωμένου ἀνθρώπου, νομίζει ὁ ταλαίπωρος ὅτι ἦτο καί εἶναι τελειότερον ἀπό τόν ἄνθρωπον τόν ὁποῖον ἐδημιούργησεν ὁ Θεός. Ἀντιστοίχως, βεβαίως, καί ὁ αὐτοθεούμενος ἄνθρωπος τολμᾷ νά θέτῃ τόν “θρόνον” του ὑπεράνω τοῦ θρόνου τοῦ Θεοῦ.
[irp posts=”539156″ name=”Γιατί γιορτάζουμε τα Χριστούγεννα στις 25 Δεκεμβρίου”]
Ἀλλά τί ἠμπορεῖ νά συμβῇ εἰς τόν κόσμον, ὅταν τά ἀνθρώπινα κατασκευάσματα ἀποκτήσουν μεγαλυτέρας δυνάμεις ἀπό τόν ἄνθρωπον; Τί εἶναι δυνατόν νά περιμένῃ ἡ ἀνθρωπότης, ὅταν ἐπενδύῃ τήν πρόοδόν της εἰς μηχανάς “ῥομπότ”, αἱ ὁποῖαι διαθέτουν ἴσως πολλάς πληροφορίας καί συνδυασμούς πληροφοριῶν, ὥστε νά ἐπιλύουν μέ τόν ἀκριβέστερον δυνατόν τρόπον τά διάφορα προβλήματά της, στεροῦνται ὅμως συν¬ειδήσεως καί αἰσθημάτων; Στεροῦνται φόβου Θεοῦ, πίστεως, ἐλπίδος καί ἀγάπης. Τί θά ἀπογίνῃ ὁ ἄνθρωπος, ὅταν ἐπενδύῃ εἰς τήν ἐπιστήμην καί τήν τεχνολογίαν του εἰς ἕνα φανταζόμενον «ὑπεράνθρωπον»;
Μήπως δέν διακρίνονται ἤδη τά σημεῖα ἑνός τύπου ἀνθρώπου, ὁ ὁποῖος ἐπενδύει τό εἶναι του εἰς ἄκαρδα καί ἀσυνείδητα κατασκευάσματα, τά ὁποῖα μέ διαρκῶς ἐπιταχυνόμενον ρυθμόν, κυριαρχοῦν εἰς τήν ζωήν του, περιορίζουν τήν ἐλευθερίαν του, ἀμβλύνουν τήν συνείδησίν του καί τόν μηχανοποιοῦν; Καθιστοῦν, ἐν ἑνί λόγῳ, μικρονόως, “σημεῖον ἀντιλεγόμενον” τόν Θεόν τῶν Χριστουγέννων, τόν Σωτῆρα τοῦ κόσμου, τῆς ψυχῆς καί τοῦ σώματός του.
***
Τά Χριστούγεννα ἑορτάζομεν τήν γέννησιν ἑνός νέου ἀνθρώπου· τήν Γέννησιν τοῦ Θεοῦ ὡς ἀνθρώπου, ὁ Ὁποῖος ἀνέτειλεν Ἥλιος Δικαιοσύνης, φωτίζων πάντας τούς ἐν σκότει καί σκιᾷ θανάτου καθημένους καί ἀποκαλύπτει Ἑαυτόν ὡς “ἐξ ὕψους Ἀνατολήν”. Καί ἡ γέννησις τοῦ νέου αὐτοῦ ἀνθρώπου, ὁ ὁποῖος εἶναι ταυτοχρόνως καὶ τέλειος Θεός, μᾶς ἀποκαλύπτει τήν εἰκόνα τοῦ τελείου ἀνθρώπου. Τοῦ Θεανθρώπου ἐκείνου, ὁ ὁποῖος «ἐν μορφῇ Θεοῦ ὑπάρχων οὐχ ἁρπαγμὸν ἡγήσατο τὸ εἶναι ἴσα Θεῷ, ἀλλ᾽ ἑαυτὸν ἐκένωσεν μορφὴν δούλου λαβὼν… ἐταπείνωσεν ἑαυτὸν γενόμενος ὑπήκοος μέχρι θανάτου, θανάτου δὲ σταυροῦ» (Φιλιπ. 2,6-8).
Ἡ ἔπαρσις καταστρέφει τόν ἄνθρωπον. Νεκρώνει τήν ἀγάπην καί φαλκιδεύει τήν εἰρήνην καί τήν κοινωνικήν μας ζωήν.
Ἡ ἑορτή τῶν Χριστουγέννων εἶναι ἑορτή μαρτυροῦσα τήν ἀπεριόριστον ἀγάπην τοῦ Θεοῦ πρός τούς ἀνθρώπους. Εἶναι ἑορτή εἰρήνης, χαρᾶς καί καταλλαγῆς. Εἶναι Ἑορτή εἰς τήν ὁποίαν συμμετέχει πᾶσα ἡ κτίσις τοῦ Θεοῦ καί προσάγει Αὐτῷ τήν εὐχαριστίαν: “Οἱ Ἅγγελοι τὸν ὕμνον. Οἱ οὐρανοὶ τὸν Ἀστέρα. Οἱ Μάγοι τὰ Δῶρα. Οἱ Ποιμένες τὸ Θαῦμα. Ἡ γῆ τὸ Σπήλαιον. Ἡ ἔρημος τὴν Φάτνην. Ἡμεῖς δέ, (οἱ θνητοί ἄνθρωποι) Μητέρα Παρθένον…”
Τό Μήνυμα δέ τῆς ἑορτῆς εἶναι ἡ κλῆσις πρός πάντας ἀνθρώπους: νά ἀναζωπυρώσωμεν τήν ἀρετήν τῆς ἀγάπης, τήν ὁποίαν ὁ Θεός τῆς ἀγάπης ἐνέσπειρε μέσα μας. Νά ἐμπεδώσωμεν τήν εἰρήνην εἰς τάς διαπροσωπικάς καί τάς κοινωνικάς σχέσεις μας. Νά ἀποτρέψωμεν τήν μηχανοποίησιν καί τόν εὐτελισμόν τοῦ προσώπου μας παρασυρόμενοι ἀπό τόν καταναλωτισμόν καί τόν εὐδαιμονισμόν. Νά ἐπιτρέψωμεν καί νά ἐπιθυμήσωμεν ὁ ταπεινός Θεός τῆς ἀγάπης, ὁ μεγάλης Βουλῆς Ἄγγελος, νά γεννηθῇ μέσα μας, ὡς “Θεός Εἰρήνης (καί) Πατήρ οἰκτιρμῶν”.
***
Ἀνταποκρινόμενος εἰς τήν παράκλησιν τοῦ «Βήματος τῆς Ὀρθοδοξίας» ἄς ἐπιτραπῇ νά μοιρασθῶ μέ τούς εὐλογημένους ἀναγνώστας του τάς ἀνωτέρω βιωματικάς ἐμπειρίας ἐκ τῆς μεγάλης Ἑορτῆς καθ᾽ ἥν ἐτέχθη Χριστὸς Σωτήρ. Σήμερον μάλιστα, ὅτε οἱ ποικιλώνυμοι «ἄφρονες Ἡρῶδαι» τοῦ κόσμου τούτου «θρασύνονται», «βουλεύονται κενά, κτεῖναι μελετῶντες τὸν ζωῆς κρατοῦντα παλάμῃ» καί τό δημιούργημά του. Ἐπιχειροῦν οἱ ἄφρονες ὄχι μόνον «Κτίστην τεχθέντα κτεῖνα» καί ἀποκτεῖναι, ἀλλά καί διά τῆς ἀναιδείας καί τῶν συκοφαντιῶν καί τῆς ἀδυναμίας των, καί αὐτό τό δημιούργημά Του, τόν ἄνθρωπον.
Ὁ Χριστός ὅμως, «ὁ ζωῆς καὶ θανάτου κρατῶν», γεννᾶται, ἀεὶ «ζῇ καὶ σώζει τὸν κόσμον ὡς Φιλάνθρωπος» καί Θεάνθρωπος.
Ἡμεῖς δέ οἱ Ὀρθόδοξοι πιστοί, ἐν τῇ ἐν ΚΠόλει καί Φαναρίῳ ταπεινῇ «Φάτνῃ τῆς Ὀρθοδοξίας», ἐν τῇ εὐλογημένῃ Ἑλλάδι καί ἐν τῷ κόσμῳ παντί, ἀνοίγομεν, μακράν ἀπό πάσης «συνειδήσεως πονηρᾶς»., διάπλατα τήν «φάτνην τῆς καρδιᾶς» μας, καί ἐνώπιον τῆς ἀφάτου καί ἀρρήτου φιλανθρωπίας τοῦ Θεοῦ, τῆς ἐκτυλισσομένης ὡς κενωτικῆς ἀγάπης, χωρίς κρατούμενα, κατά τήν μεγάλην καί φωταυγῆ ταύτην διά σύνολον τήν ἀνθρωπότητα Ἡμέραν, «ἐν προσευχῇ γρηγορῶμεν, πειρασμοὺς ἀποτρέποντες τοὺς ἐκ τοῦ πονηροῦ, καὶ σὺν Ποιμέσι» καί Ἀγγέλοις «θεαταί τῆς δόξης δεικνύμεθα, Χριστοῦ τεχθέντος, Ὃν ὑμνεῖ δοξάζουσα πᾶσα ἡ κτίσις”.
***
Ἀδελφοί,
«Χριστὸς γεννᾶται δοξάσωμεν, Χριστὸς ἐξ οὐρανῶν ἀπαντήσωμεν. Χριστὸς ἐπὶ γῆς ἂς ὑψωθῶμεν». Καί ἐν εὐφροσύνῃ «πᾶσα ἡ γῆ», πάντες οἱ λαοί, ἀνυμνήσωμεν Αὐτόν, «ὅτι δεδόξασται».
Αὐτῷ, τῷ Μόνῳ κυριάρχῃ τῶν ἐπιγείων καί τῶν ἐπουρανίων τῷ σαρκί Γεννηθέντι και τῷ Ἐπιφανέντι Χριστῷ, ἡ δόξα καί τό κράτος καί ἡ εὐχαριστία καί ἡ τιμή καί ἡ δύναμις εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.
Εὐλογημένα Χριστούγεννα!
Μητροπολίτου Φιλαδελφείας Μελίτωνος
