Παραμονή των Θεοφανείων στην Τήνο και κοπή πίτας στο Ίδρυμα Τηνιακού Πολιτισμού (φωτο)

Στο Καθολικό της Ιεράς Μονής Κεχροβουνίου ιερούργησε σήμερα ο Σεβ. κ. Δωρόθεος Β΄ και ετέλεσε την Ακολουθία του Μεγάλου Αγιασμού, ευχηθείς στην Ηγουμένη της Μονής, Μοναχή Ιουλιανή και προς τα μέλη της Αδελφότητος για το νέο έτος, αφού αναφέρθηκε και στα όσα θαυμαστά και σωτηριολογικά συνέβησαν κατά την ώρα της Βαπτίσεως του Κυρίου.

Εν συνεχεία, στο Ίδρυμα Τηνιακού Πολιτισμού, ευλόγησε την πίτα των εργαζομένων στο Ιερό Ίδρυμα, των Ιερέων και Πρεσβυτερών, των Ιεροψαλτών, Εκκλησιαστικών Επιτρόπων, Διακονιτών και Κατηχητών, παρουσία του Πανοσιωτάτου Μάρκου Φωσκόλου, εκπροσωπούντος τον Επίσκοπο Ρ/Καθολικών Τήνου-Νάξου κ. Νικόλαο, του Δημάρχου  Τήνου κ. Παναγιώτη Κροντηρά, Δημοτικών και του Περιφερειακού Συμβούλων, του Αντιπροέδρου κ. Ευαγγέλου Παρασκευά-Γκύζη και των Μελών της Διοικούσης το ΠΙΙΕΤ Επιτροπής, εκπροσώπων των Σωμάτων Ασφαλείας, Καθηγητών, Προέδρων Συλλόγων, της Επιστημονικής Διευθύντριας του Κέντρου Υγείας Τήνου και πλείστων όσων Τηνίων.

Στην προσλαλιά του προς τους παρευρεθέντες, ο κ. Δωρόθεος αναφέρθηκε στην ανάγκη του επανευαγγελισμού του Χριστού στις καρδιές όλων, στην κατόπτευση της αληθινής κρίσης, η οποία είναι πρωτίστως πνευματική, και στην επιτακτική ανάγκη των καιρών για έτι περισσότερη Ποιμαντική προσπάθεια για την κατήχηση του Λαού, αφού ευχαρίστησε όλους, τόσον το ΠΙΙΕΤ όσον και τα Εκκλησιαστικά Συμβούλια και όλους τους βαθμούς της τοπικής αυτοδιοικήσεως, για την προσφορά και συναντίληψή τους στην ευόδωση του έργου της Ιεράς Μητροπόλεως.

Μετά την ευλόγηση της παραδοσιακής Αγιοβασιλειόπιτας, ο Αρχιερατικός Επίτροπος της ιεράς νήσου Τήνου, Πρωτοπρ. Γεώργιος Φανερός, ευχαρίστησε τον Σεβασμιώτατο για την αγάπη με την οποία περιβάλλει όλους και του προσέφερε τον Τιμητικό Επιστημονικό Τόμο, άρτι εκδοθέντα, επί τη συμπληρώσει της δεκαετούς Αρχιερατείας Του κατά το έτος 2012, με τον τίτλο “ΟΙΑΚΟΣΤΡΟΦΙΟΝ”, ο οποίος και επισήμως μετά από σχετικές ανακοινώσεις, εντός του 2014 θα παρουσιαστεί στο Ι.ΤΗ.Π. ως πρέπει τη περιστάσει.

Την εκδήλωσε προσεφώνησαν, τόσον ο εκπρόσωπος του Σεβ. κ. Νικολάου, Πανοσ. Μάρκος Φώσκολος, όσον και ο Δήμαρχος Τήνου, ο Περιφερειακός Σύμβουλος Τήνου κ. Μάνθος Βίλλας και ο Αντιπρόεδρος του Ιερού Ιδρύματος, όλοι συγχαρέντες την τοπική Εκκλησία για το μεγάλο, πολυσχιδές και Φιλανθρωπικό έργο που επιτελεί.
Την εκδήλωσε επέλεξε ο χορός των Ιεροψαλτών υπό τον Πρωτοψάλτη κ. Στυλ. Κοντακιώτη με την Φήμη και τον Πολυχρονισμό του Μητροπολίτου.

Ακολουθεί η προλαλιά του Αρχιερατικού Επιτρόπου:

“Είναι μέσα στη ζωή των ανθρώπων, όπως και μέσα στη ζωή των κοινωνιών, μερικές ημερομηνίες που στέκονται σαν ορόσημα και υψώνονται σαν βίγλες. Εκεί λοιπόν που περπατάμε την καθημερινή μας ζωή, σκυφτοί κάτω από το βάρος της βιοπάλης, σκυθρωποί από τα πάθη, τις αδυναμίες, τους εμπαιγμούς και τις ιδιοτέλειες, βλοσυροί από τον ανελέητο αγώνα για την ύπαρξη, ακούμε τις ιερές καμπάνες της Μεγαλόχαρης να σημαίνουν τον όρθρο της ψυχής και ξαφνιαζόμαστε.
Σταματάμε μεσοστρατίς και βλέπουμε μπροστά μας την υψηλή κορυφή: βλέπουμε τον επίσκοπο, τον πνευματικό μας πατέρα και καθοδηγητή, που έχει αναλάβει το βαρύ φορτίο να οδηγήσει το σκάφος της εκκλησίας των νήσων του «Αρχιπελάγους» στη Βασιλεία του Θεού.
Τότε η καρδιά γεμίζει αναγάλλια, τα μάτια βουρκώνουν. Την γνωρίζουμε καλά τούτη την υψηλή σκοπιά σεβασμιώτατε: είστε ο ποιμένας που αναλίσκεται καθημερινά για την ανθρώπινη περιπέτεια, για την ανθρώπινη ύπαρξη. Είστε ο ποιμένας που υπερασπίζεται καθημερινά την αλήθεια, με όλη του την δύναμη και με τον εμπνευσμένο λόγο του, χωρίς να σταματάτε ποτέ να είστε ο διακονών στην ανθρώπινη ζωή και αξιοπρέπεια.
Στην κορφή λοιπόν αυτής της σκοπιάς σεβασμιώτατε ανεμίζει χαιρετιστικά η σημαία που υψώσαμε με τα ματωμένα από τον ανθρώπινο πόνο χέρια: είναι η σημαία της αγάπης, της τιμής και της ευγνωμοσύνης προς το πρόσωπό σας.
Αυτό σεβασμιώτατε μας κάνει να σηκώνουμε το μέτωπο, αυτό μας κάνει να απαλλαγούμε για μια στιγμή απ’ το φορτίο των μεριμνών που χαμηλώνουν τα μάτια και το πρόσωπο προς την γη.  Τότε μια λαχτάρα ξεπηδάει από την καρδιά μας. Ν’ ανεβούμε την ψηλή κορυφή, να σταθούμε ορθοί στην «ακρότατην άκρην», εκεί όπου ο ουρανός είναι ανοιχτός και οι ορίζοντες τραβιούνται στ’ απόμακρα. Να βάλουμε αντήλιο το χέρι μας κι από εκεί ψηλά να αγναντέψουμε τα περασμένα, να σκεφτούμε και τα μελλούμενα…