Σπύρος Μπιμπίλας – Πριν λίγες ημέρες, μέσα στην Βουλή, ανέβηκαν οι τόνοι όταν ήρθε η ώρα για τις προτάσεις των κομμάτων με τους φορείς που θα καλέσουν για να εκφράσουν γνώμη επί του νομοσχεδίου για τον γάμο των ομοφυλόφιλων ζευγαριών.
Του Γιάννη Παπανικολάου
Απορρίφθηκε το αίτημα της Ελληνικής Λύσης, της Νίκης και των Σπαρτιατών να κληθεί στην ακρόαση φορέων η Ιερά Σύνοδος και η Μοναστική Κοινότητα του Αγίου Όρους κατά την συζήτηση για την ακρόαση των εξωκοινοβουλευτικών φορέων ώστε να τοποθετούν επί του νομοσχεδίου για τον γάμο των ομόφυλων ζευγαριών.
Ο εισηγητής της Νίκης Γιώργος Αποστολάκης επιτιθέμενος στον Πρόεδρο της Επιτροπής Λάζαρο Τσαβδαρίδη είπε:
“Καλεστε την εκκλησία. Την φοβαστε την εκκλησια. Εμείς αποσύρουμε την πρόταση για την κ. Προκοπάκη και ζητάμε να κληθούν η Ένωση Δικαστών και εισαγγελέων ή καλέστε τον κ. Ράμφο που είναι κοινωνιολόγος”.
Ο Σπύρος Μπιμπίλας από την Πλεύση Ελευθερίας παρενέβη στην ένταση και ακούστηκε να λέει: «Η Εκκλησία να πει την αλήθεια. Πόσοι είναι γκέι ιερείς;».
Θα θέλαμε να απαντήσουμε στον Σπύρο Μπιμπίλα με δυο λόγια.
Υπάρχουν γκέι ιερείς; Ναι, υπάρχουν. Όπως σε όλην κοινωνία, σε όλα τα επαγγέλματα, υπάρχουν άνθρωποι που δεν κάνουν σωστά την δουλειά τους, έτσι και στον εκκλησιαστικό χώρο υπάρχουν και εκκλησιαστικοί λειτουργοί, που δεν εφαρμόζουν το ευαγγέλιο, δεν ζουν κατά Χριστόν, ζούν μέσα στην αμαρτία, είτε αυτοί είναι ομοφυλοφιλική είτε ετεροφυλοφιλική.
Και μάλιστα όχι μόνο σήμερα, ανέκαθεν συνέβαινε αυτό, ανά τους αιώνες.
Ακόμη και στην εποχή του αποστόλου Παύλου, ο οποίος απευθύνεται στην χριστιανική κοινότητα της Κορίνθου και λέει ότι κάποιος μέσα σε αυτήν έπραττε τέτοια σαρκική αμαρτία, την οποία ούτε οι ειδωλολάτρες δεν έκαναν («ἥτις οὐδὲ ἐν τοῖς ἔθνεσιν ὀνομάζεται»).
Ωστόσο αυτή είναι φυσικά μία μικρή μειοψηφία στον εκκλησιαστικό χώρο.
Θα ρωτήσει κανείς: γιατί η Εκκλησία τους ανέχεται; Γιατί δεν βγαίνει να πεί πόσοι και ποιοι είναι, όπως λέει ο κ. Μπιμπίλας.
Η απάντηση είναι ότι η Εκκλησία επεμβαίνει μόνο όταν υπάρξουν καταγγελίες που να αποδεικνύονται ή όταν ο αμαρτάνων κληρικός ομολογήσει την αμαρτία του στην εξομολόγηση. Και πάλι όμως χωρίς να τον εκθέσει, διότι υπάρχει το απόρρητο της Εξμολόγησης.
Τότε η Εκκλησία επεμβαίνει και επιβάλλει τις προβλεπόμενες από τους Ιερούς Κανόνες ποινές, οι οποίες για τους ιερείς σημαίνουν τον ισόβιο αποκλεισμό τους από την τέλεση της θείας Λειτουργίας, πάντοτε όμως με διάκριση και σύνεση.
Το ότι όμως υπάρχουν κάποιοι ανάξιοι της κλήσεώς τους κληρικοί δεν σημαίνει ότι καταργείται το Ευαγγέλιο ή ότι η Εκκλησία νομοθετεί την αμαρτία ή ότι στέργει την νομοθεσία της αμαρτίας ή ότι θα πεί στον αμαρτάνοντα ομοφυλόφιλο: «αμάρτανε ελεύθερα και δεν τρέχει τίποτε, θα πας και στον παράδεισο, είσαι ευλογημένος»!
Αυτοί που αμαρτάνουν με το αμάρτημα της αρσενοκοιτίας αποκλείονται από το μυστήριο της Θείας Κοινωνίας μέχρι να μετανοήσουν, να εξομολογηθούν την αμαρτία τους και να λάβουν συγχώρηση από τον ιερέα που τους εξομολογεί.
Πως λοιπόν μπορεί η Εκκλησία να συγκατατεθεί στην θέσπιση ενός τόσο σοβαρού αμαρτήματος ως φυσιολογικού γάμου;
Πρώτα πρώτα αυτό θα ήταν έγκλημα για όλους αυτούς τους ανθρώπους που αμαρτάνουν, γιατί απλούστατα θα τους στερούσε την δυνατότητα μετάνοιας, αλλαγής και σωτηρίας.
Και τέλος πρέπει να ξέρει ο κ. Μπιμπίλας ότι, ακόμη και όλοι οι ιερείς να είναι τέτοιοι που είπε, που δεν είναι, έστω και ένας να υπάρχει που να ζει σύμφωνα με το Ευαγγέλιο, αυτός δικαιώνει όλο το Ευαγγέλιο, δικαιώνει όλη την Εκκλησία.
Και ευτυχώς τέτοιοι κληρικοί υπάρχουν αρκετοί ακόμη και στις δύσκολες ημέρες μας.
