Την Κυριακή 22 Οκτωβρίου 2017, στις 15,30 μ.μ. στην αίθουσα του Μουσείο Τέχνης του Σότσι της Ρωσίας πραγματοποιήθηκαν τα εγκαίνια της Έκθεσης Χαλκογραφιών: Άθως – Το Άγιον Όρος. Η έκθεση φιλοξενήθηκε ήδη την περασμένη χρονιά σε 5 μεγάλες πόλεις της Ευρώπης. Διοργανωτές της είναι η ΔΣΟ (Διακοινοβουλευτική Συνέλευση Ορθοδοξίας), η Αγιορειτική Πινακοθήκη και το Μουσείο Τέχνης του Σότσι.
Διακοινοβουλευτική Συνέλευση Ορθοδοξίας (Δ.Σ.Ο.)
Η Δ.Σ.Ο. είναι διακοινοβουλευτικός οργανισμός που δημιουργήθηκε με πρωτοβουλία της Βουλής των Ελλήνων. Το πρώτο συνέδριο πραγματοποιήθηκε τον Ιούνιο 1993 στην Ορμύλια
Χαλκιδικής, όπου ψηφίσθηκε και η Διακήρυξη των Μελών, η Ιδρυτική Πράξη και ο Κανονισμός Λειτουργίας της.
Μέλη της Δ.Σ.Ο. αποτελούν Ορθόδοξοι Χριστιανοί στο θρήσκευμα βουλευτές από όλο τον κόσμο, τα Κοινοβούλια των οποίων είναι μέλη της οργάνωσης.
Η συλλογή χάρτινων εικόνων της Αγιορειτικής Πινακοθήκης
Η Αγιορειτική Πινακοθήκη της Μονής Σίμωνος Πέτρας συλλέγει από δεκαετίες χάρτινες εικόνες αγιορειτικού ενδιαφέροντος. Πρόκειται για χαλκογραφίες κυρίως, που είτε έχουν αγιορειτική θεματολογία είτε χαράχτηκαν στο ίδιο το Άγιον Όρος. Με δωρεές και αγορές έργων κατόρθωσε να συγκροτήσει τη σημαντικότερη, παγκοσμίως, συλλογή σε χαλκογραφημένες πλάκες και εικόνες τυπωμένες σε χαρτί.
Οι χάρτινες εικόνες του Αγίου Όρους
Οι χάρτινες εικόνες ή στάμπες, δηλαδή τα θρησκευτικά χαρακτικά που δίνονταν από τα ορθόδοξα µοναστήρια και από άλλα ιερά καθιδρύµατα στους προσκυνητές ως «ευλογία», αποτελούν µία ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα πτυχή της εκκλησιαστικής εικονογραφίας των χρόνων της Τουρκοκρατίας, που στις µέρες µας βρίσκει όλο και περισσότερο την πρέπουσα αναγνώριση. Πρόκειται για αυτόνοµα (µη ενταγµένα σε βιβλία) έργα, που στην πλειονότητά τους µετά τον 18ο αιώνα είναι χαλκογραφίες. Απεικονίζουν είτε µοναστήρια και σκήτες είτε αγίους και θρησκευτικές σκηνές µε βάση την παράδοση της ορθόδοξης αγιογραφίας.
[irp posts=”378406″ name=”Αγιο Ορος, μοναχισμός και κόσμος”]
Ταχεία στην εκτύπωση και εύκολη στη µεταφορά, µια χαραγµένη απεικόνιση του κτηριακού συγκροτήµατος της µονής, που πλαισιωνόταν συνήθως από το γύρω τοπίο και συμπληρωνόταν µε παραστάσεις αγίων προσώπων και θρυλικές σκηνές, αντιπροσώπευε για τους πιστούς ένα εναργές σύνολο πληροφοριῶν. Αυτό τους έδινε τη δυνατότητα να αναπαραστήσουν µε τη φαντασία τους το ιερό καθίδρυµα, ενώ παράλληλα µετέφερε ένα θρησκευτικό και, πολλές φορές, µυστικό µήνυµα σε µία έντονα θρησκευόµενη κοινωνία.
Οι έντυπες αυτές παραστάσεις ήταν περιζήτητες σε κοινό, το οποίο δεν είχε, έξω από τον χώρο της εκκλησίας, παρά ελάχιστες ευκαιρίες να χαρεί µια ζωγραφιά, και ακόµη λιγότερες να αποκτήσει µία δική του. Η υψηλή τιµή των φορητών εικόνων τις καθιστούσε προσιτές µόνο στις εύπορες τάξεις, γι᾽ αυτό και οι χάρτινες εικόνες εύρισκαν τη θέση τους στο προσκυνητάρι των σπιτιών των απλών ἀνθρώπων.
Οι πρώτες γνωστές χαλκογραφίες που έχουν παραχθεί στο Άγιον Όρος χρονολογούνται γύρω στο 1770. Από τότε και ώς τα τέλη του 19ου αιώνα το Άγιον Όρος αποτέλεσε αδιαµφισβήτητα το µεγαλύτερο κέντρο παραγωγής χάρτινων εικόνων, οδηγώντας την ορθόδοξη χαρακτική στην πιο πρωτότυπη και ολοκληρωµένη έκφρασή της µε έργα που τα χαρακτηρίζει ένα ευδιάκριτο τοπικό χρώµα.
Οι Καρυές ήταν το μεγάλο κέντρο της αγιορειτικής χαρακτικής, και ειδικότερα τα πέριξ του Πρωτάτου κελιά με τους ζωγράφους, χαλκογράφους, σταμπαδούρους και διακινητές μοναχούς, καθώς και η κεντρική αγορά, όπου δούλευαν και λαϊκοί τεχνίτες.
