Πανηγύρισε η Ιερά Μονή Παναγίας Καλλίπετρας Βεροίας

Ι.Μ.ΒΕΡΟΙΑΣ: Την Τρίτη 8 Σεπτεμβρίου ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων λειτούργησε και κήρυξε τον θείο λόγο στην πανηγυρίζουσα Ιερά Μονή Παναγίας Καλλίπετρας Βεροίας.

Στο τέλος προχείρισε σε Αρχιμανδρίτη, τον αδελφό της Ιεράς Μονής Ιερομόναχο Θεοδόσιο Ερμίδη.

Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης κ. Παντελεήμων κηρύττοντας τον θείο λόγο ανέφερε μεταξύ άλλων:

«Επήκουσας Κύριε της προσευχής μου, λεγέτω Άννα, επαγγελίας καρπόν, παρασχών μοι σήμερον, την εκ πασών γενεών και γυναι­κών προορισθείσαν, εις αγνήν άχραντον Μητέρα σου».

Ένα από τα πιό χαρμόσυνα γεγο­νότα στην ιστορία της ανθρωπότη­τος εορτάζει και τιμά η Εκκλησία μας σήμερα και πανηγυρίζει όλως ιδιαιτέρως η ιστορική αυτή Ιερά Μονή της Σκήτης Βεροίας, που είναι αφιερωμένη στο θαυμαστό αυτό γεγονός του Γενεσίου της Υπεραγίας Θεοτόκου.

Εκατομμύρια και δισεκατομ­μύ­ρια ανθρώπων γεννήθηκαν στη γή, ανάμεσα στους οποίους άνθρωποι σπουδαίοι και σημαντικοί. Καμία όμως γέννηση δεν έφερε στον κόσμο ένα πρόσωπο τόσο μοναδικό και τόσο άγιο όσο η Υπεραγία Θεο­τόκος, η «εκ πασών γενεών και γυναικών προορισθείσα εις αγνήν άχραντον Μητέρα» του Θεού, όπως ψάλλει σήμερα ο ιερός ποιητής του κανόνος της εορτής, ο άγιος Αν­δρέ­ας Κρήτης.

Όλοι οι άνθρωποι, από την ημέρα της εξώσεως του Αδάμ και της Εύας από τον παράδεισο, ανέμεναν τη σωτηρία και τη λύτρωση που είχε υποσχεθεί ο Θεός. Κανείς όμως δεν γνώριζε πως θα γινόταν αυτή πραγματικότητα. Ποιά θα ήταν η νέα Εύα που θα γινόταν Μητέρα της Ζωής, την οποία η παλαιά Εύα μας στέρησε με την παρακοή και την πτώση, και πότε θα ερχόταν το πλήρωμα του χρόνου;

Η αγάπη του Θεού είχε όμως το σχέδιό της, που όπως πάντα πραγ­μα­τώνεται με θαυμαστό τρόπο. Μέσα στο σχέδιό του ήταν η επι­λο­γή των ευσεβών γονέων της Υπε­ρα­γίας Θεοτόκου, των αγίων Ιωα­κείμ και Άννης, δύο ανθρώπων της πίστεως και της προσευχής, γιατί προσευχή χωρίς πίστη δεν έχει αποτέλεσμα και γιατί θαύμα χωρίς πίστη δεν γίνεται.

Και αυτό που ζητούσαν οι άγιοι Ιωακείμ και Άννα, να λύσει δηλα­δή ο Θεός τα δεσμά της ατεκνίας τους, ήταν ένα θαύμα, που ο Θεός το έκανε, γιατί η προσευχή τους συνοδευόταν από πίστη. Και επειδή η πίστη τους ήταν μεγάλη, δεν έκα­νε μόνο το θαύμα που περίμεναν και για το οποίο τον παρακα­λού­σαν, αλλά ένα ακόμη μεγαλύτερο, τους χάρισε «τήν εκ πασών γενεών και γυναικών προορισθείσαν, εις αγνήν άχραντον Μητέρα» του Κυ­ρίου μας.

Το θαύμα αυτό που εορτάζουμε και τιμούμε σήμερα στο πρόσωπο της Κυρίας Θεοτόκου, του καρπού της επαγγελίας του Θεού, όπως ονομάζει και πάλι ο ιερός υμνο­γρά­φος την Παναγία Παρθένο, μας παρακινεί αφενός να δοξάσουμε και να ευχαριστήσουμε τον Θεό, μαζί με την αγία Θεοπρομήτορα Άν­να, γιατί δεν χάρισε μόνο σε αυτήν ένα παιδί, αλλά χάρισε και σε όλους εμάς που πιστεύουμε στον Υιό της, μία στοργική μητέρα, που μεσιτεύει στον Θεό για τη σωτηρία μας.

Μάς παρακινεί όμως αφετέρου να κάνουμε την προσευχή προς τον Θεό καθημερινό έργο της ζωής μας. Να μάθουμε να προσευχόμεθα με πίστη ακράδαντη και με επιμο­νή, και να εμπιστευόμεθα στον Θεό ό,τι έχουμε ανάγκη και ό,τι δεν μπορούμε να επιτύχουμε με τις δικές μας προσπάθειες.

Πολλές φορές προσευχόμεθα και ζητούμε πολλά από τον Θεό, αλλά τα ζητούμε κάποιες ημέρες και ύστερα εγκαταλείπουμε την προ­σπά­θεια, γιατί πιστεύουμε ότι ο Θεός δεν μας ακούει η γιατί δεν είχαμε πράγματι ανάγκη αυτά που του ζητούσαμε.

Ξεχνούμε όμως τις περισσότερες φορές να του ζητήσουμε ό,τι χρει­ά­ζεται η ψυχή μας. Να του ζητή­σουμε πρωτίστως τη σωτηρία μας, όπως και Εκείνος μας προτρέπει, αλλά και όλα όσα αποτελούν αντι­κείμενο του πνευματικού μας αγώ­νος και της προσπαθείας μας να ζήσουμε την εν Χριστώ ζωή, είτε μέσα στη μοναχική ζωή είτε μέσα στον κόσμο.

Η σημερινή μεγάλη εορτή του Γενε­σίου της Υπεραγίας Θεοτόκου μας δίδει την ευκαιρία να διδα­χθούμε από την προσευχή της Θεο­προμήτορος Άννης και να μάθου­με να παρακαλούμε και εμείς τον Θεό να λύσει τα δεσμά της πνευμα­τικής μας στειρότητος και της πνευματικής μας ατεκνίας.

Γιατί δεν αρκεί πάντοτε η δική μας προσπάθεια για να απαλλα­γούμε από μία αδυναμία, από μία κακή συνήθεια, από έναν εφάμαρ­το λογισμό, από έναν πειρασμό που επιμένει, από ένα πάθος, χωρίς τη βοήθεια και τη χάρη του Θεού.

Γιατί δεν αρκεί ο δικός μας αγώ­νας για να ξεπεράσουμε ένα πρό­βλημα και μία δυσκολία που μας ταλαιπωρεί. Έχουμε ανάγκη τη θεία επέμβαση.

Γιατί οι άνθρωποι είμαστε ασθε­νείς για να νικήσουμε τον πειρα­σμό, ανίκανοι για να αντιμετωπί­σου­με τον αντίδικο της ψυχής μας διάβολο, αδύναμοι για να αποκτή­σουμε πνευματικούς καρπούς.

Έχουμε ανάγκη τη βοήθεια του Θεού, που δίδεται σε εκείνους που προσεύχονται με επιμονή και πί­στη, που κρούουν τη θύρα του ελέ­ους του Θεού και δεν ξεχνούν, όταν λάβουν τη χάρη, όταν ζήσουν το θαύμα, να εκφράσουν την ευχα­ριστία και την ευγνωμοσύνη τους.

Εύχομαι πατρικά και ταπεινά διά πρεσβειών της εφόρου της Ιεράς αυτής Μονής, Υπεραγίας Θεοτό­κου, της οποίας εορτάζουμε σήμε­ρα το Γενέσιο, να αξιωθούμε η προ­σευχή μας να δίδει και σε μας τους καρπούς της χάριτος του Θεού προς σωτηρία μας.