του Σταυρου Τζίμα
Η ανακωχή εξακολουθεί να τηρείται στα «χαρακώματα» των εμπολέμων «νόμιμων» και «παράνομων» εσφιγμενιτών μοναχών στις Καρυές του Αγίου Ορους, μετά τα επεισόδια με μπουλντόζες και μολότοφ. Είναι όμως θέμα χρόνου και μόνο να ξεσπάσει μια ακόμα μάχη, με δυναμικότερο ίσως τρόπο και μέσα, για την «κυριαρχία» στο κονάκι το οποίο κατέχουν ζηλωτές μοναχοί, αλλά διεκδικεί η εγκεκριμένη από το Φανάρι και την Ιερά Κοινότητα, νέα αδελφότητα. Σε μια τέτοια περίπτωση που δεν πρέπει να αποκλειστεί, καθώς η ατμόσφαιρα έχει φορτιστεί επικίνδυνα, το Αγιον Ορος θα κινδυνεύσει με διασυρμό διεθνώς.
Η είδηση έκανε τον γύρο του κόσμου και μόνο με την εικόνα ενός μοναχού που κράδαινε βόμβα μολότοφ. Φανταστείτε τι έχει να γίνει εάν η ΕΛ.ΑΣ. επιχειρήσει να εισβάλει δυναμικά στο κτίριο και οι οργανωμένοι και εξοπλισμένοι φανατικοί ζηλωτές αμυνθούν. Μέχρι στιγμής η πολιτεία αποφεύγει την ενεργό εμπλοκή της στη διαμάχη και ορθώς πράττει.
Το «εσφιγμενικό» είναι ένα θρησκευτικό-θεολογικό ζήτημα, με ευρύτερες προεκτάσεις στην Ορθόδοξη Εκκλησία, που ταλανίζει την αγιορείτικη κοινωνία επί μισό αιώνα και ως τέτοιο δεν λύνεται ούτε με την Αστυνομία, ούτε στα δικαστήρια. Οι αποκαλούμενοι «ορθόδοξοι Ταλιμπάν» δεν πρόκειται να αποδεχθούν διά της βίας την ιστορική προσέγγιση Ορθόδοξης και Καθολικής Εκκλησίας. Καθήκον της επίσημης Εκκλησίας αποτελεί η επαναφορά τους, αν αυτό είναι δυνατόν, στον «ορθό δρόμο» και πάντως όχι η βίαιη αντιμετώπισή τους. Το Ορθόδοξο Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως, που έχει την πνευματική δικαιοδοσία στην αθωνική πολιτεία και η ιεραρχία της τελευταίας, οφείλουν να αναζητήσουν τρόπους προσέγγισης των φονταμενταλιστών μοναχών.
Είναι ανάγκη να ανοίξουν δίαυλοι επικοινωνίας με στόχο την αποκατάσταση ειλικρινούς διαλόγου που θα οδηγήσει στη διευθέτηση των όποιων διαφορών. Η εκλογή νέας ολιγομελούς αδελφότητας, από το 2005, που υποτίθεται αντικατέστησε εκείνη των εκατόν δέκα ζηλωτών της παλαιάς μονής, αποδείχθηκε ατυχής. Η παρουσία της όχι μόνο δεν συνέβαλε στην εκτόνωση της κατάστασης, αλλά οι απερίσκεπτες συμπεριφορές μελών της τροφοδότησαν ένταση. Εδώ που έχουν φτάσει τα πράγματα ίσως το Φανάρι θα πρέπει να επανεξετάσει το θέμα και να ανασχεδιάσει τη στρατηγική του.
Δεν μπορεί να μην βλέπει το αδιέξοδο που ορθώνεται στο Αθω, ούτε να πετάει το μπαλάκι στην εκάστοτε κυβέρνηση, το πρωτοδικείο και τα ΜΑΤ. Οπως δεν πρέπει να τρέφει αυταπάτες ότι θα εκδιώξει από τον Αθω τους αυτοαναγορευθέντες σε υπερασπιστές της «ανόθευτης» ορθοδοξίας ζηλωτές. Πολύ περισσότερο όταν οι έγκλειστοι ενισχύονται από ένα ολόκληρο σύστημα εκτός Αθω κοσμικών, εξίσου φανατικών παλαιοημερολογιτών, που βλέπουν εκεί την έσχατη γραμμή άμυνας της ορθοδοξίας απέναντι σε «εβραιομασόνους», «παπιστές» κ.λπ., ενώ πρόσφατα απέκτησαν και την ανοιχτή πολιτική κάλυψη(!) κοινοβουλευτικού κόμματος.
