Του Μάνου Χατζηγιάννη
Σε κάθε επανάσταση υπάρχουν κι εκείνοι που θα παίξουν το ρόλο του Πήλιου Γούση. Σε κάθε αγώνα θα υπάρξουν και οι Εφιάλτες. Ο ελληνισμός το γνωρίζει καλά. Πάντα θα υπάρχουν “εθνικές Κερκόπορτες”. Όταν όμως αυτές προέρχονται από το τιμημένο ράσο είναι όχι απλώς θλιβερό αλλά τραγικό!
Γιατί όσο κι αν περιμένεις από κάτι απίθανους τύπου Ρεπούση, Δήμου και ΣΙΑ… να πουν την αντεθνική ατάκα τους ίσα ίσα για να παίξουν στα ΜΜΕ, μην τυχόν και ξεχάσει κανείς τι πρεσβεύουν, πως να μην εκπλαγεί όταν αντιλαμβάνεται πως ο ίδιος ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου δεν έδειξε ούτε ίχνος ντροπής και επέλεξε την ημέρα του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου και ημέρα της εθνικής επετείου για να προσκαλέσει σε γεύμα-μεταξύ άλλων- τον Μουφτή των Τουρκοκυπρίων.
Και να δηλώνει αυτός πως “οι θρησκευτικοί ηγέτες πρέπει να μιλάμε διαφορετική γλώσσα από αυτή των πολιτικών”….
Εθιμοτυπική η συνάντηση για τα πολιτιστικά μνημεία, δε λέει κανείς το αντίθετο, αλλά δεν θα μπορούσε να είχε επιλεγεί μια άλλη ημερομηνία; Έπρεπε την ημέρα που ο Έλληνας γιορτάζει τη λευτεριά του μια από τις εκκλησιαστικές του κεφαλές να συντρώγει με τον θρησκευτικό εκπρόσωπο του δεσμώτη του;
Θα δακρύζει η Παναγιά, η υπέρμαχος στρατηγός των Ελλήνων, και θα τρίζουν τα κόκκαλα των ηρώων Μακαριώτατε!
