Μητροπολίτης Μάνης – ΣτΕ 392/2026: Νέος νόμος για γάμο ομοφύλων και υιοθεσίες σε αμφισβήτηση
Επιμέλεια: Γιάννης Παπανικολάου
Η πρόσφατη υπ’ αριθμ. 392/2026 απόφαση της Ολομέλειας του Συμβουλίου της Επικρατείας έρχεται να ανοίξει ένα μείζον κοινωνικό και νομικό ζήτημα, προκαλώντας ευρύ διάλογο σε επίπεδο δικαίου, ηθικής και πίστης. Η απόφαση, που αφορά τη δυνατότητα σύναψης πολιτικού γάμου και υιοθεσίας τέκνων από ομοφυλόφιλα ζευγάρια, έχει προκαλέσει ποικίλες αντιδράσεις στους κύκλους της Εκκλησίας. Στο επίκεντρο της συζήτησης βρίσκονται οι έννοιες του γάμου, της οικογένειας και του συμφέροντος του παιδιού, όπως καθορίζονται συνταγματικά, κοινωνικά και θεολογικά.
Με αφορμή την απόφαση αυτή, ο Μητροπολίτης Μάνης κ. Χρυσόστομος επιχειρεί μια ενδελεχή θεώρηση των νομικών, ηθικών και πνευματικών πτυχών του ζητήματος, αναδεικνύοντας τη σημασία της διατήρησης του θεσμού του γάμου όπως τον ορίζει η χριστιανική διδασκαλία και η ελληνική παράδοση, αλλά και τα ερωτήματα που ανακύπτουν σχετικά με την προστασία του παιδιού και την κοινωνική συνοχή.
Αναλυτικά το κείμενο του Σεβασμιωτάτου κ. Χρυσοστόμου:
Η πλειοψηφία της Ολομελείας του Συμβουλίου της Επικρατείας (εφεξής ΣτΕ) με την πρόσφατη υπ’ αριθμ. 392/2026 απόφασή της απορρίπτοντας σχετική αίτηση ακυρώσεως έκρινε ότι: «Η αναγνώριση, με τον ν. 5089/2024, του δικαιώματος σύναψης πολιτικού γάμου σε πρόσωπα του ιδίου φύλου, καθώς επίσης του δικαιώματος έγγαμων ομόφυλων ζευγαριών προς υιοθεσία ανηλίκου δεν αντίκειται στη διάταξη του άρθρου 21 παρ. 1 του Συντάγματος περί προστασίας του γάμου, της οικογένειας, της μητρότητας και της παιδικής ηλικίας, ούτε δημιουργείται δυσμενής διάκριση εις βάρος των παιδιών που θα υιοθετηθούν από έγγαμα ομόφυλα ζευγάρια σε σχέση με τα ανατρεφόμενα από δύο ετερόφυλους γονείς κατά παράβαση της συνταγματικής αρχής της ισότητας και της αρχής της προστασίας του βέλτιστου συμφέροντος του παιδιού».
Στο σκεπτικό δέ, της ως άνω αποφάσεως συγκεκριμένα αναφέρεται ότι: «Οι θεσμοί του γάμου και της οικογένειας δεν παραμένουν στατικοί και αναλλοίωτοι στη διαδρομή του χρόνου, αλλά υπόκεινται σε εξέλιξη και αναπροσδιορισμούς. Η συνταγματική κατοχύρωση αυτών δεν κωλύει, συνεπώς, τον κοινό νομοθέτη να θεσπίζει τις κατά την κρίση του τροποποιήσεις των κανόνων που ρυθμίζουν την εν γένει λειτουργία τους, ο δε έλεγχος του ακυρωτικού δικαστή, ως έλεγχος ορίων, δεν εκτείνεται επί της ορθότητας των ουσιαστικών εκτιμήσεων των επιλογών του νομοθέτη, εφόσον, πάντως, ευρίσκονται εντός του πλαισίου, που θέτει το άρθρο 21 παρ. 1 του Συντάγματος, ερμηνευόμενο σε συνδυασμό με τις λοιπές συνταγματικές και υπερνομοθετικής ισχύος διατάξεις και αρχές και σύμφωνα με το πνεύμα των εξελισσόμενων κοινωνικών συνθηκών». Και ως προς το δεύτερο ζήτημα έκρινε η Ολομέλεια του ΣτΕ, ότι: «Η αναγνώριση δικαιώματος υιοθεσίας ανηλίκου από ομόφυλα έγγαμα ζευγάρια, υπό τις προϋποθέσεις και τη διαδικασία, που είχαν ήδη θεσπιστεί και ισχύουν για την υιοθεσία από έγγαμα ετερόφυλα ζευγάρια, δεν προσβάλλει τη συνταγματική προστασία της παιδικής ηλικίας και του υπέρτατου/βέλτιστου συμφέροντος του παιδιού, το οποίο θεμιτώς αναζητείται και διακριβώνεται από τις αρμόδιες αρχές (κοινωνικές υπηρεσίες και, τελικώς, το αρμόδιο δικαστήριο) σε κάθε συγκεκριμένη περίπτωση αιτήματος υιοθεσίας».
Ωστόσο, επιβάλλεται ν’ αναφέρουμε και την γνώμη της μειοψηφίας του ΣτΕ, η οποία έχει σαφήνεια και πειθώ και η οποία έχει ως κατωτέρω: «Οι διατάξεις του άρθρου 3 του ν. 5089/2024, με το οποίο τροποποιείται το άρθρο 1350 ΑΚ, κατά το μέρος που προβλέπει τη δυνατότητα συνάψεως «γάμου» μεταξύ προσώπων του ιδίου φύλου, λαμβανομένου υπόψη: (α) ότι η κατά το Σύνταγμα έννοια του γάμου έχει στη χώρα μας δεδομένο ιστορικό, πολιτισμικό και νομικό περιεχόμενο [ως «γάμος» νοείται ο γάμος μεταξύ ετεροφύλων], (β) ότι ήδη παρείχετο επαρκής, ισοδύναμη με τον γάμο – και σύμφωνη με τις επιταγές των ανωτέρω συνταγματικών διατάξεων και των διατάξεων της Ε.Σ.Δ.Α. και του ΧΘΔΕΕ – προστασία των σταθερών συμβιώσεων ομοφύλων ζευγαριών μέσω του θεσπισθέντος συμφώνου συμβιώσεως, και, συνεπώς, δεν υφίστατο υποχρέωση εκ των ως άνω διεθνών κειμένων προς θέσπιση της επίδικης ρύθμισης και (γ) ότι, ως εκ των ιδιαιτέρων χαρακτηριστικών του, συναπτομένων προς ηθικές, φυσιολογικές και δημογραφικές παραμέτρους, ο κατά το άρθρο 21 παρ. 1 του Συντάγματος προστατευόμενος γάμος (μεταξύ ετεροφύλων) δεν τελεί υπό τις αυτές συνθήκες με τις ως άνω σταθερές και πραγματικές συμβιώσεις ομοφύλων, και, συνεπώς, ανακύπτει ζήτημα παραβιάσεως της αρχής της ισότητος εκ της ομοίας νομικής μεταχειρίσεως των δύο αυτών καταστάσεων, αντίκεινται προς το άρθρο 21 παρ. 1 και 4 παρ. 1 του Συντάγματος. Περαιτέρω, οι σχετικές με την υιοθεσία αποφάσεις πρέπει να λαμβάνονται με γνώμονα αποκλειστικά το συμφέρον του παιδιού. Εν προκειμένω δεν προκύπτει ότι έχουν ληφθεί υπόψη από τον νομοθέτη ειδικές και εμπεριστατωμένες μελέτες, εκτεινόμενες σε βάθος χρόνου, από τις οποίες να προκύπτει η μακροπρόθεσμη επίδραση στη διανοητική, ψυχολογική και κοινωνική ανάπτυξη και εξέλιξη των παιδιών, από τη διαβίωση σε οικογένεια ομοφύλων ατόμων και, κατά συνέπειαν, η ασφαλής ανάπτυξή τους στο πλαίσιο αυτό. Ως εκ τούτου, η κατά τα ανωτέρω συναγομένη από το άρθρο 12 παρ. 1 δεύτερο εδάφιο του ν. 5089/2024 αναγνώριση της δυνατότητος υιοθεσίας και εν γένει αποκτήσεως κοινού τέκνου στο πλαίσιο των κατά τις διατάξεις του άρθρου 3 του επίδικου νόμου ενώσεων ομοφύλων προσώπων, δεν τελεί, κατά την ίδια γνώμη, σε αρμονία με τις διατάξεις των άρθρων 2 παρ. 1, 5 παρ. 1, 9 παρ. 1, 21 παρ. 1 του Συντάγματος, 8 της Ε.Σ.Δ.Α., της Διεθνούς Συμβάσεως για τα Δικαιώματα του παιδιού και της Συμβάσεως της Χάγης για τις διακρατικές υιοθεσίες».
*
Εν όψει των ανωτέρω τίθενται τα εξής ζητήματα και ερωτήματα:
1. Γίνεται λόγος για τον γάμο. Τουλάχιστον, η ακρίβεια των λέξεων του Συντάγματος ομιλεί για «γάμο» και όχι για «θεσμούς γάμου» και δεν κάμνει λόγο για εξέλιξη αυτού. Το ερώτημα που προβάλλεται είναι: Τι είναι ο γάμος στο ουσιαστικό του περιεχόμενο.
Σύμφωνα με τον κλασικό και λίαν επιγραμματικό ορισμό του σπουδαίου εθνικού, Ρωμαίου νομικού Μοδεστίνου (3ος μ.Χ.) «γάμος εστίν ανδρός και γυναικός συνάφεια, συγκλήρωσις του βίου παντός, θείου τε και ανθρωπίνου δικαίου κοινωνία». «Nuptiae sunt conjunctio maris et feminae consortium omni vitae, divini et humani juris communicatio» (Modestin, lib. I. Reg.1.1 Digest de ritu nupt 23,2). Ακριβώς με τον ορισμό αυτό εισερχόμεθα στον πυρήνα του γάμου και βρίσκουμε την ουσία του, ήτοι: Διαφορά φύλου, κοινωνία βίου, ισοβιότητα, διφυής παρουσία του δικαίου, του θείου και ανθρωπίνου. Περαιτέρω, υπό την προστασία δε του κράτους τίθεται η οικογένεια, ως θεμέλιο της συντήρησης και προαγωγής του έθνους ως αναγράφει το άρθρο 21§1 του Συντάγματος και προστατεύεται αυτοτελώς και ο γάμος. Έτσι η συνταγματική έννοια του γάμου έχει ένα περιορισμό στην ουσία του γάμου όπως ισχύει στην ελληνική έννομη τάξη. Τοιουτοτρόπως η διαφορά φύλου, όπως και η κοινωνία βίου και η ισοβιότητα τυγχάνουν θεμελιώδη αξιώματα του γάμου. Κατ’ ακολουθίαν και ειδικότερα «ο κοινός νομοθέτης δεν μπορεί να καταργήσει το γάμο ούτε να μεταβάλει τα θεμελιώδη αυτά χαρακτηριστικά του. Εφόσον ανάγεται η διαφορά φύλου στην ουσία του γάμου, ο γάμος που προστατεύεται από το Σύνταγμα είναι μόνον ο γάμος με τη διαφορά φύλου. Με άλλα λόγια, δεν θα προστατεύεται η νέα μορφή «γάμου» με την κατάργηση της διαφοράς φύλου, διότι δεν θα αποτελεί γάμο. Η λογική συνέπεια είναι ότι θέσπιση γάμου, όχι άλλης ένωσης, μεταξύ προσώπων του ιδίου φύλου είναι αντισυνταγματική. Δεν υπάρχει, συνεπώς, θεσμική εγγύηση από το Σύνταγμα, για παράδειγμα ότι η σύναψη γάμου δεν οδηγεί σε δυσμενείς συνέπειες. Και όχι μόνον αυτό, αλλά η αντισυνταγματικότητα θα έχει ως συνέπεια ότι η σύναψη γάμου θα οδηγεί σε ανυπόστατο γάμο». (Παντελίδου Καλλ., καθηγήτρια Αστικού Δικαίου Νομ. Σχ. Δ. Π. Θράκης, Κριτικές παρατηρήσεις στο Ν. 5089/2024 για την ισότητα στον πολιτικό γάμο, τροποποίηση του Αστικού Κώδικα και άλλες διατάξεις, ΕΦΑ ΠΟΛΔ 2/2024, σελ. 117 επ.).
Αλλά περαιτέρω το Επισκοπικό – ποιμαντορικό καθήκον επιτάσσει ακροθιγώς να αναφέρουμε την αλήθεια και την ουσία του γάμου σύμφωνα με την χριστιανική διδασκαλία. Η διδασκαλία δε αυτή στηρίζεται στα βιβλικά κείμενα και στη θεολογία των σοφών Πατέρων της Εκκλησίας.
Κατά την χριστιανική, λοιπόν, θεώρηση, η δημιουργία του ανθρωπίνου ζεύγους είναι θεϊκή βούληση. Έτσι το θέλησε ο Θεός, ο πλάσας τον άνθρωπο, την κορωνίδα της δημιουργίας και αυτή η δημιουργία του ανθρώπου είναι τελικά η απόδειξη της προαιώνιας αγάπης του Θεού γι’ αυτόν.
Η θεία Αποκάλυψη, όπως διατυπώνεται στο πρώτο βιβλίο της Αγίας Γραφής, στη «Γένεση», γράφει πολύ χαρακτηριστικά. «Και εποίησεν ο Θεός τον άνθρωπον, κατ’ εικόνα Θεού εποίησεν αυτόν, άρσεν και θήλυ εποίησεν αυτούς» (Γεν. 1,27), και έπειτα: «Και είπε Κύριος ο Θεός ου καλόν είναι τον άνθρωπον μόνον ποιήσωμεν αυτώ βοηθόν κατ’ αυτόν… και ωκοδόμησεν ο Θεός την πλευράν, ην έλαβεν από του Αδάμ, εις γυναίκα και ήγαγεν αυτήν προς τον Αδάμ και είπεν Αδάμ τούτο νύν οστούν εκ των οστέων μου και σάρξ εκ της σαρκός μου˙ αύτη κληθήσεται γυνή, ότι εκ του ανδρός αυτής ελήφθη αύτη˙ ένεκεν τούτου καταλείψει άνθρωπος τον πατέρα αυτού και την μητέρα και προσκολληθήσεται προς την γυναίκα αυτού και έσονται οι δύο εις σάρκα μίαν» (Γεν. 2,18,22-24).
Επακριβώς, στους παραπάνω βιβλικούς στίχους, εδράζεται ο θεοσύστατος θεσμός του γάμου και της οικογενείας. Στο δε στίχο 28 του Α’ κεφαλαίου αναγράφεται η σπουδαιοτάτη φράση: «Και ευλόγησεν αυτούς ο Θεός». Ο Θεός ευλογεί τον άνδρα και την γυναίκα και την σύζευξη αυτών, τον γάμο και δωρίζει στη συνέχεια ως καρπόν του μυστηρίου του γάμου τα τέκνα. Ευλογεί, τουτέστιν, τον πυρήνα της ανθρωπίνης κοινωνίας, την οικογένεια. Μάλιστα η θεία ευλογία συνοδεύεται και από την ειδική πρόνοια του Θεού με τους παρακάτω λόγους: «αυξάνεσθε και πληθύνεσθε», «πληρώσατε την γήν». Είναι δε πολύ χαρακτηριστικό ότι όταν η Καινή Διάθηκη κάμνει λόγο για τον γάμο αναφέρεται στο γάμο του Χριστού με την Εκκλησία. Δηλαδή, πρότυπο του συζυγικού δεσμού είναι ο Χριστός και ο δεσμός Του με την Εκκλησία. Τόσον πολύ εξυψώνεται ο θεσμός του γάμου, ώστε ανάγεται σε ιερό θεσμό και μέγα μυστήριο (Βλ. Εφεσ. 5, 22-32).
Έπειτα, οι θεοφόροι Πατέρες της Εκκλησίας συνδέουν τον γάμο με την ευλογία της Εκκλησίας. Ο Μ. Βασίλειος ομιλεί στην «Εξαήμερον» για τον δεσμό, την ένωση του ανδρός μετά της γυναικός ως «αγιαζομένης διά της ευλογίας» (PG 29,160). Ο Γρηγόριος ο Θεολόγος γράφει για τον γάμο της Ολυμπιάδας, ότι ο ίδιος μη δυνάμενος να παρευρεθεί, όμως λέγει, παρίστατο νοερώς, συνάπτων μάλιστα τα χείρας των νεονύμφων (PG 37,316). Ο δε Ι. Χρυσόστομος γράφει για την πρόσκληση και παρουσία των ιερέων, οι οποίοι «δι’ ευχών και ευλογιών» συνεσφίγγουν το συνοικέσιον (PG 54,443).
Στο σημείο αυτό αξίζει ν’ αναφέρουμε για το ζήτημα του γάμου δύο σημαντικούς ορισμούς, τον ένα από τον καθηγητή του Οικογενειακού Δικαίου και Πρόεδρο της Ακαδημίας Αθηνών Γ. Μιχαηλίδη – Νουάρο, ο οποίος αποφαίνεται ότι: «Γάμος ορίζεται η υπό του Δικαίου αναγνωριζομένη διαρκής ένωσις ανδρός και γυναικός προς επίτευξιν πλήρους κοινωνίας βίου» (Οικογενειακόν Δίκαιον, Αθήναι 1970, σελ. 28).
Και τον άλλο ορισμό από τον καθηγητή της Δογματικής Θεολογίας και επίσης διατελέσαντα Πρόεδρο της Ακαδημίας Αθηνών Ιω. Καρμίρη, ο οποίος γράφει: «Γάμος είναι εν των επτά Μυστηρίων της Εκκλησίας, δι’ ού αύτη ευλογεί και εξυψοί και εξαγιάζει την εκουσίαν συζυγικήν ένωσιν ανδρός και γυναικός, παρέχουσα την αναγκαιούσαν θείαν χάριν προς συμπλήρωσιν πάσης της ζωής αυτών «εν Κυρίω» και εκπλήρωσιν των σκοπών του γάμου» (ΘΗΕ τόμ. 4, στ. 205).
Και προσθέτουμε ότι ο θεσμός του γάμου έχοντας την θρησκεία ως αρραγή κρίκο του συνέβαλε τα μέγιστα στην ενότητα, την κραταίωση, την ομοιογένεια και πρόοδο του ελληνικού έθνους.
Εν προκειμένω, ο αείμνηστος κορυφαίος καθηγητής της Νομικής Σχολής Πανεπιστημίου Αθηνών Νικόλαος Σαρίπολος γράφει: «Ούτως η θρησκεία, καίπερ τον άνθρωπον προς τον Θεόν συνάπτουσα μεγίστην και επί της πολιτείας ασκεί επίδρασιν. Ου μόνον δ’ οι της εκκλησίας πατέρες εθεώρησαν αυτήν ως αρχήν και τέλος παντός ψυχικού αγαθού, αλλά και οι εθνικοί μέγα αυτή ανεγνώρισαν το κράτος. Ο μέν γάρ Πλούταρχος εκάλεσεν αυτήν «συνεκτικήν απάσης κοινωνίας και νομοθεσίας έρεισμα και βάθρον˙ ο δε Σίλιος αποδίδωσιν εις την καταφρόνησιν της θρησκείας και την άγνοιαν αυτής την πρώτην των όλων κακών αρχήν». Ο δε Κικέρων λέγει, ότι «εν αυτή και αι πίστεις και η κοινωνικότης των ανθρώπων, ταύτης δ’ άνευ, πάσα αρετή και δικαιοσύνη εκλείπει» (Νικ. Σαριπόλου, Συνταγματικόν Δίκαιον, Αθήνησι 1874, σελ. 298-299).
*
2. Ακολούθως αναγράφεται στην εν λόγω απόφαση της Ολομελείας του ΣτΕ το ζήτημα για «τό συμφέρον του παιδιού» σχετικά με την υιοθεσία. Μάλιστα γίνεται λόγος για το «υπέρτατο – βέλτιστο συμφέρον». Ποίο όμως είναι αυτό το συμφέρον του παιδιού;
Ως είναι γνωστόν από την μακραίωνη και δεδοκιμασμένη παιδαγωγική, κοινωνιολογική, ψυχολογική και νομική επιστήμη υπέρτατο – βέλτιστο συμφέρον του παιδιού είναι η ανάπτυξη της όλης προσωπικότητός του με στήριγμα τον πατέρα και την μητέρα.
Εν προκειμένω, συνεισφέρουμε την θέση ότι η προτρεπτική εντολή του Θεού έχει μεγίστη αξία ανά τους αιώνες. «Τίμα τον πατέρα σου και την μητέρα σου, ίνα εύ σοι γένηται και ίνα μακροχρόνιος γένη επί της γής» (Έξ. 20,12) και στο βιβλίο των «Παροιμιών» του σοφού Σολομώντος γράφεται: «Άκουε, υιέ, παιδείαν πατρός σου και μη απώση θεσμούς μητρός σου. Στέφανον γάρ χαρίτων δέξη σή κορυφή και κλοιόν χρύσεον περί σώ τραχήλω» (Παρ. 1,8-9). Και ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος θα υπογραμμίσει: «Τι πατρός γνησιότερον και τι μητρός συμπαθέστερον;»! (PG 35,869).
Καταφαίνεται ευλόγως ότι το πρόσωπο του πατέρα και της μητέρας και η πραγμάτωση μιάς ορθής παιδαγωγικής είναι το συμφέρον του παιδιού. Έτσι, αν ο πατέρας θεωρείται ο εγκέφαλος της οικογένειας και κυβερνήτης του σπιτιού, η μητέρα είναι η καρδιά και η ύπαρχος. Ο πατέρας θέτει την λογική, η μητέρα το αίσθημα. Ο πατέρας έχει την δύναμη, η μητέρα την απλότητα. Ο πατέρας δίνει την προσταγή, η μητέρα την τρυφερότητα. Ο πατέρας δηλώνει την προστασία, η μητέρα την οικειότητα. Άλλη η ιδιοσυγκρασία του πατέρα και άλλη της μητέρας. Ωστόσο και οι δύο αλληλοσυμπληρώνονται. Ο ένας χρειάζεται τον άλλο.
Στο ερώτημα για το συμφέρον του παιδιού απαντά και η Διεθνής Σύμβαση του ΟΗΕ για τα δικαιώματα του παιδιού της 20.11.1989 (κυρώθηκε με τον Ν. 2101/1992 (ΦΕΚ Α’ 192)) που ορίζει ότι όλες οι αποφάσεις που σχετίζονται με τα παιδιά, πρέπει αυτές, να λαμβάνουν απαραιτήτως υπ’ όψιν τους το συμφέρον του παιδιού και όχι την καταστρατήγησή του. Γι’ αυτό είναι χαρακτηριστικό ότι και το σχετικό άρθρο 1542 του Αστικού Κώδικα αναφέρει: «Η υιοθεσία πρέπει να αποβλέπει στο συμφέρον του υιοθετημένου» και έχουμε την γνώμη ότι στόχος πάντοτε είναι η δημιουργία συνθηκών ζωής για το υιοθετημένο άτομο ανάλογες με εκείνες των βιολογικών παιδιών από κατάλληλη οικογένεια και όχι ασφαλώς από περιβάλλον μιάς «τεχνητής οικογένειας» που αποκλίνει από τον ρόλο του άνδρα και της γυναίκας.
Στο σημείο δε αυτό, επικαλούμενοι και πάλιν την οφειλή του Επισκόπου, ήτοι του διδάσκειν, περιφρουρείν την ποίμνην και στηρίζειν αυτήν, τον λαόν του Θεού, καταθέτουμε την παραίνεση του Αποστόλου των Εθνών Παύλου προς τους γονείς, ως το άριστο συμφέρον των παιδιών, η οποία λέγει: «Εκτρέφετε αυτά εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου» (Εφ. 6,4).
Εν κατακλείδι, χώρα ως η Ελλάδα, συνταγματικώς αναγνωρίζουσα την επικρατούσα θρησκεία, ήτοι την ορθόδοξη χριστιανική (άρθρον 3 Συντ.) και με το βάθος της ιστορίας και των παραδόσεών της, δεν επιτρέπεται να φθάσει σε μία διολίσθηση στα σοβαρά παραπάνω θέματα. Η συνεργασία, εν προκειμένω, Εκκλησίας και Πολιτείας δεν είναι μόνον νομική επιταγή (άρθρο 2 Ν. 590/1977) αλλά αποτελεί ηθικό, ιστορικό και εθνικό χρέος. Και η Εκκλησία μίλησε. (Βλ. την υπ’ αριθμ. 3085/2024 Συνοδική Εγκύκλιο και την Ανακοίνωση της Ιεράς Συνόδου με ημερ. 23.1.2024).
