Χαλάστρα: Την Δευτέρα 7 Σεπτεμβρίου ο Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων λειτούργησε και κήρυξε τον θείο λόγο στον πανηγυρίζοντα Ιερό Ναό των Αγίων Νεομαρτύρων Αθανασίου και Ιωάννου των Κουλακιωτών στη Χαλάστρα με την ευκαιρία της εορτής του προστάτου και πολιούχου της πόλεως Αγίου Αθανασίου του Κουλακιώτου.
Στο τέλος της θείας Λειτουργίας ο Μητροπολίτης χειροθέτησε σε πνευματικό τον προϊστάμενο της ενορίας Κοιμήσεως Θεοτόκου Χαλάστρας π. Ανδρέα Πολύχρο.
Διαβάστε την ομιλία του Μητροπολίτη:
Ύψωσας τον νούν προς μόνον τον Ύψιστον ενθέω έρωτι, μάρτυς Αθανάσιε, και την αγχόνην στερρώς υπέμεινας».
Πανηγυρίζουμε σήμερα στον περικαλλή αυτόν ναό της Χαλάστρας, τον αφιερωμένο στους δύο αγίους νεομάρτυρες συμπολίτες μας, τον άγιο Αθανάσιο και τον άγιο Ιωάννη τους Κουλακιώτες, τη μνήμη του πρώτου από αυτούς, του αγίου Αθανασίου. Και μαζί μας εορτάζει και πανηγυρίζει όχι μόνο η Καμπανία και ολόκληρη η Ιερά μας Μητρόπολη, όχι μόνο η Θεσσαλονίκη, όπου μαρτύρησε ο άγιος, και η επί γης στρατευομένη Εκκλησία του Χριστού, αλλά και η εν ουρανώ θριαμβεύουσα Εκκλησία των πρωτοτόκων.
Με αυτήν, άλλωστε, συνδεόταν ο άγιος νεομάρτυς Αθανάσιος ο Κουλακιώτης από τη γή. Αυτήν επιθυμούσε και σε αυτήν είχε στραμμένο τον νού και την ψυχή του.
Γνώριζε ότι η ζωή του ανθρώπου στη γη είναι πρόσκαιρη και προσωρινή και είναι γεμάτη δυσκολίες και πειρασμούς και θλίψεις, ιδίως όταν ζείς υπόδουλος σε έναν αλλόθρησκο δυνάστη, όπως ζούσε εκείνος κάτω από τους Τούρκους.
Γνώριζε ότι η πραγματική ευτυχία για τον άνθρωπο βρίσκεται στον ουρανό, βρίσκεται στην αιώνια ζωή, για την οποία τον έπλασε ο Θεός, ώστε να απολαμβάνει εκεί τη χαρά της παρουσίας του.
Γνώριζε ακόμη ότι όσα και να αποκτήσει ο άνθρωπος επάνω στη γή, όσα χρήματα, όσα πλούτη, όσα σπίτια, όσα αγαθά, όλα αυτά δεν τον συνοδεύουν μετά τον θάνατο. Το μόνο που τον συνοδεύει είναι η αρετή, είναι τα καλά και αγαθά έργα που έκανε στη γη και τα οποία θησαυρίζονται στα ουράνια θησαυροφυλάκια.
Γνώριζε ο άγιος νεομάρτυς Αθανάσιος ότι το πιό σημαντικό από όλα τα αγαθά για τον άνθρωπο είναι η αθάνατη ψυχή του, για την οποία ο ίδιος ο Κύριος λέγει ότι τίποτε δεν ωφελεί τον άνθρωπο, «εάν κερδήση τον κόσμον όλον και ζημιωθή την ψυχήν αυτού».
Γι᾽αυτό και προσπαθούσε ο άγιος Αθανάσιος ο Κουλακιώτης καθημερινά να έχει στραμμένο τον νού και την ψυχή του στον ουρανό. Τον Θεό να σκέπτεται και να επιθυμεί. Τα αγαθά που υπόσχεται σε όσους τον αγαπούν να ορέγεται και να αναμένει. Τη χαρά που θα ζούσε, εάν έμενε εκεί, να ποθεί με όλη τη δύναμη της ψυχής τους.
Δεν τον απασχολούσαν τα πράγματα του κόσμου τούτου. Δεν τον έκαμπταν οι δυσκολίες που αντιμετώπιζε, δεν τον λύγιζε η σκληρότητα των κατακτητών. Αυτός είχε τον νού του στον ουρανό και στην ημέρα που θα έφθανε εκεί. Και έτσι επαναλάμβανε ενδόμυχα και πιστοποιούσε με τις πράξεις του τον λόγο του πρωτοκορυφαίου αποστόλου Παύλου: «εμοί το ζήν Χριστός και το αποθανείν κέρδος», γιατί είχε τη βεβαιότητα ότι ο θάνατος για τον Χριστό δεν είναι απώλεια, αλλά ζωή και απόλαυση των αιωνίων αγαθών.
Αυτή η βεβαιότητα που πήγαζε από την αγάπη του για τον Χριστό, του έδιδε τη δύναμη να ομολογεί θαρραλέα την πίστη του στον Χριστό, ακόμη και όταν είχε να διαλέξει ανάμεσα στη ζωή και στον θάνατο, ανάμεσα στην αγχόνη του δημίου και την άρνηση του Χριστού.
Ο άγιος νεομάρτυς Αθανάσιος ο Κουλακιώτης επέλεξε την ομολογία και το μαρτύριο, υπομένοντας την αγχόνη με τη δύναμη του θείου έρωτος, όπως ψάλλει ο ιερός υμνογράφος, δίδοντας παράδειγμα και σε εμάς, που πολλές φορές ίσως διστάζουμε να ομολογήσουμε τον Χριστό, διστάζουμε να ομολογήσουμε ότι πιστεύουμε, ότι εκκλησιαζόμαστε, ότι νηστεύουμε, ότι αγωνιζόμαστε να ζήσουμε την εν Χριστώ ζωή, έστω και εάν δεν κινδυνεύουμε με αγχόνη και με μαρτύριο.
Αν διστάζουμε να ομολογήσουμε τον Χριστό, κάτι που ζητά από όλους μας ο Χριστός, και εάν θέλουμε να μας ομολογήσει και εκείνος κατά την ημέρα της κρίσεως, ενώπιον του Πατρός του, τότε θα πρέπει να εξετάσουμε τον εαυτό μας κατά πόσον αγαπά τον Χριστό, όχι στα λόγια αλλά πραγματικά. Να εξετάσουμε τον εαυτό μας εάν η αγάπη μας είναι σταθερή και δυνατή, και δεν είναι μόνο στην επιφάνεια και τα λόγια. Να εξετάσουμε τον εαυτό μας, εάν ο νούς μας είναι στραμμένος στον Χριστό, που είναι ο Σωτήρας και Λυτρωτής μας, η μεριμνά και ενδιαφέρεται για τα κοσμικά και τα γήινα πράγματα και δεν τον απασχολεί ο Χριστός, δεν τον απασχολεί ο ουρανός. Αν ισχύει αυτό, τότε είναι φυσικό ότι δεν τολμούμε να ομολογήσουμε τον Χριστό και θα πρέπει να σπεύσουμε να το διορθώσουμε, διότι διαφορετικά ο ουρανός θα παραμείνει ένας τόπος ξένος για εμάς, όπως και ο Χριστός.
Άς μιμηθούμε, λοιπόν, το παράδειγμα του προστάτου μας αγίου Αθανασίου και άς έχουμε στραμμένο τον νού μας στον Χριστό, για να μας ενισχύει στην ομολογία του Ονόματός του, και έτσι να αξιωθούμε και εμείς να κερδίσουμε τα επουράνια αγαθά και να συναντήσουμε και τον συμπολίτη μας άγιο Αθανάσιο τον Κουλακιώτη που τιμούμε σήμερα.
