Άγιο Όρος: Μια ξεχωριστή αγιορείτικη εικόνα εκτυλίχθηκε την Πέμπτη 6 Αυγούστου 2026 στη Σκήτη της Αγίας Άννης, όταν ο Σεβασμιώτατος, ακολουθώντας τον παραδοσιακό τρόπο μετακίνησης στο δύσβατο τοπίο του Αγίου Όρους, έφθασε έφιππος σε μουλάρι για να προστεί των λατρευτικών εκδηλώσεων προς τιμήν της Κοιμήσεως της Αγίας.
Η παρουσία του πραγματοποιήθηκε με την άδεια και την ευλογία του Οικουμενικού Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου και ύστερα από επίσημη πρόσκληση του Δικαίου της ιστορικής Σκήτης, η οποία υπάγεται πνευματικά στην Ιερά Μεγίστη Μονή της Αγίας Λαύρας.
Η διαδρομή προς τη Σκήτη της Αγίας Άννης δεν είναι εύκολη. Τα απότομα μονοπάτια, οι πέτρινες ανηφόρες και το επιβλητικό ανάγλυφο του Άθωνα καθιστούν τη μετακίνηση απαιτητική. Το μουλάρι παραμένει μέχρι σήμερα πολύτιμος συνοδοιπόρος μοναχών, κληρικών και προσκυνητών, μεταφέροντας ανθρώπους και εφόδια εκεί όπου δεν μπορούν να φτάσουν οχήματα.
Έτσι, η άφιξη του Δεσπότη πάνω στο μουλάρι δεν αποτέλεσε απλώς μια γραφική εικόνα, αλλά μια ζωντανή συνέχεια της μακραίωνης αγιορείτικης παράδοσης. Χωρίς επισημότητες και κοσμικές ανέσεις, διέσχισε τα μονοπάτια του Άθωνα, έχοντας δίπλα του τη συνοδεία του, για να βρεθεί κοντά στους πατέρες της Σκήτης και στους προσκυνητές.
Στην είσοδο τον υποδέχθηκαν ο Δικαίος και οι μοναχοί με συγκίνηση και σεβασμό, σύμφωνα με το αγιορείτικο τυπικό. Ακολούθησαν οι ιερές ακολουθίες στο Κυριακό της Σκήτης, μέσα σε ατμόσφαιρα βαθιάς κατάνυξης, με ψαλμωδίες και προσευχές προς τη μητέρα της Υπεραγίας Θεοτόκου.
Η Αγία Άννα κατέχει ιδιαίτερη θέση στη συνείδηση των Αγιορειτών. Θεωρείται προστάτιδα των οικογενειών, των άτεκνων ζευγαριών και όλων όσοι προστρέχουν με πίστη στη χάρη της. Στη Σκήτη φυλάσσεται ως πολύτιμος πνευματικός θησαυρός τμήμα του ιερού λειψάνου της, προσελκύοντας χιλιάδες πιστούς.
Η παρουσία του Σεβασμιωτάτου και η ταπεινή άφιξή του με το μουλάρι ανέδειξαν το βαθύτερο νόημα της αγιορείτικης ζωής: απλότητα, υπακοή, κόπος και προσευχή. Στο απόκρημνο αυτό καταφύγιο του Άθωνα, η πανήγυρη της Αγίας Άννης έγινε για ακόμη μία χρονιά σημείο συνάντησης της αρχιερατικής διακονίας με τη σιωπηλή, ασκητική παράδοση του Αγίου Όρους.
