Η επίθεση με βιτριόλι, η οποία κατά τραγική ειρωνεία έγινε στον χώρο απονομής της Εκκλησιαστικής Δικαιοσύνης, έδειξε για μία ακόμη φορά πόσο επιτακτική είναι η ανάγκη εφαρμογής των Ιερών Κανόνων για την επιλογή των ιερέων που θα διακονήσουν την Εκκλησία.
Του Γιώργου Θεοχάρη – ΒΗΜΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ
Μεγάλος αριθμός Μητροπολιτών, στην ποιμαντική αγωνία τους να καλύψουν τα κενά στις ενορίες τους σε ιερείς χειροτονούν με συνοπτικές διαδικασίες, θέτοντας σε δεύτερη μοίρα τα κωλύματα ιερωσύνης, όπως αυτά προβλέπονται από τους Ιερούς Κανόνες της Εκκλησίας μας.
Μάλιστα κάποιοι αρχιερείς φτάνουν να καυχηθούν και για αυτό.
Ο σκοπός όμως μιας χειροτονίας δεν είναι απλά να καλύψει ένα κενό, αλλά να δώσει στην Εκκλησία ένα πρόσωπο που θα είναι άξιο να ανταπεξέλθει στις βαριές ευθύνες της ιερατικής διακονίας.
Εάν μία χειροτονία ή μία πρόσληψη ενός ιερέα γίνει χωρίς καλή εξέταση των προϋποθέσεων που έχει αυτός για να ιερωθεί, τότε είναι πολύ πιθανόν ότι θα προσθέσει ένα ακόμη πρόβλημα στην Εκκλησία, παρά ότι θα λύσει. Αυτό έδειξε η περίπτωση του ιερέα με το βιτριόλι.
Η ιερωσύνη δεν είναι θέμα μόρφωσης ή επιμόρφωσης ή Εκκλησιαστικών και Ιερατικών Σχολών.
Σίγουρα αυτά βοηθούν, αλλά τα γράμματα δεν είναι το παν, γιατί υπάρχουν πολλοί ιερείς που δεν είναι μορφωμένοι, αλλά έχουν ευλάβεια και εκτελούν σωστά τα της ιερωσύνης.
Ο σκοπός είναι να εισέρχονται στις τάξεις του κλήρου πρόσωπα άξια για το μεγάλο αυτό λειτούργημα και όχι προβληματικά.
Δυστυχώς η πικρή εμπειρία έχει αποδείξει ότι Μητροπολίτες προσλαμβάνουν για ιερατική διακονία πρόσωπα που ήταν εξαρχής προβληματικά.
Δεν πρέπει όμως να καταντήσει η ιερωσύνη καταφύγιο προβληματικών ανθρώπων.
