Μνημόσυνο για τον μακαριστό καθηγούμενο της Ι.Μ. Κωνσταμονίτου στη γενέτειρά του (Φωτο)

Το Σάββατο 3 Μαρτίου το πρωί ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων λειτούργησε και κήρυξε και το θείο λόγο στον Ιερό Ναό Αγίου Νικολάου Φυτειάς.

Οπως αναφέρει ανακοίνωση της Μητρόπολης Βεροίας, στο τέλος τελέστηκε μνημόσυνο υπέρ αναπαύσεως της ψυχής του μακαριστού γέροντος Φιλαρέτου Κωνσταμονίτου, ο οποίος γεννήθηκε στη Φυτειά το 1890 και διετέλεσε καθηγούμενος της Ι.Μ. Κωνσταμονίτου Αγίου Όρους.

Μετά το πέρας της Θείας Λειτουργίας στην αίθουσα εκδηλώσεων της Δημοτικής Κοινότητος του χωριού πραγματοποιήθηκε ομιλία απο τον Καθηγούμενο της Ιεράς Μονής Τιμίου Προδρόμου Σκήτης Βεροίας Αρχιμ. Πορφύριο Μπατσαρά για την οσιακή μορφή του εκλε­κτού γόνου της Φυτειάς, του μα­κα­­ρι­στού Γέροντος Φιλαρέτου Κων­­στα­­μονίτου.

Η ομιλία του Σεβασμιωτάτου:

«Παρακαλείτε εαυτούς καθ᾽ εκά­στην ημέραν … ίνα μη σκληρυνθή τις απάτη της αμαρτίας».

Σε ένα από τα πιο δύσκολα ζη­τη­ματα της πνευματικής ζωής εφι­στα την προσοχή μας με το ση­με­ρινό αποστολικό ανάγνωσμα ο πρωτοκορυφαίος απόστολος Παύ­λος. Προσέχετε, λέγει, καθημε­ρι­να, μήπως σκληρυνθεί η ψυχή σας από την απάτη της αμαρτίας.

Τι σημαίνει όμως, αδελφοί μου, αυτός ο λόγος του αποστόλου;

Στην παραβολή του Σπορέως ο Χρι­στος παρομοίασε την ψυχή του ανθρώπου με έναν αγρό, που αλ­λοτε είναι καλλιεργημένος και ορ­γωμένος και μπορεί να δεχθεί τον σπόρο του λόγου του Θεού και να βλαστήσει και να καρποφορήσει «καρπόν εκαντοπλασίονα». Άλλο­τε πάλι, όπως συμβαίνει και στη ζωή, και στους πραγματικούς α­γρούς που καλλιεργούμε ως αν­θρω­ποι, το χώμα είναι σκληρό, ει­ναι γεμάτο πέτρες, δεν έχει σκα­φθεί για πολύν καιρό, δεν έχει πο­τι­σθεί και έτσι αδύνατο να καλ­λι­ερ­γήσει κανείς οτιδήποτε σε αυτό.

Και εάν η καλλιέργεια του πνευ­ματικού αγρού της ψυχής γίνεται με την προσπάθεια, την άσκη­ση, τη νηστεία, την προσευχή, τη με­τα­νοια, αλλά και με τις δοκιμασίες και με τις θλίψεις και με τις ασθέ­νειες, που ταπεινώνουν τον αν­θρω­­πο και τον κάνουν να αι­σθαν­θεί την αδυναμία του και την ανε­πάρκειά του έναντι του Θεού, η απουσία όλων αυτών και συγ­χρο­νως η εμμονή του ανθρώπου στις αδυναμίες του, στα πάθη του, στην αμαρτία, στην αποχή από το μυ­στη­ριο της ιεράς εξομολογή­σεως, κάνουν την ψυχή σκληρή, αδιά­φο­ρη για τον Θεό, ασυγκίνητη για ο,τι πνευματικό, αλλά και για την κατάστασή της.

Και όταν αυτή η κατάσταση χρο­νίζει, τότε ο άνθρωπος απομακρύ­νε­ται από τον Θεό, γίνεται ξένος προς αυτόν και υποδουλώνεται στον διάβολο, που επιχειρεί να τον οδηγήσει στην απώλεια και την καταστροφή.

Και επειδή, εάν δεν προσέξει ο αν­θρωπος, δεν είναι δύσκολο να παρασυρθεί εξαιτίας της αμελείας του και να φθάσει σε αυτή τη θλι­βερή και δυσάρεστη κατάστα­ση, γι᾽ αυτό και ο ουρανοβάμων από­στο­λος Παύλος μας παρακαλεί να προ­σέχουμε και να φροντί­ζου­με την ψυχή μας, έτσι ώστε να μην σκληρυνθεί από την αμαρτία και κατά συνέπεια να μην απομα­κρυν­θεί από τον Θεό.

Για τον ίδιο ακριβώς λόγο και η Εκκλησία μας, ιδιαιτέρως κατά την περίοδο αυτή, προσπαθεί να μας παρακινήσει, ώστε να καλ­λι­ερ­γήσουμε την ψυχή μας πνευ­μα­τικά, ακόμη και εάν την έχουμε παραμελήσει εξαιτίας των μερι­μνων και των φροντίδων της κα­θημερινότητος ή και της προσωπι­κης μας αδρα­νεί­ας και αμελείας, και έχει ξερα­θεί, και δεν έχουμε φροντίσει να την ποτίσουμε με τη χάρη του Θεού και τα δάκρυα της κατανύξεως και της μετανοίας μας.

[irp posts=”407070″ name=”Άγιο Όρος: Οι εορτές Μαρτίου”]

Μας παρακινεί, προσφέροντάς μας όλα εκείνα τα πνευματικά μέσα που ανέφερα και προηγου­με­νως, αλλά και προβάλ­λο­ντας μας παραδείγματα μετα­νοί­­ας και αγίας ζωής των αγίων και των οσίων που μνημονεύει αυτή την περίοδο της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρα­κο­­στης.

Και σήμερα μας προβάλλει ένα ακόμη πρότυπο διαρκούς πνευμα­τι­κού αγώνος για την εν Χριστώ ζωή, την οσιακή μορφή του εκλε­κτού γόνου της Φυτειάς, του μα­κα­­ρι­στού Γέροντος Φιλαρέτου Κων­­στα­­μονίτου, του οποίου τε­λού­με σήμερα το ιερό μνημόσυνο με την ευ­καιρία της συμπλη­ρώσεως πε­νη­ντα πέντε από της κοιμήσεώς του.

Πήγε νέος στο Άγιο Όρος, μόλις εικοσιδύο ετών, επιστρέφοντας από μία σύντομη παραμονή στην Αμε­ρική. Πήγε υπακούοντας στην κλη­ση του Θεού, που τον προσκά­λεσε διά του αγίου μεγαλομάρ­τυ­ρος Δημητρίου του μυροβλύτου, στού οποίου τον ιερό ναό πήγε να προσκυνήσει, μόλις έφθασε στο λι­μάνι της Θεσσαλονίκης από το μα­κρινό του ταξίδι, στις 26 Οκτω­βρίου του 1912, την ημέρα δηλαδή της εορτής του αγίου αλλά και της απε­λευ­θε­­ρώσεως της πόλεως από τους Τούρκους.

Και ο άγιος Δημή­τριος εμφανί­σθηκε εκείνο το βράδυ στον ύπνο του νεαρού Αντωνίου, όπως ήταν το κοσμικό όνομα του Γέροντα, και τον παρότρυνε να μην επιστρέ­ψει στο χωριό του, στη Φυτειά, αλλά να πάει αμέσως στο Άγιο Όρος και να γι­νει μοναχός.

Υπάκουος στην ουράνια προσ­κλη­ση ο νεαρός Αντώνιος πήγε όντως στον Άθωνα και έγινε μο­να­χος στο πρώτο μοναστήρι που σταμάτησε, στην Ιερά Μονή Κων­σταμονίτου, και παρέδωσε στον αγωγιάτη που τον μετέφερε όλα τα πράγματα και τα χρήματά του, ο,τι έφερνε από την Αμερική, εγκαταλείποντας για πάντα τον κόσμο και αφοσιού­με­νος διά της υπακοής στον Θεό και στην Κυρία Θεοτόκο, την έφορο και προστάτιδα του Αγίου Όρους. Ως άνθρωπος της υπακοής και της τα­πεινώσεως πέρασε όλη τη ζωή του στο Άγιο Όρος, πενήντα ένα χρο­νια· και ακόμη και όταν έγι­νε η­γού­μενος της μονής της μετα­νοί­ας του, αυτός συνέχισε να ζεί και συμπεριφέρεται ως ένας απλός και τα­πεινός μοναχός, που προ­σε­φερε την αγάπη του σε όλους όσους τον πλησίαζαν και προσπα­θούσε να βοη­­θήσει τους πάντες μέσα στο μο­­ναστήρι, σε όλα τα δια­κονή­μα­τα και σε όλες τις ανά­γκες παρά τις πολλαπλές υπο­χρεώ­σεις του και τις συνεχείς θεί­ες λειτουργίες που τελούσε καθη­μερινά από την ημέρα που έγινε ιερέας.

Έτσι είλκυσε τη χάρη του Θεού στην ψυχή του, που όχι μόνο δεν σκληρύνθηκε από τη όντως σκλη­ρη ζωή που ζούσε ο Γέροντας στη Μονή Κωνσταμονίτου, αλλά αντί­θετα αρδεύθηκε πλούσια από την χάρη του Θεού και τα δάκρυα της κατα­νύξεως, που έτρεχαν από τα μάτια του, και έδωσε καρπούς αρε­των πολλούς και αγαθούς, και αξιώ­θη­κε ουρανίων δωρεών, ανά­μεσα στις οποίες το θείο φως το οποίο τον κα­τηύγαζε και η χαρά η οποία πληρούσε την ψυχή του, όταν λει­τουρ­γούσε ή μάλλον όταν συλ­λει­τουργούσε με τους αγγέ­λους, όπως έλεγαν όσοι τον γνω­ριζαν, και υπερήπτατο του εδάφους. Γι᾽ αυτό και τίποτε δεν τον ευ­χα­ρι­στούσε περισσότερο από το να τε­λεί τη θεία Λειτουργία καθη­με­­ρι­να σε όλη του τη ζωή.

Η θεία χάρη, την οποία είχε στην ψυχή του και την κάλυπτε με την απαράμιλλη απλότητα και την τα­πείνωσή του, ήταν αυτή που ανέ­παυε όσους τον πλησίαζαν για να εξομολογηθούν ή για να τον συμ­βουλευθούν, και πολλοί ήταν εκεί­νοι οι οποίοι ομολογούσαν ότι στο πρόσωπό του είχαν βρεί ένα πραγματικό πατέρα, ένα πραγμα­τι­κα άγιο και σημειοφόρο μοναχό. Γι᾽ αυτόν άλλωστε, όπως σημειώ­νει και ο μακαριστός πατήρ Μωυ­σης ο Αγιορείτης, έλεγε ο όσιος Παίσιος ότι με την καθαρότητά του ο Γέρων Φιλάρετος έβλεπε το παρελθόν και το μέλλον, τις σκε­ψεις, τα διανοή­μα­τα και τους δια­λογισμούς των αν­θρώπων, ακόμη και τι είχαν στην τσέπη τους.

Και είναι σημαντικό, αδελφοί μου, ότι ομιλεί έτσι για τον μα­κα­ρι­στο Γέροντα Φιλάρετο ένας άγι­ος, ο άγιος Παίσιος, που τον γνώρισε και ο οποί­ος διέ­θετε επίσης πολλά και ου­ράνια χαρίσματα, ώστε να μπορεί να τα διακρίνει και στους άλλους.

Έχοντας, λοιπόν, τέτοια παρα­δείγ­ματα εν Χριστώ ζωής ζω­ντα­να ανάμεσά μας, σαν τον Γέροντα Φι­λάρετο, τον γόνο της Φυτειάς, ας παρακινηθούμε και εμείς στον πνευ­ματικό μας αγώνα, ώστε να κα­θαρίζουμε την ψυχή μας από τις αμαρτίες με τη μετάνοια και να καλλιεργούμε αντί των παθών και των αδυναμιών μας τις αρε­τες, για να ζούμε κατά το δυνατόν και εμείς την εν Χριστώ ζωή και να αξιω­θούμε να διέλθουμε εν κα­τανύξει την Αγία και Μεγάλη Τεσσαρακοστή και να εορτάσουμε εν αγαλλιάσει την Ανάσταση του Κυ­ρίου διά των ευχών του μα­κα­ριστού και αγίου Γέροντος Φιλαρέτου του Κωνσταμονίτου.

Δείτε κι άλλες φωτογραφίες της Μητρόπολης Βερίας εδώ