Ζούμε σε μία εποχή όπου τα επιτεύγματα της βιοτεχνολογίας και της βιοϊατρικής παρέχουν ποικίλες δυνατότητες για την αντιμετώπιση ασθενειών, ιδιαίτερα μέσω των μεταμοσχεύσεων, οι οποίες έχουν δώσει παράταση και ποιότητα ζωής σε χιλιάδες συνανθρώπους μας.
Η Πολιτεία με τον Νόμο 3984/2011 «περί Μεταμοσχεύσεων και Δωρεάς Οργάνων», ο οποίος αντικατέστησε παλαιότερον ισχύοντα, εισήγαγε την έννοια της εικαζομένης συναίνεσης, σύμφωνα με την οποία όποιος δεν δηλώσει εγγράφως εν ζωή, ότι αρνείται την μετά θάνατον δωρεάν των οργάνων του, τότε αυτομάτως θεωρείται και δωρητής.
Στην παραπάνω διάταξη αντέδρασαν για διαφορετικούς λόγους πολλοί αρμόδιοι φορείς, ώστε αυτή να διορθωθεί με τροπολογία στο Νόμο 4075/2012, όπου εισάγεται η έννοια της οικογενειακής συναινέσεως. Επομένως, με την νέα νομοθετική διάταξη απαιτείται η συγκατάθεση των στενών συγγενών δια τας μεταμοσχεύσεις και την δωρεάν οργάνων.
Ο θόρυβος λοιπόν που δημιουργήθηκε από πολλούς ανησυχούντες χριστιανούς, ότι είμαστε δήθεν όλοι «εν δυνάμει ακούσιοι δότες», είναι παντελώς αβάσιμος.
Με την επισήμανση αυτή αφήνουμε την αντιμετώπιση του ζητήματος της δωρεάς οργάνων εις την ευσυνειδησίαν ενός εκάστου χριστιανού, με βάση το κριτήριο της προς τον πλησίον αγάπης.
