Εκκλησία της Κρήτης: Η Εκκλησία της Κρήτης παρεμβαίνει με λόγο ευθύνης απέναντι στα αυξανόμενα φαινόμενα βίας, ιδιαίτερα μεταξύ νέων ανθρώπων, τονίζοντας ότι η απάντηση δεν μπορεί να είναι η εκδίκηση ή η σιωπή, αλλά η αγάπη, η μετάνοια, η ειρήνη και η ουσιαστική επικοινωνία μέσα στην οικογένεια, το σχολείο και την κοινωνία.
Επιμέλεια: Γιώργος Θεοχάρης – ΒΗΜΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ
Η Συνοδική Εγκύκλιος της Ιεράς Επαρχιακής Συνόδου της Εκκλησίας της Κρήτης αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα, καθώς απευθύνεται σε μια κοινωνία που δοκιμάζεται από περιστατικά επιθετικότητας, παραβατικότητας και νεανικής βίας, καλώντας όλους να ακούσουν τον πόνο που κρύβεται πίσω από τον θυμό.
Αναλυτικά η Συνοδική Εγκύκλιος κατά της βίας
Τέκνα εν Κυρίω αγαπητά, Χριστός Ανέστη!
Η Ιερά Επαρχιακή Σύνοδος της Εκκλησίας Κρήτης, βλέποντας με ανησυχία τα ολοένα αυξανόμενα περιστατικά βίας στην κοινωνία μας, αισθάνεται την ανάγκη να απευθύνει λόγο αγάπης και ευθύνης προς τον λαό του Θεού. Η βία, σε κάθε της μορφή, πληγώνει τον άνθρωπο και διαλύει τις σχέσεις. Δεν είναι μόνο ένα κοινωνικό θέμα, ούτε μόνο ένα σύγχρονο πρόβλημα, αλλά διαχρονικό φαινόμενο, που συνεχώς αποκτά νέες μορφές. Είναι πληγή της καρδιάς, που γεννιέται από τον φόβο, την απομόνωση και την απουσία αγάπης.
Τα πάθη γενικά, και ειδικότερα ο ατομοκεντρισμός, η φιλαυτία και η πλεονεξία, οδηγούν στην άσκηση βίας και διαταράσσουν τις σχέσεις των ανθρώπων τόσο μεταξύ τους, όσο και με τον Θεό. Η αυταρχική προσπάθεια για την ατομική κυριαρχία εκδηλώνεται με νοσηρά φαινόμενα βίας και αποδεικνύεται καταστροφική για ολόκληρη την κοινωνία σήμερα.
Ιδιαίτερα είναι ανησυχητικό το φαινόμενο της βίας μεταξύ των νέων ανθρώπων. Πίσω από τον θυμό και την επιθετικότητα πολλές φορές κρύβεται μία βαθιά ανάγκη: να δούμε τους νέους μας, να τους ακούσουμε, να τους καταλάβουμε. Σε μία κοινωνία που συχνά δεν βρίσκει χρόνο να σταθεί στον άνθρωπο, ο νέος προσπαθεί να γίνει ορατός ακόμη και μέσα από την σύγκρουση. Η Εκκλησία δεν δικαιολογεί τη βία. «Αυτό που γίνεται με τη βία ούτε καλό είναι ούτε και αρετή»[1]. Μάς καλεί να αντιμετωπίσουμε τον πόνο που ακολουθεί τις εκδηλώσεις βίας, να σταθούμε με αλήθεια και αγάπη δίπλα σε κάθε άνθρωπο, παρά τα σφάλματα και τις αστοχίες του, και προσπαθεί να θεραπεύσει τα πάθη μέσα από τα Ιερά Μυστήρια, την προς τον πλησίον αγάπη και την Ορθόδοξη Πατερική και Ασκητική Παράδοση.
Οι Άγιοι Πατέρες κατεδίκασαν και απέρριψαν, με λόγους και έργα, κάθε μορφή βίας και υπέδειξαν τρόπους αποτελεσματικής αντιμετώπισής της, όπως είναι η κάθαρση της ψυχής και ο φωτισμός του νού εν Αγίω Πνεύματι, με την αδιάλειπτη προσευχή και τον αγώνα εναντίον των παθών, με την άσκηση, την εγκράτεια και την μετάνοια. Σύμφωνα με τον ιερό Χρυσόστομο, τα αμαρτήματα δεν γίνονται από ανάγκη η βία, αλλά από ελεύθερη επιλογή του ανθρώπου, από ραθυμία και ολιγωρία[2].
Η απάντηση στη βία δεν είναι περισσότερη βία, αλλά η μεταστροφή του νού και η αλλαγή της καρδιάς. Ο λόγος του Θεού μας καλεί ξεκάθαρα: «Να μη νικάσαι από το κακό, αλλά να νικάς το κακό με το αγαθό»[3]. Και ο ίδιος ο Χριστός μας δείχνει τον δρόμο της ειρήνης λέγοντας: «Μακάριοι όσοι φέρνουν την ειρήνη στους ανθρώπους, γιατί αυτοί θα ονομαστούν παιδιά του Θεού»[4].
Γι᾿ αυτό καλούμε τις οικογένειες να ξαναβρούν τον χρόνο της επικοινωνίας μεταξύ των μελών τους, τους γονείς να ακούσουν ουσιαστικά τα παιδιά τους και να συνεργαστούν εποικοδομητικά με τους εκπαιδευτικούς, τους νέους, να μιλήσουν χωρίς φόβο για ό,τι τους βασανίζει, και όλους να καλλιεργήσουμε πνεύμα σεβασμού, διαλόγου και ειρήνης. Η Εκκλησία βρίσκεται δίπλα σε κάθε άνθρωπο που αγωνίζεται, ώστε κανείς να μην αισθάνεται μόνος.
Στο Ευαγγέλιο προτείνεται σε όλους ο νόμος της τελείας αγάπης, που αφορά και στους εχθρούς[5] μας και εξαφανίζει παντελώς κάθε βίαιη συμπεριφορά. Ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός αποθαρρύνει τον Πέτρο να χρησιμοποιήσει βία[6] και υπομένει ελεύθερα τον ζωοποιό Σταυρό, καταγγέλοντας διαχρονικά κάθε μορφή βίας και αδικίας. Η κενωτική και θυσιαστική αγάπη[7], αποτελεί την ασφαλή οδό για να αποκτήσομε την άνωθεν ειρήνη.
Άς θυμηθούμε ότι ο άνθρωπος δεν είναι πλασμένος για να βιαιοπραγεί, αλλά για να αγαπά, «όχι για να μισώ, αλλά για να αγαπώ γεννήθηκα»[8]. Και όπου υπάρχει αληθινή αγάπη, η βία χάνει τη δύναμή της.
Ευχόμαστε, τέλος, η κοσμοχαρμόσυνη περίοδος του Πεντηκοσταρίου να αποτελέσει αφετηρία για ουσιαστική αλλαγή της σκέψης και της ζωής όλων μας, ώστε να περιορίσομε τα φαινόμενα της παραβατικότητας στις κοινωνίες μας, για να «ευφρανθούμε θεϊκά»[9] και να συνεορτάσομε «τήν αρχή μίας άλλης ζωής, αιώνιας»[10].
Με πατρικές ευχές και εν Κυρίω Αναστάντι αγάπη
† Ο Κρήτης Ευγένιος, Πρόεδρος
† Ο Γορτύνης και Αρκαδίας Μακάριος
† Ο Ρεθύμνης και Αυλοποτάμου Πρόδρομος
† Ο Κυδωνίας και Απoκoρώνoυ Τίτος
† Ο Λάμπης, Συβρίτου και Σφακίων Ιωακείμ
† Ο Ιεραπύτνης και Σητείας Κύριλλος
† Ο Πέτρας και Χερρονήσου Γεράσιμος
† Ο Κισάμου και Σελίνου Αμφιλόχιος
† Ο Αρκαλοχωρίου, Καστελλίου και Βιάννου Ανδρέας
[1] «Το γάρ βία γινόμενον ου καλόν ουδέ αρετή», Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός, Κατά Μανιχαίων Διάλογος, P.G. 94, 765.
[2] Ιωάννου Χρυσοστόμου, Υπόμνημα εις την προς Εφεσίους Επιστολήν 2, P.G. 62, 20.
[3] «μή νικώ υπό του κακού, αλλά νίκα εν τώ αγαθώ το κακόν», Ρωμ. 12,21.
[4] «μακάριοι οι ειρηνοποιοί, ότι αυτοί υιοί Θεού κληθήσονται», Ματθ. 5,9.
[5] «αγαπάτε τους εχθρούς υμών, ευλογείτε τους καταρωμένους υμάς, καλώς ποιείτε τοις μισούσιν υμάς και προσεύχεσθε υπέρ των επηρεαζόντων υμάς και διωκόντων υμάς», Ματθ. 5, 43-44.
[6] «είπεν ούν ο Ιησούς τώ Πέτρω· βάλε την μάχαιραν εις την θήκην», Ιωάν. 18,11.
[7] «ου ζητεί τα εαυτής», Α’ Κορ. 13,5.
[8] «ούτοι συνέχθειν, αλλά συμφιλείν έφυν», Σοφοκλέους, Αντιγόνη, στίχ. 523.
[9] «ευφρανθώμεν ενθέως», εκ της δ’ Ωδής του Κανόνος του Πάσχα.
[10] «άλλης βιοτής, της αιωνίου απαρχήν», εκ της ζ’ Ωδής του Κανόνος του Πάσχα.
