Το Άγιο Όρος σύμφωνα με την αγιορείτικη παράδοση, είναι ο τόπος που επέλεξε η Μητέρα του Υιού και Θεού μας, η Παναγία, για να γίνει το σπίτι που θα φιλοξενεί τα παιδιά Της· εκείνους που αφιερώνουν τη ζωή τους στη χάρη του Θεού και στη διακονία Του.
Του Κώστα Καραμεσίνη – Για το ΒΗΜΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ
Γι’ αυτό και ονομάστηκε «Περιβόλι της Παναγίας».
Κάθε μέρα οι μοναχοί που κατοικούν εδώ υμνούν με μεγάλη ευλάβεια τον Μεγαλοδύναμο Θεό και, ιδιαιτέρως, τη Μητέρα τους, την Παναγία. Μέσα στη σιωπή της νύχτας, με κατανυκτικούς ύμνους και συχνές αγρυπνίες, η προσευχή γίνεται τρόπος ζωής.
Ο Αύγουστος είναι, για την Ορθόδοξη Εκκλησία, ο μήνας της Παναγίας. Η μεγάλη εορτή της Κοιμήσεως της Υπεραγίας Θεοτόκου τιμάται με το νέο (Γρηγοριανό) ημερολόγιο στις 15 Αυγούστου και, σύμφωνα με το παλαιό (Ιουλιανό) ημερολόγιο, που ακολουθεί το Άγιο Όρος, στις 28 Αυγούστου.
Από την 1η έως και την 15η Αυγούστου στις ορθόδοξες ενορίες ανά τον κόσμο ψάλλονται καθημερινά, συνήθως μετά τον Εσπερινό, η Μικρή και η Μεγάλη Παράκληση προς την Υπεραγία Θεοτόκο, εναλλάξ.
Στο Άγιο Όρος, όμως, η περίοδος αυτή έχει τη δική της ιδιαίτερη αγιορείτικη τάξη και παράδοση. Για δεκαπέντε ημέρες, μετά τη Θεία Λειτουργία, ψάλλεται η Παράκληση της Κοιμήσεως της Υπεραγίας Θεοτόκου, ένας ιδιαίτερος Παρακλητικός Κανόνας που αποδίδεται στον Άγιο Μάρκο τον Ευγενικό. Παρακλητικοί Κανόνες προς την Παναγία, με αναφορά στη μεγάλη εορτή της Κοιμήσεως, συνδέονται με την προεόρτια περίοδο του Αυγούστου.
Και είναι πραγματικά δύσκολο να σταθεί κανείς απέναντι σε αυτούς τους ύμνους χωρίς να αισθανθεί το μεγαλείο τους.
Στίχοι που μοιάζουν να ξεπερνούν τα όρια της ανθρώπινης ποιητικής δημιουργίας. Λέξεις που δεν είναι απλώς λόγια, αλλά Προσευχή, Δέηση, Ικεσία. Και ταυτόχρονα ευχαριστία προς τη Μητέρα του Υιού και Θεού μας.
Καθώς τους ακούς, αναρωτιέσαι:
Ποιος άραγε οδήγησε το χέρι αυτού του ευλογημένου ανθρώπου, ώστε να αποτυπώσει στο χαρτί τόσο υψηλούς και κατανυκτικούς ύμνους και να τους παραδώσει στην Εκκλησία με μια τόσο μοναδική μελωδική αρμονία;
Και στο τέλος κάθε Παρακλήσεως, όταν ψάλλονται τα Εξαποστειλάρια, συμβαίνει κάτι ακόμη πιο συγκλονιστικό.
Στο άκουσμά τους η ψυχή δυσκολεύεται να ξεχωρίσει αν βρίσκεται ακόμη στη γη ή αν, έστω για λίγες στιγμές, έχει αγγίξει τον ουρανό.
Αυτό το υπέροχο συναίσθημα ζουν καθημερινά, για δεκαπέντε ημέρες, οι μοναχοί του Αγίου Όρους, αλλά και όλοι εκείνοι που αξιώνονται να επισκεφθούν το Περιβόλι της Παναγίας αυτή την ευλογημένη περίοδο.
Αυτό ζήσαμε κι εμείς. Και αυτό θέλουμε να σας μεταφέρουμε.
Όπως το καταγράψαμε στην Ιερά Μονή Ξενοφώντος, μέσα από την υπέροχη απόδοση του Καθηγουμένου της Ιεράς Μονής, Γέροντος Αλεξίου, και της συνοδείας του.
Ένα μικρό ταξίδι στον Αύγουστο του Αγίου Όρους.
Ένα ταξίδι στη σιωπή, στην προσευχή, στην κατάνυξη.
Ένα ταξίδι εκεί όπου η Παναγία είναι πάντοτε παρούσα.
Ένα ταξίδι στο Περιβόλι της Παναγίας μας.
